خواهی آمد ای سوار سبزپوش
لحظه‌هایم را بهاری می‌کنی
با نگاه خویش در متن زمان
عشق را هر لحظه جاری می‌کنی
خواهی آمد، خوب می‌دانم، هنوز
می‌نشینم روزها چشم‌انتظار
خیره بر بی‌انتهای جاده‌ها
می‌نشینم با نگاهی اشکبار
ای بهار آخرین کی می رسی؟
من غریب و خسته اینجا مانده‌ام
در عبور بی‌دریغ لحظه‌ها
من کنار خویشتن جا مانده ام
فصل‌ها را باز هم پر می‌دهم
گریة من! شیون من! سوز من!
تا ببینم لحظة موعود را
جمعه می‌شد کاشکی هر روز من
قم: تیمور آقامحمدی، اول دبیرستان
آن روز...
آن روز به سرو مرده جان خواهد داد
دستی به کبوتر آسمان خواهد داد
پرپر شدن ستاره‌ها را بر خاک
در کنگرة عرش اذان خواهد داد
کیوان قندهاری
شفاف‌تر از آفتاب
می‌دانم اگر بیاید
در سایبان دست‌هایش
کبوتران
پناه می گیرند
و با اولین خط ماه
ستاره‌ها
تقسیم می‌شوند
تا آخرین ستاره
که برای چشم‌های خستة پنجره
لالایی می خواند
می‌داند
دیگر کسی نیست
تا در لحاف سیاه آسمان
در انتهای یک خیابان بلند
به انتظار صبح
خواب ببیند
و سر چهاراه
دستش را
تا چشم‌های مردم
دراز کند
می‌دانم
روزی می‌آید
و تمام آنچه را در کتاب‌های فارسی خوانده‌ایم
معی می‌کند
«داد» را
بخش می‌کند،
آب را...
و
مهربانی را در باغچه می‌کارد
و روی سجاده هایمان
گل، سبز می‌شود.
روزی می آید
سیم‌های خاردار
از کنار جاده‌ها
کنار می‌روند
و تا دورترین کوه
پاهایمان می‌دوند
ما به آسمان نزدیک می‌شویم
و کاسه‌هایمان را از ابر
سیراب می کنیم
او صدایمان می‌کند،
بلند تر از صبح
شفاف‌تر از آفتاب
و دلهایمان بیدار می‌شود.
می دانم،
حالا هم هر روز می‌آید
و روی قبر شهدا
فاتحه می خواند
از نسیم
سراغش را بگیرید
می‌دانم
که می آید.
همدان: شیما خنده جام، 10 ساله پنجم دبستان