مهدی (عج)! ای موعود! دلم می‌خواهد در آتش عشق تو بسوزم٬ تو این آتش را از من دریغ مدار. می‌خواهم که این قفس را بشکنم. می‌خواهم جاری باشم و تا آنجا که بودن را احساس می‌کنم بروم٬ می‌خواهم پر زنم و پرواز کنم. می‌خواهم خود را کوچک ندانم٬ می‌خواهم خود را در اوج آسمان‌ها ببینم٬ می‌خواهم پر به این گنبد بسایم٬ می‌خواهم بسوزم٬ می‌خواهم آتش باشم و بسوزانم٬ می‌خواهم نور باشم و در سیلان٬ می‌خواهم در اوج هستی٬ در قلب خورشید باشم٬ می‌خواهم عین خورشید باشم و نور بخشم٬ می خواهم که پربگشایم به وسعت هستی٬ می‌خواهم پرواز کنم تا اوج معنا و ای موعود! همه این‌ها بی تو ناشدنی است. بیا تا ما را از غربتی خاکی رهایی بخشی. (مراغه – لطفعلی محمدیان)
اگر او را ببینم به او می‌گویم:
ای قرار بی‌قراران! انس حضور تودرمان آوارگی‌هامان در راه حق شد. (کاشان – مریم نکولعل تک)
اگر او را ببینم٬ به او می‌گویم:
راستی آیا کسی به تو گفته است٬ که من بویت را میان گل‌های یاس پنهان کرده ام؟ و هر وقت به پای سجاده‌ام می‌روم کمی از آن را به چادر سفیدم می‌زنم؟ و آیا کسی به تو گفته است که من نامت را درون ذهنم پنهان کرده‌ام؟ و منتظرم تا تو بیایی و از آن سوی تاریکی‌ها سخن بگویی و شب را با روز آشتی دهی٬ و آنگاه دیگر من در هزاران سوراخ کوچک و بزرگ گم نخواهم شد. (مریم رضانژاد – زاهدان)
اگر او را ببینم٬ به او می‌گویم:
کجایی؟ نمی‌دانم٬ درمکه‌ای یا مدینه٬ در نجفی یا کربلا و کاظمین٬ یا بیابان‌های سامره یا ... نمی‌دانم کجایی؟ نمی‌دانم آیا چشمم به روی همچو ماهت می‌افتد یا نه؟ آیا آرزو به دل می‌دانم؟ آیا این آرزو را با خود به گور می‌برم؟... پس لااقل در گور به سراغم بیا ... بیا... فقط یک لحظه٬ به مادرت زهرا قسم٬ بیا! (تهران – رضا جلوانی)