مسیحا
دیریست که ما منتظر روی تو هستیم
ما بند نجابت به تن اسم تو بستیم
دیریست که دلداده ما خانه نشین است
جای قدمش بوسه به صد چاک زمین است
پلک دلم امشب به نبودت پر درد است
این فصل کبود از غم هجران تو سرد است
ای ساقی دلهای جهان مست نگاهت
این ماه فرومانده زچشمان سیاهت
دیریست که ما منتظر و خانه بدوشیم
وقتی که قمر نیست همه تار و خموشیم
ای صاحب این ثانیه ها پس تو کجایی
فهمیده ام این جمعه گذشت و نمی یایی
دیریست که در جمعه همه مست غروبیم
از ناله پریم و غزل سنگ و رسوبیم
ای نام تو شیرین به لبان و دل سارا
کی وصف جمال تو بگفته است مسیحا
سارا رمضان زاده 13 ساله از بردسیر کرمان
یکی از همین جمعه ها
یخ می لرزد از سرمای آتشفشان فردا
در پایت ازدحام کرده ایم
و شعرهایمان را پر می دهیم
در باد خاموشی که می وزد
شاید بیت غریبی به قله ات برسد
قله ای که گم شده است
در آه زمین
ای سکوت پر از صدا!
طغیانت،
چه دور، چه نزدیک
یکی از همین روزها
یکی از همین جمعه ها
جمعه های انتظار
در پای سرو قدت سر می نهم به زاری
باشد که یک قدم هم بر چشم من گذاری
تو آسمانی و من، افتاده چو زمینم
ره می برم به سویت دستی اگر بر آری
جان شکسته ام را امید عافیت نیست
جز آن که با نگاهی وی را علاج داری
در سایه بلندت اقبال کوته من
آن بخت جاودان را، دارد امیدواری
ای تکیه گاه هستی! از غربتم برون آر
از تنگنای ظلمت تا اوج رستگاری
ای آرزوی دلها در صبح دولت تو
خوش می رسد به پایان یک عمر انتظاری
چشمان بی فروغم در انتظار رویت
هر جمعه می شمارد، یک هفته بی قراری
ابراهیم یوسفی نژاد
یاعلی (ع)
کبریا گوید ثنایت یاعلی
هل اتلی کرده عطایت یاعلی
گفتی آیم وقت مردن بر سرت
جان فدای گفته هایت یاعلی
هرکسی عشق تو را دارد به دل
هست راضی با رضایت یاعلی
هر که چون آئینه شد صافی ضمیر
با صفا شد از صفایت یاعلی
سر نمی پیچند از فرمان تو
دوستان باوفایت یاعلی
در دل شبها مرا آید به گوش
آن مناجات و دعایت یاعلی
باشد امیدم که اندر رستخیز
از کَرَم بینم لقایت یاعلی
روز محشر دوستانت آورند
روی در زیر لوایت یاعلی
آرزو دارم که آیم سر نهم
بر سر دولتسرایت یاعلی
از خدا ناصرچیان دارد امید
تا گذارد سر به پایت یا علی
سیدابوالفضل ناصرچیان اراکی
شهادت علی!
شرم نکردی؟
سجّاده ای سبز
خونی سرخ
وصلی آبی
ماجرا این بود ...
شهادت تو
معمای رفتن را حل کرد
تو که رفتی و عشق بی رنگ شد
تو به شیوه خدا پاک بودی
شمشیر
پشت محراب را شکست
رستگاری گوارایت!
شب پرستان و نور؟!
پایان تو
آغاز قهر زمانه بود.
بعد از تو
کس خنده صبح را ندید