این قدر واضح حضورش را درک نکرده بودی،
تا این اندازه بوی حضورش، مشام اشتیاقت را نوازش نداده بود. هرگز تا این حد، طلوع شیرین تبسم را در باغچه لبانش به روشنی نظاره گر نبوده ای.
این لحظه های تنهایی، سخت و شیرین اند. سخت از آن رو که، قلبت مالامال از عشقی است که بر زبان آوردنی نیست؛ و شیرین از این جهت که در این ثانیه های غربت، او اجابت محض نیاز روحانی توست.
و اکنون، چه از این بهتر که سر بر زانوانش بگذاری، اشک تنهایی از چشم بباری و سکون و سکینه و تسکین، از قلبش برگیری.
یک احتیاج خالص
و یک استجابت مطلق
"هدی"
صفحهٔ ۶۸