یک فروغ روی او

غم مخور ایام هجران، به روزگار وصل می انجامد.

در ناامیدی، امید دیدن باقی است.

پایان شب سیه، سپیده آمدن توست.

یارب! به که شاید گفت، ما دلشدگان کوی اوییم.

اندک اندک، فصل ظهور نزدیک می شود.

رهرو آن نیست که، بی ردّ و نشانی از تو قدم بردارد.

با یک گل؛ فقط با یک گل بهار می شود.

گر صبر کنی، طعم فرج را خواهی چشید.

مرد آخربین، شیعه مخلص توست.

آب روشنایی است، و تو از آب روشن تری.