دیوانه عشق تو
مستم و دیوانه و شیدائیم
مست گل و لاله زهرائیم
آن گل زهرا که جهان مست اوست
چرخه اقلیم جهان دست اوست
روشنی ماه بُوَد چهره اش
ظلمت شبها بود از طرّه اش
عطر بهاران همه از موی اوست
شیفتگان شیفته روی اوست
نیست به گلزار جهان خوب تر
چون گلِ زهرا گلِ محبوب تر
این گل طاها که گل سرمد است
چهره ماهش چو رخ احمد است
زنده جهان از دم عیسایی اش
دست خدایی ید بیضایی اش
خاتم شاهی جهان دریدش
هر چه کند حکم همان آیدش
قبله عشّاق بود خال او
سلطنت و مُلک جهان مال او
می کند اعجاز چو پیغمبری
بر همگان می کند او رهبری
می شکند هر چه صنم باشد او
بر صف اشرار جهان تازد او
بشکند او گردن فرعونیان
خوار نماید رخ نمرودیان
می سترد اشک ز بیچارگان
یار شود بر دل غمخوارگان
ای گل زهرا که جهان مست توست!
عرصه و اقلیم جهان دست توست!
شیفته ماه رخت، این دلم
ساخته اند از گل رویت گِلم
مستم و از عشق تو دیوانه ام
بر رخ زیبای تو پروانه ام
یک دم از آن حجله برون آ، گلم
گوشه چشمی بنما بر دلم
بر فکنی از رخ اگر آن حجاب
چهره بپوشد ز رخت آفتاب
ماه من از پرده درآ، جلوه کن
روح جهان را به رخت تازه کن
ظلمت و جهل بشری حاکم است
حق و عدالت به میان غایب است
حق شده آغشته به خون در میان
عرصه ناحق شده است این جهان
می رسد آخر به خطش، انتظار
می شکفد در قدمش صد بهار
می دهد آخر گل زهرا ثمر
کشتی اسلام رهاند ز شر
شیفتگان منتظر راه تو
منتظر چهره چون ماه تو...
هادیشهر ـ رضا قاسم زاده
یکی از همین روزها
یکی از همین روزها، ناگهان
تو می آیی از نور، از آسمان
تو می آیی و شب زمین می خورد
و قد می کشد نور در آسمان
قفس با ظهور تو خط می خورد
زمین می شود سهم آزادگان
به سر می رسد فصل سرد سکوت
ترک می خورد بغض فریادمان
تو می آیی از فصل عدل علی (ع)
به تقسیم لبخند، تقسیم تان
تو از سمت توفان شبی می رسی
به دست تو تیغی عدالت نشان
تو می آیی و با سرانگشت تو
ورق می خورد سرنوشت جهان
تو در باغ آینه گل می کنی
بهار عدالت، امام زمان
رضا اسماعیلی
به پیشواز بهارت
نگاه تو با ماست، هر جا که باشیم
و ماه تو پیداست، تنها که باشیم
شود شهر دلها پر از شور باران
به سمت شعاع تو، دریا که باشیم
تو آن دلربایی که یوسف ترینی
به پابوس عشقت، زلیخا که باشیم
حجاب از دو چشم جهان می گشایی
خریدار آن روی زیبا که باشیم
تو گفتی زمین زنده گردد به نامت
در امید دیدار فردا که باشیم
و گفتی به سر می رسد این جدایی
سراپا نیاز و تمنا که باشیم
یقینا صدایت به گل می نشیند
غزلخوان فصل تماشا که باشیم
یقینا بهارت همین جمعه از ره
خدا می رساند، مهیا که باشیم