مریم سقلاطونی
با لحن کدام آفتاب،
با صدای کدام پروانه،
با آواز کدام سنگ،
با ترانه کدام باران،
ویرانی همواره مان را فریاد بزنیم؟
ای دور از دسترس نزدیک!
ای سخاوت هرروزه زمین!
که نماز مهربای ات را ستاره ها، هزارمرتبه اقتدا کردند
وهرروز،تشنه تر از پیش، سر به کوهوار شانه های آسمانی ات گذاشتند.
چقدر این روزهای بو تو، کش آمده اند! چقدر طولانی شده صدای نیامدنت!
چقدر غلیظ است هوای دلتنگی ات!
ای مهربانی بی حد!
که روشنی بی وقفه هزار اقیانوس زیر آرامش قدمهایت شناور است و داغ هزار آتشفشان ریشه داده است در چشم های بی نصیب مان .
تاچند چله نشینی این زمستان های بی اندازه؟
تا چند دوندگی این سنگلاخ های یکنواخت؟
تا چند شمارش این ستارگان ارجمند؟
تا چند چشم به راهی این کوچه های تو در توی تاریک؟
حلقه کدام در را بکوبیم؟
در گوش کدام جاده زخمهایمان را بخوانیم؟
تاریکی در خیابان ها سرازیر شده، مرگ در پستوها نعره می زند.
و چقدر از زلال پونه و نارنج، هوا رقیق است!
و چقدر مرگ در لابلای دیوارها زانو می زند!
و چقدر گرسنگی در پستوی خانه های حقیر فراوان است!
... فانوسی می خواهد این شبهای در خیال آمدنت
تا دیدار تازه پنجره ها را، بر پیشانی روشن درا بیاویزد
و چرت تمام خوابهای شیطانی را پاره کند
... بارانی تازه می خواهد این شوره زارهای همیشه تا خمیازه های کشدار علفها را رشته رشته پنبه کند.
و صبحی بنفش را در شریان آسمانها بریزد
نسیمی رونده می خواهد این بی شمار اندوهان چشم ها
نا آواز پرند هزار پرستو را در شکاف دیوارها بریزد
تا کدام مرتبه از روشنی رودها، چشمهامان را ورق بزنیم
که هیچ پرنده ای پرواز را مشق نمی کند
و هیچ درختی، پای زمزمه آبها شکوفه نمی دهد
... زخمی گشوده می خواهد این دقیقه های لایتناهی بیمار
تا جرعه جرعه، شرجی نیامدنت را خالی کند بر سر دلتنگی این روزها
این سجاده نیایشت، رشته رشته در ادامه باران و ای آرامش آسمانی ات در نهایت شوریدگی درخت
با همان سکوت دیگر گونه ات
با همان سخاوت همواره ات
با همان قدم های افراشته ات
با همان نگاه صاعقه وارت
با همان لبخد حسن یوسفت
با همان ایستادن روشنانه ات
بایست!
در مقابل دلتنگی قدیمی این خاک
روبروی همواره این مسمومیت بی حد
خالی کن!
بهار تازه پیراهنت را در کنج خزانی این دقایق اندوه
خالی کن!
باران بی وقفه آمدنت را در بیابانی ایم فصل های گرسنه
بتکان!
دامان ستاره پرورت را در ظلمت این دقیقه های تنگدست
بتکان!
پلک های آفتابی ات را در سبوهای یخ زده و گرسنه
هوای بی تو
تیغی نشسته بر شریان رودهای تشنه جهان است
سنگی انباشته بر چشم های آسمانی است
گردبادی جهنده در روشنی باغچه هاست.
هوای بی تو،
هوای خالی اندوه است،
هوای خالی مرگ است،
هوای سوزنده از طعم بی عدالتی است.
ای مبهم روشن!
تا چند زمستان چشم هایمان را روشن نگه داریم؟
تا چند انگشتانه دلتنگی مان را کنار بگذاریم؟
تا چند از نردبان دوری ات، بالا برویم؟
تا چند پرنده،چشمهایمان را بگیریم زیر آفتاب؟
تاچند؟...
ای تمام چشمه های جهان را فراگیر!
در کدام دامنه باران خیز، خیمه افراشته ای؟
سفره ات را پای کدام دریا پهن کرده ای؟
پیراهنت را بر کدام درخت مقدس آویخته ای؟
کدام ستاره از سقف خانه ات آویزان است؟
کدام دریا در سبویت ته نشین شده است؟
ای گواه محکم آمدنی نزدیک!
تا از نی یخبندان پی در پی برخیزیم
چند آفتاب را نذر آمدنت کنیم؟
و چند نواحی مقدس را تشنه تشنه سر بکشیم؟
ای آفتاب مرتفع مهربانی!
سر بر دیوار شوربختی کدام کوچه بگذاریم؟
با این همه زمستانی که در کوله بارمان است
و با این همه پاییزی که در راه است
و با این همه جاده هایی که به بن بست تکیه داده اند
تا جمعه آمدنت چند ندبه فاصله است؟
* برگرفته از نشریه اشارات(ماهنامه ادبی مرکز پژوهش های اسلامی صدا و سیما) شماره 56