یادنامه

زهرا مقدم ـ کرج

خواهم گفت روزی آنچه بسته راه بغض سنگین مرا؛ خواهم شکست روزی شیشه غرور خود را و فرو خواهم ریخت روزی دیوار دلم را و پنجره‏ای خواهم گشود رو به شهر آشنایی؛ شهر گلهای زیبا و خواهم نشست در کنار پنجره و نظاره خواهم کرد شکوه شکوفایی گلها را.

شاید آن روز دیگر من نباشم، آن روز ما هستیم؛ ما یعنی من و تو یا بهتر بگویم ما یعنی تو، تو سراسر وجود من هستی، پس تو می‏توانی من باشی. در وادی یاران، من و تو وجود ندارد و معنایی ندارد.

یاد تو هر روز بغض گلویم را می‏گشاید و مرواریدهای بلورین چشمانم را چون باران می‏باراند. دوست دارم زیباترین جملات را بگویم ولی وقتی به تو فکر می‏کنم قلم و کلمات یاریم نمی‏کنند یا شاید قاصر هستند، تو و تنها تو، اندوه سهمگین دل بی‏نوای مرا سبک خواهی کرد و مرهم درد بی‏درمانم خواهی شد.

می‏دانم آدرس را اشتباه نیامده‏ام می‏دانم که در پیمودن راه بسیار اشتباه کرده‏ام ولی تو را به درستی یافته‏ام، هر چند درکت نکرده‏ام ولی هر روز با تو می‏گویم هر آنچه باید بگویم و از تو می‏خواهم هر آنچه باید بخواهم. ولی از خواسته‏های دلم مپرس که پاسخی ندارد یا بهتر، پاسخش نزد خودت است و تو بهتر می‏دانی ای بهترین خوبان!