سعید بیان الحق
«اللهم اجعلنی من المستشهدین بین یدیه طائعا غیر مکره فی الصفا الذی نعمه اهله فی کتابک فقلت صفا کانهم بنیان مرصوص»
آه ای دل بی خبر چقدر اینجا و آنجا شنیده ای که می‌گویند «التماس دعا» اصلاً هر کسی به یک عالم روحانی به یک پرهیزکار با تقوی می‌رسد بلافاصله می‌گوید التماس دعا و یا هر کسی که به زیارت قبور نورانی یکی از ائمه می‌رود همه به او التماس دعا می گویند، از اومی‌خواهند که برایشان دعایی بکند، یا اگر حالی پیدا کرد و دلش شکست هر جا که بود آنها را هم دعایی بکند. آخر دل شکسته را خداوند هیچگاه رد نمی‌کند دل که بشکند می‌شود، جایگاه خود خداوند؛ امّا زیر این گنبد کبود، دل شکسته‌ای است تنها و غریب؛
زیر این آسمان بزرگ دل شکسته ای است که نه تنها به او التماس دعایی نگفتند که حتی یادشان رفت که امامی هست... آقایی هست خیمه ای هست و چشمان اشک آلودی و دست دعایی که هر شب تا به صبح بر آستان خداوندی به انتظار می‌ماند:
یا اباصالح المهدی!
به فدای دل شکسته‌ات، به فدای اشک‌های دیده ات، آقا جان! التماس دعا، مولا جان! وقتی که دردها و بغض‌ها آنچنان بر گلبرگ دلت سنگینی می‌کند که سر به زیر و اشکریزان کنار مزار مادر می‌روی، التماس دعا، آنجا برای ما هم دعایی بکن، آنجا ما که دستمان نمی‌رسد ما بین هق هق گریه‌ها، برای ما هم دعایی بکن، یا وقتی که داغ واقعه کربلا اشک‌های نورانی‌ات را جاری می کند کنار خیمه‌های نیم‌سوخته... زنان بی‌پناه... پاهای پر آبله، آنجا ما را هم دعایی بکن.
آقا جان! از خدا بخواه که ما را نیز کربلایی کند، ما هم اندکی بفهمیم که بازوان عمه سادات را بستند یعنی چه... نه آقا جان، اینچنین گریه نکن، ما فقط گفتیم التماس دعا.
آقا جان! اسک‌هایت بند دل ما را پاره می‌کند. آقا جان ما فقط گفتیم التماس دعا.
آقا جان! مدینه، کربلا، کاظمین، التماس دعا.
آقا جان! بقیع، سامرا، نجف، التماس دعا
مولا جان! امام رضا که می‌روی بالا سر، صحن عتیق، سقاخانه، التماس دعا.
آقا جان! مناجات سحر، دل تاریک شب التماس دعا. با تمام وجود التماس دعا که یک نگاهت یک دعایت، برای دنیا و آخرتم کافی است و محال است که اگر با دل شکسته التماس دعایی بگویم جوابم ندهی.
آقاجان! التماس دعا!