فجر مقدس

حوادث آخرین ماههای پیش از ظهور

مجتبی‏السادة

ترجمه: محمود مطهری‏نیا

بخش پایانی

اشاره :

در بخشهای قبلی، حوادثی را که از ماه جمادی‏الثانی سال پیش از ظهور تا ماه ذیقعده همان سال پیش می‏آید بررسی کردیم. در این قسمت به بررسی رویدادهایی می‏پردازیم که در ماه محرم رخ می‏دهند.

ب ـ فرو رفتن در بیابان (از علایم حتمی)

سفیانی که از ظهور حضرت مهدی(ع) خبردار شده است، سپاهی را به سوی حجاز گسیل می‏دارد، آنها روز دوازدهم محرم به مدینه می‏رسند. فرمانده این سپاه از قبیله «کَلَب» است که به او «خزیمه» می‏گویند. چشم چپش نابیناست و روی مردمک چشمش پرده ضخیمی وجود دارد. در مدینه به خانه «ابی‏الحسن‏اموی» ساکن می‏شود. سپاه اموی در مدینه سه روز می‏مانند و آن شهر را غارت می‏کنند و کشتارگاه‏هایی را برپا می‏کنند و خون اهالی آنجا را بر زمین می‏ریزند و مردان را کشته و زنان و دختران را اسیر می‏کنند، منبر رسول‏اللّه‏(ص) را خردکرده و قبر شریفشان را منهدم می‏کنند. حیوانات و مرکبهای آنها در مسجد مبارک پیامبر(ص) مدفوع می‏کنند. پس از آن سپاه سفیانی از مدینه به قصد جنگیدن با تازه‏واردان مکه و [به گمان خود] به هم آوردن سر و ته جریان نوظهور حضرت مهدی(ع) خارج می‏شود. به خاطر شدت و نحوه تخریب این سپاه احادیث ما آن را به سیل تشبیه کرده‏اند1. این سپاه در میانه راه به بیابان بیداء که بین مکه و مدینه واقع شده است می‏رسند2. لشکریان شب پانزدهم محرم به این منطقه می‏رسند و شب را در آنجا بیتوته می‏کنند. خداوند متعال به جبرئیل(ع) فرمان داده و او هم فریادی از سر خشم و غضب بر آنها می‏کشد که: ای بیداء (بیابان)! این جمعیت ستمگر در خود فرو بر. زمین هم آنها را با تمام سلاح‏هایشان می‏بلعد که تنها دو نفر که از قبیله جهینه هستند و ملقب به بشیر و نذیر می‏شوند نجات می‏یابند که بر صورت آنها چنان سیلی زده می‏شود که چهره هر دو به عقب برمی‏گردد.

بشیر به دستور جبرئیل به خدمت حضرت مهدی(ع)

رفته و خبر هلاکت لشکر سفیانی را به ایشان می‏دهد و سپس به دست آن حضرت توبه می‏کند و حضرت هم مرحمت کرده و او را به حالت اولش برمی‏گردانند.

نذیر هم برای انذار و برحذر داشتن سفیانی، به شام می‏رود و او را هم از این جریان خبردار می‏کند و خود می‏میرد.

مکه پس از این جریان امنیت خویش را باز می‏یابد و احدی از پادشاهان و فرمانروایان جرأت نمی‏کند که به قصد جنگیدن با این جمعیت تازه وارد مکه، بدانجا رو کند و هر کدام هم که راه افتاده بودند برمی‏گردند که مبادا آنها هم دچار چنین سرنوشتی بشوند.

امام(ع) هم که به مرتب کردن و آموزش سپاه ده هزار نفری خویش در مکه مشغول بوده‏اند، آنها را حرکت داده و رو به مکه می‏کنند تا اینکه به محلی که سپاه سفیانی فرو رفته بودند می‏رسند و حضرت به یاوران خویش آن نقطه را نشان می‏دهند.

سفیانی که بخشی از سپاهش در بیابان‏های حجاز فرو رفته‏اند و بخشی دیگر هم در عراق از سید خراسانی و یمنی شکست جدی خورده‏اند، سعی می‏کند که در منطقه شام تا آنجا که می‏تواند تجدید قوا کند تا این امکان را بیابد که بزرگ‏ترین صحنه جنگ باحضرت را پس از ظهورشان به تصویر بکشد و جنگ خونباری را از دمشق تا قدس به پا کند.

احادیثی که به سرنوشت سپاه سیل‏آسای سفیانی پیش از رسیدن به مکه اشاره می‏کنند از این قرار است:

امام صادق(ع) می‏فرمایند:

[ظهور] حضرت مهدی(ع) پنج نشانه [حتمی[ دارد: سفیانی، یمانی، صیحه آسمانی، شهادت نفس زکیه و فرو رفتن در بیابان.3

و در جای دیگری آن حضرت این فرو رفتن در بیابان را صراحتا از علایم حتمی ظهور برمی‏شمرند.4

اصبغ بن نباته حضرت علی(ع) روایت می‏کند که فرمودند:

... و شورش سفیانی، پرچمی قرمز رنگ، فرمانده‏اش مردی از قبیله کلب است و 12000 نفر از سپاهیانش رو به مکه و مدینه می‏کنند که فرمانده آنها مردی از بنی‏امیه است که به او خزیمه می‏گویند که چشم چپش نابیناست و سفیدی ضخیمی روی مردمک چشمش را پوشانده است خود را شبیه مردان می‏کند پرچم خویش را برنمی‏گرداند تا اینکه در مدینه در خانه شخصی به نام ابوالحسن اموی منزل کند. و گردانی را به دنبال مردی از خاندان پیامبر(ص) که شیعیان به دور او جمع شده‏اند می‏فرستد؛ سپاهیان به فرماندهی مردی غطفانی رو به مکه می‏کنند در میانه راه به بیابان سفیدی که می‏رسند در کام زمین فرو می‏روند و جز دو نفر که بناست نشانه [و عبرتی] برای دیگران باشند کسی باقی نمی‏ماند که آنها را هم خداوند صورتشان به پشت برگردانده است.5

آری به خوبی می‏توان در آن روز تأویل این آیات را مشاهده کرد که:

وَلَوتَری اِذ فَزِعُوا فَلافَوتٌ وَ اُخِذُوا مِن مَکانٍ قَریبٍ وَ قالُوا آمَنّا بِهِ وَ أَنّی لَهُم التَّناوُشُ مِن مَکانٍ بَعیدٍ * وَ قَد کَفَرُوا بِهِ مِن قَبلُ وَ یَقذِفُونَ بِالغَیبِ مِن مَکانٍ بَعیدِ * وَحیلَ بَینَهُم وَ بَینَ ما یَشتَهُونَ کَما فُعِلَ بِاَشیاعهم مِن قَبلُ اِنَّهُم کانُوا فی شَکٍّ مُریبٍ6.

اگر ببینی، آنگاه که سخت بترسند و رهاییشان نباشد و از مکانی نزدیک گرفتارشان سازند. گویند: اینک به رسول ایمان آوردیم. اما از آن جای دور چسان به دست یابند؟ پیش از این به او کافر شده بودند و به گمان خویش به او تهمت میزدند. میان آنها و آن آرزو که دارند جدایی افتاد. همچنان که با دیگران که چنین می‏اندیشیدند و سخت در تردید بودند، نیز چنین شد.7

و این آیه:

یا اَیُّها الَّذینَ اُوتُوا الکِتابَ آمِنُوا بِما نَزَّلنا مُصدِّقاً لِما مَعَکُم مِن قِبلِ اَن نَطمِسَ وُجُوها فَنَرُدّها عَلی اَدبارِها اَونَلعَنَهُم کَما لَعَنّا اَصحابَ السَّبتِ وَ کانَ اَمرُاللّه‏ِ مَفعُولاً.8

ای کسانی که شماره کتاب داده شده، به کتابی که نازل کرده‏ایم و کتاب شما را نیز تصدیق می‏کند ایمان بیاورید؛ پیش از آنکه نقش چهره‏هایی را محو کنیم و رویها را به قضا برگردانیم. یا همچنان که اصحاب سبت را لعنت کردیم شما را هم لعنت کنیم و فرمان خدا شدنی است.9

امام صادق(ع) در جای دیگر فرمودند:

سفیانی لشکری را به مدینه گسیل می‏دارد که آنجا را خراب و قبر مطهر [حضرت رسول(ص)] را منهدم می‏کنند و استران و چهارپایان آنها در مسجدالنبی(ص) مدفوع خود را می‏ریزند.10

حدیفة بن یمان از وجود مقدس پیامبراکرم(ص) نقل می‏کنند:

... سپاه دوم وارد مدینه می‏شود و سه شبانه‏روز آنجا را تاراج می‏کنند. سپس به قصد مکه از آن شهر خارج می‏شوند تا اینکه به بیابان (بیداء) می‏رسند. خداوند متعال جبرئیل را می‏فرستد و به او می‏گوید برو آنها را محو کن. او هم ضربه‏ای با پایش زده و خداوند متعال آنها را در

زمین فرو می‏برد جز دو نفر از آنها نجات نمی‏یابد که هر دو از قبیله جهینه هستند و برای همین گفته‏اند خبر یقینی و مسلم نزد جهینه‏ای‏هاست

و سپس حضرت این آیه قرآن کریم: «وَلَوتَری اِذ فَزِعُوا...» را تلاوت کردند11.

جابربن یزید جعفی از امام باقر(ع) روایت کرده است:

... سفیانی سپاهی را به مدینه می‏فرستد که حضرت مهدی(ع) [به ناچار] از آنجا دور شده و به مکه می‏روند. به سپاهیان سفیانی خبر می‏رسد که ایشان به مکه رفته‏اند. او هم سپاهی به دنبال ایشان می‏فرستد آنها به آن حضرت نمی‏رسند تا اینکه ایشان همانند حضرت موسی(ع) ترسناک از تعقیب کنندگانشان وارد مکه می‏شوند. فرمانده سپاه سفیانی وارد بیداء (بیابان) می‏شوند. منادی هم از آسمان ندا می‏دهد که ای بیداء! آنها را در کام گیر و بیابان هم آنها را در خود فرو می‏برد.12

آن حضرت در حدیث دیگری فرمودند:

سفیانی از نسل ابوسفیان بن حرب است. سپاهی را به سوی ایشان می‏فرستد که در سرزمین بیداء در شبی مهتابی که قرص ماه کامل است، بیتوته می‏کنند. چوپانی از آنجا عبور می‏کند و با خود می‏گوید: بیچاره مردم مکه که اینها چه بر سرشان خواهند آورد. می‏رود و برمی‏گردد و آنها را نمی‏بیند می‏گوید: سبحان‏اللّه‏! یعنی در یک لحظه کوچ کردند [و از اینجا رفتند]؟ به منزلگاه آنها که می‏رسد لباسی را می‏بیند که بخشی از آن در زمین فرو رفته و بخشی دیگر آن بیرون است؛ سعی می‏کند که آن را درآورد ولی نمی‏تواند پس می‏فهمد که در زمین فرو رفته‏اند.13

امیرالمؤمنین(ع) در این رابطه فرمودند:

... و امّا سپاه مدینه، وقتی به میانه راه در بیداء می‏رسند جبرئیل فریاد عظیمی بر سر آنها می‏زند. همگی از بین رفته و خداوند آنها را به کام زمین می‏فرستد. باقیمانده سپاه دو نفرند: یکی بشیر و دیگری نذیر. جبرئیل بر سر آنها هم داد می‏کشد و خداوند چهره‏هایشان را به پشت سر برمی‏گرداند. نذیر به نزد سفیانی می‏رود و او را از آنچه اتفاق افتاده باخبر می‏کند.14

مفضل بن عمر از امام صادق(ع) نقل کرده است که فرمودند:

... سپس آنکه چهره‏اش وارونه شده و به پشت سرش چرخیده رو به سوی حضرت مهدی(ع) کرده و در مقابل ایشان می‏ایستد و می‏گوید: سرور من! من بشیرم. یکی از ملایکه خداوند مرا امر کرد که به شما بپیوندم و شما را به از بین رفتن سپاه سفیانی، بشارت دهم. حضرت می‏گویند: قصه تو و برادرت چیست؟ آن مرد می‏گوید: هر دو در سپاه سفیانی بودیم، از دمشق تا زوراء (بغداد) به هر جا رسیدیم آنجا را خراب و یکسان با خاک کردیم. کوفه و مدینه را هم خراب کردیم. منبر را شکستیم و چهارپایان در مسجدالنبی(ص) مدفوع خود را ریختند و سپس از آنجا خارج شدیم... می‏خواستیم کعبه را هم خراب کرده و اهالی مکه را از بین ببریم. وقتی به بیداء رسیدیم، در آنجا منزل کردیم. یک نفر فریاد کشید: ای بیداء! این قوم ستمگر را فرو بر! به‏دنبال آن زمین شکافته شد و تمام سپاه را بلعید. غیر از من و برادرم، حتی یک افسار شتر هم [از آن سپاه و سپاهیان] روی زمین باقی نماند! سپس آن ملایکه به سراغ ما آمد و بر چهره‏هایمان زد و این‏طور شد که می‏بینید. به برادرم گفت: وای بر تو ای نذیر! به سوی سفیانی ملعون در دمشق برو و او را با (اعلام) ظهور حضرت مهدی آل محمد(ص) انذار کن و به او بفهمان که سپاهش را خداوند در بیداء از بین برد. به من هم گفت: به مهدی(ع) در مکه بپیوند و او را به نابودی ستمگران بشارت ده. به دستش توبه کن که او قبول می‏کند. حضرت هم دستش را به چهره‏اش می‏کشد و آن را به حالت اولیه‏اش باز می‏گرداند و (بشیر هم) با ایشان بیعت می‏کند و همراهشان می‏شود.15

امام پنجم(ع) هم فرمودند:

ایشان (از مکه) خارج می‏شوند تا اینکه به بیداء می‏رسند (حضرت مهدی(ع) رو به سپاهیان خویش کرده و) می‏گویند: اینجا موقعیتی است که آن جمعیت را زمین بلعید و این همان آیه قرآن است که می‏فرماید:

أَفَأَمِنَ الَّذینَ مَکرَوُا السَّیِئاتَ اَن یَخسِفَ اللّه‏ُ بِهِمُ الاَرضَ اَویَأتِیَهُم العَذابُ مِن حَیثُ لایَشعُروُنَ اَویأخُذَهُم فِی تَقَلُّبِهِم فَماهُم بِمُعجِزینَ16.

آیا آنان که مرتکب بدیها می‏شوند، مگر ایمنند از اینکه زمین به فرمان خدا آنها را فرو برد یا عذاب از جایی که نمی‏دانند بر سرشان فرود آید؟ یا به هنگام آمد و شد فروگیردشان، چنان که نتوانند بگریزند؟17

حوادثی را که طی این سلسله مطالب برای ماههای رجب تا محرم برشمردیم می‏توان به شکل زیر مرتب و خلاصه کرد:

جدول زمان‏بندی حوادث 6 ماهه دوم آخرین سال غیبت

* تذکر: علایم پنج‏گانه و حتمی ظهور با علامت (*) مشخص شده‏اند.

پی‏نوشتها :