جمیله کهندل
سپاس و حمد خدایی که خالق است و ولی خدایِ جود و سخا و خدایِ لم یَزلی خدای فارج هَمُّ و ساتر العورات خدای واحد و فرد و ونور فیالظلمات سپس درود فراوان به آن سراجِ منیر به مصطفی، به محمد(ص)، به آن رسولِ بشیر سلام بر یل میدانِ کارزار، علی(ع) سوارِ صفشکنِ دشمنِ نزار، علی سلام و رحمت و برکت به سیدالسادات امیرِ کلِ جُیُوش و صاحِبَ الغَزَوات بر آن مُذَکِّر و مُنذِر لِکُلِّ قَومٍ هاد امیر قافله عشق، آن سبیلِ رَشاد سلام کامل و وافر به حجة الاَبرار علی ولیِّ خدا، مَا اطَّرَدَ لَیلٌ و نَهار سلامِ من به مدینه، به آیه تطهیر به حجِّ آخر احمد، به چشمه سارِ غدیر چو گشت موسمِ هجرانِ آن رسولِ نذیر رسید، آیه اَلیَوم، روزِ عید غدیر که ای رسول، خبر ده زِ آن چه بر تو رسید نترس، یَعصِمُکَ اللّه، آن حمیدِ مجید بگو که من به جز از دوستی به ذِی القربی نخواهم اجرِ رسالت در این جهان زِ شما علی و من به مثالِ درختِ واحدهایم برایِ خلقتِ عالم، اساس و قاعدهایم که شهرِ حکمت و دانش منم علی درِ آن امیرِ بدر و حُنَین و عصاره دل و جان خدای من! ز تو خواهم که وَالِ مَن والاه تو یار و یاور او باش، عادِ مَن عاداه پس از شهادتِ مولا، دلیلِ ره حسن است حسین، بعدِ برادر، امامِ مرد و زن است ز نسلِ پاک حسیناند، نُه امام برین سبیلُ بعد سبیلٍ و هادیانِ امین فغان ز کینه اعداء که نسلِ پیغمبر شده است کشته امامی پس از امامِ دگر به اهل بیت پیمبر، یَضِجُّ اَلضَّاجُون به اشک و ناله و ندبه، یَعِجُّ اَلعاجُّون کجاست هادیِ دوم، حسن و یا، که حسین صدیقُ بعد صدیقٍ ز نسلِ پاکِ حسین کجا شدند فروزنده اخترانِ منیر سفینههای نجاتِ ز گردبادِ سعید کجاست منتظرِ ما، مُبِیدِ اهلِ فُسوق کجاست واسطه فیضِ خالق و مخلوق کجاست مُنتقِمِ ما کجاست بابِ خدا کجاست، اِبنِ بتول و کجاست شمسِ ضُحی کجاست پایه ایمان، کجاست نجمِ زهیر کجاست شمسِ طلیع و کجاست ماهِ منیر کجاست وعده حق، کو کجاست نورِ دو عین کجاست طالبِ خونِ شهیدِ تشنه، حسین کجاست هادمِ شرک و کجاست پرچم دین بقیةاللّهِ فیالاَرض، رهنمایِ متین کجاست طامِسِ آثارِ زَیغِ وَالاَهواء کجاست صدرِ خلایق و صاحب التقوی عزیزٌ علیّ اَرَی الخلقُ لاتُری، بَرِ من اَبی و نفسی و اُمِّی فداک یابن حسن متی تَرانَا نَراکَ وَقَد نَشَرتَ لِواء اِلی متی اَحارُ فیکَ یا مولای عزیزُ از تبِ هجران، وَ دُونِیَ البَلوی وَ لایَنالُکَ مِنِّی ضَجِیجٌ ولا شَکوی بیا ز غیبت و هجران، تمام کن مهدی بیا غریبِ مهاجر، قیام کن مهدی بیا ز مشرقِ عالم، سوارِ ناپیدا پناهِ بیکسیِ ما، ذخیره فردا شکیب، بیتو ندارد دلم، در این تب و تاب زِ پشتِ پرده غیبت، ظهور کن، بشتاب غریبِ خسته تنها، گُلِ اَهورایی گواه داده دلم، تو ز راه میآیی بیا که صبحِ شبِ انتظار، نزدیک است قرارگاه دلِ بیقرار، نزدیک است زمین نظارهگرِ ظلم و فتنه و غوغاست بیا که چشمِ عدالت به دستهایِ شماست بیا که مژده وصلت بهار کرده خزان نسیم بویِ خوشت زنده میکند دل و جان.