دریا در غدیر
از کران مشرق آمد عالم آرا در غدیر
با طلوعی جاودان، خورشید بطحا در غدیر
مسند انداز زمین شد آسمان آن دم که دید
در فراز این فرود، عرش معلاّ در غدیر
ز آن دو پیکر تیغ تا جوید فروغ ایزدی
خیمه بر بام فلق افراشت جوزا در غدیر
ریخت گردن بند پروینی به بزم آفتاب
بر جبین موج، رقصان شد ثریا در غدیر
هر ستاره، دیده ای شد، دیده ای چشم انتظار
کهکشان را تا ببیند مرتضی را در غدیر
تا علی دست خدایی کرد بیرون ز آستین
از بغل بیرون نیامد دست بیضا در غدیر
با ولایت استوار، آیین یزدانی نگشت
بر اهورایی سریر نور، الاّ در غدیر
مثل شبنم پاک از دامان گل پرواز کن
تا مگر آگه شوی از راز دریا در غدیر
برکه کی دریای پر گوهر برآرد در کنار
ای عجب ناممکن آمد ممکن، اما در غدیر
ز آن خُم سربسته خضر آورد آب زندگی
مردگان را مژدگانی جان مسیحا در غدیر
تا برافروزد تنور شعله خیز کربلا
سر کشید از خاک گلگون، لاله لا در غدیر
مشفق کاشانی
نذر امام مهدی(ع)
از پشت دیوار قرون یکروز، مردی می آید از خدا سرشار
با کوله باری از شقایق پر، با هیأتی از کربلا سرشار
صدها چو داود نبی مَستند، از عطر آواز نگاه او
با او تمامِ این سکوتستان، می گردد از شعر خدا سرشار
می آید و فوج کبوترها، از چشمهایش بال می گیرند
خواهد شد، آری! آسمان آنروز، از وسعت پروانه ها سرشار
فردا تمام خاک می بالد، بر وسعت آیینه های سبز
فردا تمام خاک خواهد شد، از نان و گل نور و صدا سرشار
ای چشمهای انتظار آلود، باید شکیباتر ازین باشید
وقتی که چشم مست آیینه ست، از انتظار بهت زا، سرشار
نعمت اللّه شمسی پور
بهار حضور
صدای بالا ملایک ز دور می آید
مسافری مگر از شهر نور می آید؟
دوباره عطر مناجات با فضا آمیخت
مگر که موسی عمران ز طور می آید؟
شراب ناب تبلور به شهر آوردند
تمام شهر به چشمم بلور می آید!
ستاره ای شبی از آسمان فرود آمد
و مژده داد که، صبح ظهور می آید
چقدر شانه غمبار شهر حوصله کرد
به شوق آنکه پگاه سُرور می آی
مسافری که شتابان به یال حادثه رفت
به بال سرخ شهادت، صبور می آید!
به زخمهای شقایق قسم، هنوز از باغ
شمیم سبز بهار حضور می آید
مگر پگاه ظهور سپیده نزدیک ست؟
صدای پای سواران ز دور می آید!
ناصر فیض
دُرِّ ولایت
این زمین بانگ وفاداری او ساز نکرد
چاه هم غُصه تنهایی او باز نکرد
آن لبی کز صدفش دُر ولایت می ریخت
در غدیری ز خُم افشای یکی راز نکرد
در سرای ازلی هِلهِله ای خاست به پا
آسمان یک ورق از قصه هم آغاز نکرد
آن همه نازِ علی بر فلک و مُلک و مَلَک
سوی مسکین نگهی از سرِ آن ناز نکرد
تا قلم شرح غدیر خُمِ او داد به دل
دل به جز نام علی بر قلم آواز نکرد
بهناز رستمی (شهپر)
مسیحا
دیریست که ما منتظر روی تو هستیم
ما بند نجابت به تن اسم تو بستیم
دیریست که دلداده ما خانه نشین است
جای قدمش بوسه به صد چاک زمین است
پلک دلم امشب به نبودت پر درد است
این فصل کبود از غم هجران تو سرد است
ای ساقی دلهای جهان مست نگاهت
این ماه فرومانده ز چشمان سیاهت
دیریست که ما منتظر و خانه بدوشیم
وقتی که قمر نیست همه تار و خموشیم
ای صاحب این ثانیه ها پس تو کجایی
فهمیده ام این جمعه گذشت و نمی یایی
دیریست که در جمعه همه مست غروبیم
از ناله پریم و غزل سنگ و رسوبیم
ای نام تو شیرین به لبان و دل سارا
کی وصف جمال تو بگفته است مسیحا
بردسیر کرمان، سارا رمضان زاده