شعر مهدوی
امیرعلی مصدق
رباعی
ای پرده نشین پرده ز رخ یکسو زن
یکسو همه مرد منتظر یکسو زن
هر چند که انکار کنندت امّا
از رونق تو کم نشود یک، سوزن
دوبیتی
کسی مانند تو بالا ندارد
قد و بالا چنین رعنا ندارد
به انکار تو می‌کوشند امّا
جهان منهای تو معنا ندارد
کاش کاشانه ما از تو منوّر می‌شد
یا که دیدار تو یکبار میسر می‌شد
کاش می‌آمدی و بال و پرم می‌دادی
آسمان فرصت پرواز کبوتر می‌شد
***
پنجره‌ها بازند
ماه امّا
داخل نمی‌شود
این خانه بی تو
همیشه تاریک است
تنهایی
معبدی است
که زانو می‌زنم در آن
و دعا می‌خوانم
که دوست بیاید
رحمت حقی پور
تنهاترین عاشق
این راه امشب مرد کم دارد
این چاه امشب درد کم دارد
این کوچه های ساکت و تاریک
یک خیّر شبگرد کم دارد
لبخند و نان گرم هر شب را
این خانه های سرد کم دارد
مرغ سحر دیگر نمی خواند
انگار یک همدرد کم دارد
بعد از تو ای تنهاترین عاشق!
این شهر، آری ، مرد کم دارد
حمیدرضا شکارسری
موعود
ساده است اگر بهار
جنگلی سترگ را
برگ و بر دهد
یا پرنده را
زشاخه‌ای به شاخه‌ای دگر سفر دهد
من در انتظار آن بهار گرم و بیقرار و آفتابی‌ام،
می‌رسد
مرا عبور می‌دهد ز روزهای سرد سخت
خاک را پرنده می‌کند
سنگ را درخت...
مصطفی علی پور