آخرین شاهد

سهیلا صلاحی اصفهانی

روزگار داستانهایی دارد در فراز و فرودهایش که سخت شگفت‏زده‏ات می‏کند و حسی غریب را در تو پدید می‏آورد.

حسی غریب، اما نزدیک.

حسی از جنس خواستن و دل بستن، دوست داشتن و عشق ورزیدن.

حسی از گونه باور و یقین!

چگونه می‏توان تکراری این چنین را دید و باور نیاورد؟!

دو مرد که هر یک، هم خودند و هم دیگری!

دو مرد که سرنوشتشان به هم گره می‏خورد تا تاریخی دیگر را بیاغازند.

رنج یتیمی، محمد را به خانه علی می‏کشاند،

و درد فقر، علی را به دستان توانای محمد می‏سپارد،

محمد دامان فاطمه، مادر علی، را می‏بوید،

و علی پیراهن خدیجه، همسر محمد را.

گل لبخند محمد، بهار خانه علی است،

و تبسم شیرین علی، همه لذت صحن و سرای محمد.

کلام خدا، جان محمد را می‏لرزاند،

و سخن محمد، دل علی را از جا می‏کند.

قدمهای سست که محمد را وا می‏نهند، دست محکم علی به یاریش برمی‏خیزد، و دست علی که بسته می‏شود، تنها قدمهای محمد است که او را آرام می‏کند.

زخمهای جسم محمد، روح علی را می‏آزارد،

و خستگی تن علی بر شانه‏های محمد سنگینی می‏کند.

بستر خالی محمد را، ارادت علی پر می‏کند،

و دل دریایی علی را، لطف محمد فرامی‏گیرد.

تنهایی محمد، با همراهی علی جمع می‏شود،

و سکوت علی، با نام محمد معنا می‏یابد.

سیادت سپاه محمد، به حضور گرم علی است،

و بودن علی، بهانه‏ای است برای هم نفس شدن با محمد.

شمشیر علی بالا که می‏رود؛ جبرئیل در گوش محمد آوای «لافتی إلاّ علی» سر می‏دهد، و توان علی متجلی که می‏شود؛ زبان محمد به حمد خدا گشوده می‏گردد.

در سفر آسمانی محمد ـ آنگاه که فرشته بزرگ خدا تاب رفتن با او را نمی‏آورد ـ علی به استقبالش می‏آید،

و در سفرهای دور و نزدیک علی نیز، دیدگان محمد، مهربان‏ترین منتظران اویند.

عجبا که این دو مرد، شیفته یک زن‏اند،

و او کسی جز فاطمه نیست.

فاطمه، دختر محمد است و همسر علی.

فاطمه، جاری کوثر است در وجود محمد.

فاطمه، شیرینی زمزم است به کام علی.

موقف حج محمد، سعی علی است.

و صفای مشعر علی، عرفات محمد.

محمد خودِ خود علم است،

محمد عینِ عین عشق است،

محمد حقِ حق عرفان است،

و علی نیز علم است و عشق است و عرفان.

و این همه یکرنگی را، غدیر، این پایگاه پر برکت همه تاریخ، با صد زبان در جای جای هستی، بلند بلند فریاد می‏کند «او آخرین شاهد عادل صمیمیت این دواست وقتی دستهاشان چون سرنوشتشان به هم گره می‏خورد».