دکتر دم لایدینز
قسمت اوّل
اشاره :
آقای دکتر دن لایدینز استاد «دانشگاه امید» میشیگان آمریکا، از پژوهشگران برجسته علوم اجتماعی و از صاحب نظران مذاهب مسیحی، به ویژه جریانات اصول گرای آمریکایی (معروف به مسیحیت صهیونیستی) است.
متن حاضر بنا به درخواست «گروه عربی گفت وگوی اسلام و مسیحیت» برای ایراد در اجلاس بیروت در سال 2003 آماده شده بود، اما چون آقای دن لایدینز به دلایلی نتوانست در این اجلاس شرکت کند آن را به صورت مکتوب به این اجلاس ارائه نمود.
گفتنی است که در پایان این مقاله ملاحظات آقای دکتر محمد سماک، دبیر گروه عربی گفت وگوی اسلام و مسیحیت آمده است که ان شاءاللّه به همراه قسمت دوم مقاله در مجله درج خواهد شد.
این افتخار بزرگی است که من با شما باشم و در این دیدار تاریخی با شما هم کلام شوم. دوست دارم، سپاس بی شائبه خود را از کار بزرگی که گروه عربی گفت وگوی اسلام و مسیحیت انجام می دهد، ابراز کنم. در حال حاضر، ما در دهکده جهانی به سر می بریم که نظیر آن تا کنون در تاریخ بشریت به وقوع نپیوسته است... و این خطرات و تهدیدات بسیاری را از سوی کارشناسان امور متوجه دین و مذهب می کند. در نتیجه، افزایش چنین میزگردها و گفت وگوهایی را در سراسر جهان لازم است و من دعا می کنم، گفت وگوهای ما در این زمان به فهم عمیق تر و بهتر این اوضاع و احوال بحرانی کمک کند.
از من خواسته شده به طور عام از «بنیادگرایی» و به ویژه از «گونه مسیحی» آن سخن گویم. بنابراین من به نشو و نما و تغییر و تحول بنیادگرایی مسیحی آمریکا و به ویژه به بنیادگرایی موجود در خاورمیانه و اسلام می پردازم. من از این بحث ها و گفت وگوها استقبال می کنم، اما ترس و واهمه هایی نیز در این راه وجود دارد. من به عنوان دانشمند علوم اجتماعی در حیات مذهبی آمریکا از بنیادگرایی موجود در این جامعه اطلاع دارم، با این که من جزو بنیادگرایان سنتی مسیحی نیستم، با این حال نسبت به این موضوع احاطه دارم.
علاوه بر این که من سیاستمدار کار کشته و موافق رئیس جمهور آمریکا، جورج بوش نیستم، با این که تحلیلهای سیاسی و تلاش جهت بیان اندیشه ها و ایده های رئیس جمهور بوش بخش جدایی ناپذیری از مقاله امروز مرا تشکیل می دهد.
ریشه های بنیادگرایی آمریکایی
حیات مذهبی آمریکا فعال و متنوع است، به گونه ای که ادعا می شود، از هر چهار آمریکایی سه نفر مسیحی هستند. غیر از آن در این کشور سه میلیون یهودی و حدود یک میلیون مسلمان وجود دارد و با این که جمعیت یهودیان در دهه اخیر رو به نقصان گذاشته (شاهد تقریبا کاهش 10% بوده است)، اما جمعیت مسلمانان رو به فزونی نهاده است. هم چنین در ایالات متحده حدود یک میلیون بودایی و یک میلیون هندو زندگی می کنند و گفته می شود، حدود 30 میلیون نفر در آمریکا وجود دارند که به هیچ مذهبی پایبند نیستند به عبارت دیگر آنها جزء «لا ادری»ها هستند؛ یعنی کسانی که به شناخت وجود خدا دست نیافته اند.
از میان فرقه های مسیحی، بزرگ ترین فرقه کاتولیکها هستند که 51 میلیون نفر یا یک چهارم جمعیت ایالات متحده را تشکیل می دهند و صد میلیون نفر نیز پیرو فرقه های متعدد پروتستان هستند. راههای چندی برای طبقه بندی این فرقه ها وجود دارد، یکی از راههای سنتی این است که فرقه های بزرگ پروتستان را به سه گروه تقسیم کنیم: 1. پروتستان های سنتی (Mainline Protestants) ؛ 2. انجیلی ها یا اوانجیلی ها، (Evangelicals)؛ و 3. بنیادگرایان (Fundamentalists). کلیساهای سنتی پروتستانی نیز شامل: 1. ماشیحایی ها؛ 2. متدودیست ها (یا مکتبی ها)؛ 3. لوتری ها؛ 4. کلیسای اصلاح طلب و 5. اسقفی ها می شود. غیر از آن فرقه های دیگری نیز وجود دارند که اکثر مواقع در میدان سیاست و فرهنگ تاریخ آمریکا حضور
داشته اند. یاران و پیروان این فرقه ها از کارگزاران و صاحبان حرفه ها بوده و هستند و همیشه تأکید دارند، رهبران کلیساها را افرادی با فرهنگ و تحصیل کرده تشکیل دهند، به این ترتیب آنها به فرهنگ و آموزش اهمیت بسزایسی می دهند. مجلس جهانی کلیساها و مجلس خاورمیانه ای کلیساها موفق شد، از حمایت اکثر این کلیساها برخوردار شود. در مورد سیاستهای خاورمیانه ای آنها هم چنان به شکل خاصی از فلسطینیها و مسلمانان عرب ایالات متحده حمایت و پشتیبانی می کنند. با این که کلیساهای ایشان برای تقریبا مدت 200 سال در رأس هرم قدرت قرار داشتند، اما در سالهای اخیر قدرت این کلیساها کاهش یافته و کلیساهای پروتستانی «انجیلی» جای آنها را گرفته اند.
کلمه «انجیلی ها» (Evangelicals) در ایالات متحده معنای بی همتایی دارد و به فرقه هایی اشاره می کند، که بسیار با احساس بوده و از بُعد مذهبی بسیار متعصب هستند، آنها به شدت اعتقاد دارند، دیگر فرقه های مذهبی را ـ که بالطبع مسیحی هستند ـ باید از طریق راهنمایی و ارشاد وارد آیین خود نمود یا این که آنها را رد کرد. پیروان این فرقه مذهبی چون شیوه های نوین اندیشیدن و تفکر را می پذیرفتند، همیشه این میل در آنها ملاحظه می شد که کلیساهای سنتی را به باد انتقاد بگیرند. به عنوان مثال انجیلی ها به شدت از مجلس جهانی کلیساها و مجلس ملی کلیساهای ایالات متحده انتقاد می کردند. در سالهای اخیر انجیلی ها با توجه به نامی که برای معرفی خود استفاده می کنند، میانه روتر شده اند و چه بسا این اعتدال و میانه روی از فهم میزان قدرت و مسئولیت رو به فزاینده ایشان سرچشمه می گیرد. سازمان ملی انجیلی ها نماینده این گروه است و مطابق مطلب ذکر شده در روزنامه «نیویورک تایمز»، رئیس سازمان ملی انجیلی ها گروهی از رؤسای این کلیساها را اینگونه مورد خطاب قرار داد:
تا زمانی که ما در جامعه ای بین المللی زندگی می کنیم، که در این مسئله شکی نیست، باید از زبان خوش استفاده کنیم و اساسا از طریق کار و تجارت با دیگران رابطه برقرار کنیم.
رئیس سازمان از ملاحظات «خطرناک» و «نامساعدی» سخن می گفت که سومین فرقه پروتستانها؛ یعنی بنیادگرایان، درباره «اسلام» ارائه می دهند.
بنیادگرایان به سان انجیلی ها همیشه تعصب و تمایل شدیدی در انتشار مسیحیت داشتند، به حدی که آنها در این کار خویش هجومی و خصمانه عمل می کردند. آنها به ویژه از تمام فرقه های مسیحیت آمریکایی ـ پروتستانها، کاتولیکها و ارتدوکسها، انتقاد می کردند، چون این فرقه ها تمایل شدیدی به همراهی و همگامی با دنیای نوین و مدرن از خود نشان می دهند. آنها اعتقاد دارند، نجات و رهایی فقط شامل کسانی می شود که ایمان داشته باشند، «یسوعِ مسیح همان خداست» و دیگران ـ از جمله مسلمانان و یهودیان ـ در صورتی که به آیین مسیحیت در نیایند، هلاک خواهند شد، آنها به شدت به این باور و پندار مذهبی ایمان دارند.
بنیادگرایی آمریکایی بیانگر گردهم آمدن رویکردها و دیدگاههای گوناگون و مختلف تاریخی است و در زمان انتخاب جورج بوش جهت احراز پست ریاست جمهوری، فهم این رویکردها اهمیت بسیاری پیدا کرد، چون بیشتر آنها بر دیدگاههای جهانی بوش تأثیر گذاشتند. مایلم برای [فهم] بنیادگرایی آمریکایی چهار رویکرد در نظر بگیرم که از اهمیت ویژه ای برخوردارند و سه اصل از این چهار اصل در سیاست خارجی بوش کاملاً آشکار است. این رویکردها عبارتند از: 1. احساس برگزیدگی الهی (برگزیده شدن از سوی خداوند)؛ 2. احساس عمیق به این که ظرف زمانی حاضر، دوره شرارت و بدی است و این که فرجام جهان نزدیک شده است؛ 3. پیوند اقلیم گرایی جنوبی میان مذهب محافظه کار و سیاست محافظه کار؛ رویکرد چهارم چندان در دولت آمریکا مشهود نیست و به این راحتی نمی توان آن را مشاهده کرد و آن عبارت است از: باور به اینکه فقط بنیادگرایی است که درک و فهم کامل و مطلقی دارد و تمام فرقه های مسیحیت و سایر ادیان در اشتباه اند.
احساس برگزیدگی الهی
در آستانه سال 2003 و در گردهمایی گویندگان مذهبی در شهر «ناشویل» ایالت تنسی عنوان شد که بوش گفته است: «ایالات متحده فراخوانده شده تا آزادی را که یکی از مواهب الهی است به تمام مخلوقات در سراسر جهان ارزانی دارد». این جمله نشان دهنده باور عمیق بنیادگرایان آمریکایی است؛ این که آنها افراد برگزیده ای هستند که رسالت نجات و رهایی [بشریت[ را حمل می کنند و آن را به سراسر جهان ارزانی می دارند. ریشه های این اندیشه عمیق است، و ریشه در اصولی دارد که مهمترین آنها عبارتند از: وعده ای که در کتاب مقدس به ابراهیم داده شده است. این اندیشه از یک سو اندیشه ای غربی است؛
مانند استعمار و از سوی دیگر اندیشه ای آمریکایی است؛ مانند عقیده «اعلام سرنوشت» که در قرن نوزدهم منتشر شد و عنوان می کرد، ایالات متحده حق حاکمیت بر تمام سرزمینهای موجود در حد فاصل اقیانوس آرام و اقیانوس اطلس را دارد.
اولین بار در اواخر قرن نوزدهم و در زمان توسعه طلبیهای سریع آمریکا رویکرد بنیادگرایانه آمریکا آغاز شد. آمریکاییها اعتقاد داشتند، مسئولیت رسم دوباره چهره بشردوستانه سیاست و فرهنگ بر دوش آنها نهاده شده است؛ چون خداوند آنها را مشمول لطف و مرحمت خویش نموده و ایشان را حامی آزادی قرار داده است. این احساس به شدت حتی در میان ساکنان مناطق دوردست آمریکا تقویت شد و در برخی موارد ملاحظه می کنیم، بنیادگرایی از پیشگوییهای مبلغان و ساکنان مناطق دوردست استفاده کرد و منادی ایده برگزیده شدن آمریکا و مسئولیت انتشار مسیحیت به سراسر مناطق «نامتمدن» جهان شد.
هم چنین بنیادگرایی آمریکایی از واکنشهای لاهوتی و مردمی در برابر «مدرنیسم» (Modernism) نیز استفاده کرد و آن را وارد اعتقادات خویش نمود. این کلمه (مدرنیسم) به شروع مرحله جدیدی از انتقاد جهانی به پژوهشها و مطالعات کتابی (که منظور کتاب مقدس است) و تأثیر فزاینده «مادیگرایی محض» (Positive Materialism) اشاره می کند. مفسران و تحلیل گران کتاب مقدس در قرن نوزدهم از قواعد و قوانین تفسیرهای علمی در پژوهش های خویش پیرامون کتاب مقدس استفاده کردند. علم باستان شناسی درباره درستی و صحت تاریخی کتاب مقدس چه می گوید؟ و آیا قوانین و اصول زمین شناسی حوادث خارق العاده ای (معجزاتی) که در کتاب مقدس ذکر آنها رفته است، حمایت می کند؟ آیا این تفاوتها [میان آموزه های کتاب مقدس و علوم جدید [به وجود تفاوت و عدم هماهنگی میان اعتقادات مسیحیان اشاره می کند؟ تمام این مسائل، سؤالات جدی و عمیقی پیرامون «حق» ذکر شده و حفظ شده در کتاب مقدس برانگیخت.
یکی از نتایج [این مباحث]، واکنش معکوس علیه انتقاد جهانی از کتاب مقدس و تکیه آن بر اصول علمی بود.
موج این واکنش معکوس اندیشمندانی را گرفت که تحقیقات و مطالعات کتابی (منظور کتاب مقدس است) می کردند و یکی از مهم ترین اقدامات از این نوع در ابتدای قرن بیستم به دست دو سکولار مسیحی صورت گرفت، ایندو مقدار زیادی پول (000/250 دلار) برای انتشار مجموعه 12 جلدی، کتابهایی که به اصول ایمان مسیحی می پرداخت جمع آوری کردند. قرار بود این کتابها برای خدمتگزاران به انجیل و مبلغان و نمایندگان مدارس یک شنبه و دیگر کارگزاران «انگلیسی زبان» آیین مسیحیت در سراسر جهان ارسال شود. این مطالب که عنوان اصول یا اصول اساسی (The Fundamentals) داشتند [بعدها] نام خود را به جنبش بنیادگرایی (Fundamentalism) تغییر دادند.
در زمانی که اولین منتقدان «مدرنیسم» (Modernism)اسقفها، کشیشان و اساتید دانشگاه بودند، روی سخن بنیادگرایان مستقیما متوجه مردم آمریکا بود که چندان به سنن مذهبی و لاهوتی روی خوش نشان نمی دادند، اما به شدت از تجارب روزانه مذهبی خویش تأثیر می پذیرفتند. بدین ترتیب «رابطه شخصی ایشان با یسوع» از آن چه که کلیسا می گفت یا نتایجی که دانشمندان علوم مذهبی به آن دست می یافتند، مهم تر بود. به عبارت دیگر آنچه که بر زندگی خصوصی افراد تاثیر می گذاشت و با آن هماهنگ بود، مهم تر از دستاوردهای فلسفی و لاهوتی بود.
خود بوش نیز به اصول و باورهای
بنیادگرایان آمریکایی معتقد است، او ایمان دارد که بنیادگرایان آمریکا از سوی خداوند برگزیده شده اند تا رسالت آزادی سیاسی و ایمان مذهبی را به سراسر جهان انتقال دهند. بسیاری از بنیادگرایان اعتقاد دارند، فواید بنیادگرایی و فواید آزادیهای فردی در مسئله بزرگ سیاسی و لاهوتی مشترکی ادغام شده است که مسائل سیاست خارجی بخشی از آن را تشکیل می دهد. این اعتقاد در میل شدید دولت آمریکا جهت دخالت در افغانستان و عراق و شوق و ذوق بنیادگرایان در دخل و تصرف در مسیحیت و در کنار آن دمکراسی و انتشار آن به سراسر جهان آشکار است.
دوره شرارت و آخرالزمان
یکی از مسائل و موضوعاتی که به بنیادگرایان آمریکایی نسبت داده شده، پیشگویی و احساس برگزیده شدن الهی است. بنیادگرایان اعتقاد دارند، ایشان راه نجات و رهایی را یافته اند و مسئولیت الهی بر دوش ایشان نهاده شده است مشارکت در مسائل که جامعه جهانی است. در همان زمان بنیادگرایان دیدگاهی منفی نسبت به آینده جهان دارند. این احساس منفی در پایان قرن نوزدهم از طریق جنبشی که «تدبیرگرایی» (Dispensationalism)نامیده می شد، بخشی از اعتقادات بنیادگرایی آمریکایی را تشکیل داد. «سیدنی آستورم» مورخ آمریکایی پیرامون تدبیرگرایی می گوید:
عامل به وجود آورنده این انگیزه جدید اعتقادی بود که از دو جزء تشکیل می شد. تمام دنیای مسیحیت از جمله ایالات متحده و کانادا از دین روی گردان و گمراه شده و به شدت به بدعتها روی آورده است، این به معنای نزدیک شدن روزهای واپسین است. بخش دوم که از بخش اول نشأت می گیرد، نیاز بسیار به موعظه و راهنمایی به سوی حقایق سخت و خلل ناپذیر از نام و کلمه خدا برگرفته شده است.
عبارت «حقایق سخت و خلل ناپذیر برگرفته شده از نام و کلمه خدا» بدین معناست که می بایست کتاب مقدس را کلمه به کلمه تفسیر و به همان ترتیب درک کرد. «آمستورم» درباره مفاهیم این آموزش جوهری از تدبیرگرایی این تفسیر را ارائه می دهد:
تدبیرگرایی در ابتدا آشکارا بر لغزش ناپذیر بودن کتاب مقدس و عصمت حرفی مطلق این کتاب تاکید می کند، به عبارت دیگر این کتاب را سخن «نوشته» ابدی خداوند می داند که تغییر نمی کند و هر کلمه یا عبارت موجود در آن نه فقط توانایی پاسخ به نیازهای مورخان و زبان شناسان را دارد بلکه بیانگر حق الهی نیز می باشد. استفاده بیش از اندازه از رمزها و اسرار و گروه ها و دسته جات در عهد قدیم و پیشگویی براساس اعداد و ارقام و تکیه بر تفسیرهایی که باعث ایجاد مناقشه ها و بحث و گفت وگوهای بسیار و شدید (اگر نگوییم تفسیرهای خیالی) پیرامون برخی از متون پیچیده پیامبران شده است، باعث شده تا بسیاری تاکید کنند، تفسیرهای این یقینا کتاب تفسیرهای حرفی و دقیق نیست.
هنگامی که بنیادگرایان آمریکا چارچوب و دیدگاه تدبیرگرایی را پذیرفتند، شروع به استفاده از مفردات و شیوه هایی در قبال کتاب مقدس نمودند که در نوع خود بی همتا بود. بنیادگرایی بدون توجه به سنن و عرفهای مسیحیت و رهبران کلیساها و علم تحقیق و پژوهش در کتاب مقدس، دانش نوینی ابداع کرد که بی شک به نوعی مدرنیزه شده بود (و نکته جالب توجه این بود که کلمات کتاب مقدس علیه افکار و اندیشه های رایج میان ایشان به کار گرفته شد).
به عنوان مثال رهبران جنبش جدید به سرعت مقرر نمودند، هدف اصلی کتاب مقدس، ارائه برنامه ای زمانی پیرامون نزدیک شدن فرجام جهان است (و عملاً برخی از فرقه های بنیادگرای اولیه اقدام به مشخص کردن تاریخ فرجام جهان نمودند). از جمله مسائل دیگری که به بنیادگرایان اولیه آن ایمان آوردند، تقسیم تاریخ بشر به هفت دوره بود. آخرین دوره، دوره ای است که با مرگ و برانگیختن یسوع مسیح آغاز می شود و با بازگشت مسیا ـ یسوع ـ به مجیدو1 نام منطقه ای در فلسطین ـ پایان می یابد، تا از آنجا بر جهان حکومت کند. هر آن انتظار می رود که مسیح بازگردد و ظهور کند، بازگشت مسیح تأسیس «مملکت اسرائیلی هزاره» یا دولتی را که تحت حاکمیت مسیح هزار سال دوام خواهد داشت دربرمی گیرد».
از خلال سنن و عادات جنبش تدبیری، جنبش بنیادگرایی شروع به حمایت از دولت اسرائیل نمود. از همان ابتدا این جنبش یک هدف را دنبال می کرد و آن خواندن «نشانه های زمانه» بود تا در آن نقاط اشتراکی میان وعده هایی که در کتاب مقدس داده شده بود و حوادث به وقوع پیوسته در حال حاضر بیاید (و در عمل در سالهای اخیر در ایالات متحده کتابهایی که به نوعی با داستانهای «پیامبران» ارتباط پیدا می کرد و زمان بازگشت «مسیا» را پیشگویی می نمود تا بیاید و اقلیت برگزیده خداوند را به آسمان ببرد، رواج بسیاری پیدا کرد). به این
ترتیب تأسیس دولت نوین اسرائیل تکمیل مبارک و میمون پیشگوییهای خداوند و یکی از نشانه های مهم دوران تلقی شد تا بشریت را به سوی حکومت هزاره موعود راهنمایی کند. به همین دلیل نخست وزیر سابق و متوفای اسرائیل، مناخیم بگین به سان همتایان خویش که به خوبی فهمیده بودند اسرائیل می تواند از حمایت و پشتیبانی بی شائبه بنیادگرایان آمریکایی به سان «جری فالویل» و «پت رابرتسون» بهره ببرد، سعی کرد با تملق و چاپلوسی رضایت آنها را به دست آورد و از هزاران تن از بنیادگرایان مسیحی به عنوان گردشگرانی که از اسرائیل و فلسطین دیدن می کنند، استقبال کند.
با این که بسیاری عقیده داشتند، عنصر تدبیر در جنبش بنیادگرا صرفا یک تفسیر خیالی و وهم آلود است، اما منبع بسیار مهم حمایت بی قید و شرط از دولت اسرائیل بود و به نظر می رسد، این حمایت آشکارا در مطبوعات جناح راست قابل ملاحظه است. یکی از مهمترین سخنگویان و طرفداران این دیدگاه «کال توماس» روزنامه نگار طرفدار سندیکاها است. انتقاد و توهین توماس به اعراب و اسلام، پا را از نژادپرستی افراطی نیز فراتر گذاشته، اما با کمال تأسف ملاحظه می کنیم، دیدگاههای او طی مدت کوتاهی و به سرعت در میان یاران و پیروان این فرقه مسیحی منتشر می شود، این نویسنده می گوید:
اگر سیاستمداران تسلیم فشارهای وارده از سوی گروههای اسلامی شوند و میان اسلام و میراث مذهبی و سیاسی این دولت (ایالات متحده) تفاوتی قائل نشوند، ما به جرأت می توانیم بگوییم که دشمنانمان توانسته اند در این کشور جای پایی برای خود باز کنند و به دلیل فعالیتهایی که در نقاط دیگر جهان انجام می دهند، می توانیم با تمام وجود پیشگویی کنیم، از این جای پا برای نشر مسئله مورد توجه خویش (اسلام) استفاده می کنند.
و یکی از مقالات روزنامه نیویورک تایمز از واکنش بنیادگرایان در مقابل اسلام می نویسد و می گوید خشم «تمام مسیحیان انجیلی» در قبال مسلمانان افزایش یافته است. آنچه این نفرت و انزجار را افزایش داده، این است که گفته شده اسلام قصد دارد، مسیحیت را نابود کند، در واقع زبان رسایی که در این زمینه مورد استفاده قرار می گیرد و موجب این نفرت و انزجار می شود، تصویری از ادعاهای مشابه است و عنوان می کند مسیحیان نیز در قبال اسلام چنین قصدی دارند و روزنامه نیویورک تایمز در این زمینه این حادثه را که میان فرستادگان (مبلغان) بنیادگرا در زمان آموزش به وقوع پیوست نقل می کند:
شهر کراف، ایالت اوهایو، روز شنبه و در سالن کلیسا مسیحیان انجیلی برای حضور در همایش یک روزه چگونگی جذب مسلمانان و دور ساختن آنها از اسلام از چندین ایالت گردهم آمده اند. یکی از سخنرانان در این زمینه می گوید:
«همیشه محبت و صداقت و مهمان نوازی خویش نسبت به مسلمانان را نشان دهید و همواره با خود نسخه ای از عهد جدید داشته باشید تا آن را به ایشان هدیه کنید». در میان حضار که مطالب را یادداشت می کردند دو کشیش، منشی یکی از مدارس و چندین دانشجو دیده می شدند و همه امید داشتند، روزی بتوانند مسلمانان ایالات متحده و دیگر کشورهای جهان را به آیین مسیحیت درآورند.
با این که این سخنران که از واعظان انجیلی بیروت بود، به شدّت از توهین به مسلمانان دوری می کرد، با این حال در سخنرانی خویش با استفاده از تصاویر کامپیوتری برخی از آیات قرآن را به حضار نشان داد و سعی کرد، ثابت کند اسلام، آیین مکر و فریب و خشونت است و پیروان آن رو به کاهش هستند.
این سخنران که نخواست هویتش برملا شود، چون قرار بود، نزد
مسلمانان برود و ممکن بود، این موضوع جان او را به خطر اندازد، گفت: «آیات قرآن می گوید، آنها را قربانی کنید، بی دینان را بکشید». سپس افزود: «در کتاب مقدس هیچ جمله ای از یسوع مشاهده نمی شود که در آن به ما گفته باشد، افراد بی گناه را بکشید».
میراث همیشگی و دائمی به جا مانده از حوادث یازده سپتامبر 2001 منعکس کننده تصویر خشونت و عنف منسوب به مسلمانان و سراسر جهان اسلام است، با وجود این که دولت آمریکا و رهبران گروهها و فرقه های مسیحی و مسلمان آمریکا این مسئله را محکوم کردند و با این که کشورهای عربی و مسلمانان این حادثه تأسف بار را در دستگاههای اطلاع رسانی آمریکا محکوم نمودند، با این حال دولت آمریکا به سرعت اقدام به استفاده از جملات و عبارات کینه توزانه و خصمانه مانند «حملات صلیبی» نمود و احساس حاکم در میان بسیاری از آمریکاییها ـ و نه تنها میان مسیحیان بنیادگرا ـ این بود که اسلام دین جنگ است و با استفاده از خشونت و عنف می خواهد مسیحیت را نابود کند. این احساس ترس و هراس را پخش تصاویر جوانان عربی که پرچمهای آمریکا را آتش می زدند و تخریب مرکز تجارت جهانی آمریکا را جشن می گرفتند، افزایش داد و بنیادگرایان ـ از پت رابرتسون گرفته تا فرانکلین گراهام ـ برانگیزنده این نفرت و انزجار فزاینده بود. فرانکلین گراهام در سایت اینترنتی خود ادعا می کند که به مسلمانان عشق می ورزد، در حالی که به اسلام توهین و حکومتهای اسلامی را محکوم می کند.
او در یکی از موعظه های خویش می گوید:
من اعتقاد ندارم که مسلمانان به دلیل ایمان و اعتقاداتشان ملت شرور و بدنهادی باشند. من شخصا دوستان بسیاری در میان مسلمانان دارم، اما شرارتی را که به نام اسلام یا به نام هر دین دیگری از جمله مسیحیت، انجام می شود محکوم می نمایم.
او پس از این که علاقه خویش نسبت به مسلمانان را ابراز و شرارتهایی را که به نام مسیحیت و حتی اسلام به وقوع می پیوندد محکوم می کند ـ در حالی که از اعمال و کرده های خوب مسیحی چشم پوشی می کند ـ توجه خود را بر تاریخ ظلم و ستم در جهان اسلام متمرکز می نماید:
آزار و اذیت و نفی غیر مسلمانان پایه و اساس فتوحات مسلمانان و دولتهای اسلامی را در قرنهای گذشته تشکیل می داد. قرآن دلایل بسیاری ارائه می دهد که اسلام استفاده از خشونت و عنف را تشویق می نماید که اکثرا منجر به مرگ کسانی می شود که روی از اسلام برگردانده و به آیین دیگر درآمده اند.
وی سپس سخنان خود را اینگونه دنبال می کند:
مسلمانان در ایالات متحده آزاد هستند تا خداوند را بپرستند، اما مسیحیان در اکثر کشورهای اسلامی از آزادی عبادت یسوع محروم هستند. پس از این که «محمد ظاهر شاه»، شاه در تبعید افغانستان اولین و تنها کلیسای موجود در افغانستان را در سال 1973م. تخریب کرد، دیگر حتی یک کلیسا نیز در این کشور وجود ندارد.
تمام این افشاگریها و بدنام سازی وجهه اسلام، زمینه هلاک حتمی را فراهم می نماید. اعتقاد راسخ بنیادگرایان این است که مسلمانان و مسیحیان غیر بنیادگرا (و به ویژه هم پیمانان مجلس جهانی کلیساها و مجلس ملی کلیساها در ایالات متحده) و کافران، جهان را به ظلمت و تباهی کشانده اند و این شر مورد انتظار قبلاً پیشگویی شده بود و برای اصلاح امور و رو دررویی با این شر، باید مسیح را صدا زد که این وظیفه بنیادگرایان است.
از جمله مسائلی که بسیاری از آمریکاییها را متاثر نمود، چرخش غیر منتظره افکار عمومی جهان به سوی ما به عنوان یک دولت بود. پس از حوادث یازده سپتامبر 2001 مورد حمایت و محبت بی شائبه و بسیاری قرار گرفتیم. به نظر می رسد، پس از بیست ماه همه چیز تغییر کرد. بسیاری از ما انتقاد کردند، از جمله شهروندان بنیادگرا و کسانی که در جناح راست قرار داشتند، آنها وجهه ما را در سراسر جهان خراب کردند و دوستان قدیمی ما را مورد آزار و اذیت قرار دادند و از ارائه هرگونه کمک و حمایتی از کسانی که ما را مورد آزار و اذیت قرار می دادند، فروگذاری نکردند. این برای ما غیر منتظره بود، چون واکنش بنیادگرایان ـ و بسیاری از رهبران و دولتمردان دولت بوش ـ عدم توجه به افکار عمومی جهان بود و دلیل اتخاذ این موضع به نحوی با غرور آمریکاییها ارتباط پیدا می کرد که خود را تنها ابرقدرت موجود در جهان تلقی می کنند، امّا در واقع از تاریخ عریض و طویل بدبینی آنها نیز نشأت می گیرد.
این واکنش از این عقیده سرچشمه می گیرد که می گوید: جهان «برای مؤمنان واقعی» مکان ستیزه جویی است و آنها وظیفه دارند «هر آنچه را که صلاح و صواب می دانند، انجام دهند»، حتی اگر در این راه با مخالفت و دشمنی سراسر جهان مواجه شوند. به همین دلیل انتقاداتی که از سوی
سازمان ملل متحد و یا کشورهای اسلامی یا هم پیمانان اروپایی می شود نگرانی چندانی برای بنیادگرایان ایجاد نمی کند؛ چون این انتقادات با فرضیه های خصمانه و شرارت بار مخالف مسیحیت همخوانی دارد و بنیادگرایان پیرامون اوضاع و احوال جهانی به آن اعتقاد دارند. به همین ترتیب، انتقادات خارجی صورت گرفته از ایالات متحده، تغییر چندانی در سیاستگذاریهای دولت بوش ایجاد نمی کند.
علی رغم حمایت بی شائبه تدبیرگرایان از دولت اسرائیل، با این حال پرهیزهایی در رسالت ایشان در قبال دولت اسرائیل و ملت یهود مشاهده می شود. با این که دوران زمامداری و حکومت هزاره، «مملکت داوود در اسرائیل» توصیف شده است، با این حال در رأس این مملکت مسیح ـ مسیا قرار دارد که ملتش (یا یهودیان قرن اول) او را رد کردند. بهایی که ملت یهود باید پرداخت کنند، اعتراف به اعمال ناشایست سابق خویش در قبال مسیح و مسیحیت است. آنها باید از «کرده های خویش» توبه نمایند و بپذیرند که به آیین کامل مسیحیت وارد شوند. در آخرالزمان یهود دیگر یهود نیستند، بلکه اسرائیل ـ مملکت داوود ـ مملکتی مسیحی خواهد شد.
حمایت و پشتیبانی بی قید و شرط بنیادگرایان آمریکا از دولت اسرائیل سؤالات چندی را در اذهان بسیاری از یهودیان اسرائیل ایجاد کرد، به ویژه در سایه تمایل بسیاری که این بنیادگرایان برای مسیحی دیگران از خود نشان دادند. «مارتین مارتی» مورخ لوتری به نقل از «لئونارد وین» پیرامون انتقاد از تکیه اسرائیل بر بنیادگرایان می گوید:
بسیاری از اسرائیلی ها از اظهار انتقادات خویش صرف نظر می کنند و خود را کنترل می کنند؛ چون برای ایشان سخت است، این حمایتها و پشتیبانیها را رد کنند. اما هر از چند گاهی روزنامه نگاری پیدا می شود و به این موضوع می پردازد. به این ترتیب لئونارد وین در ستون هفته نامه ای که در آن قلم می زند، (25 آوریل) می نویسد: «بس است. این سهل انگاری و بی مبالاتی که از سوی گروههای مسیحی دست راستی اعمال می شود، از مرحله نامطلوب پا را فراتر نهاده و به مرحله حماقت و مسخرگی رسیده است و حتی ناپسند شمرده می شود. این اصلاً درست نیست که طرفی از طرف دیگر سوء استفاده کند، این اتحادی غیر طبیعی و نامقدس است. این اتحاد به جای این که ما را قدرتمند سازد، ضعیف و خوار می کند.
«وین» پس از اینکه به رابطه بلندمدّت جری فالویل و مناخیم بگین اشاره می کند، دوستان اسرائیلی خود را اینچنین به مبارزه می طلبد:
آیا نباید خجالت بکشیم؟ وقتی با این مردم در یک موضوع، اگر چه بی اهمیت و کوچک باشد، همداستان می شویم، بی شک بر قدرت آنها می افزاییم و این امت را (اسرائیل) ضعیف و خوار می نمائیم. بی شک انجیلی ها وقتی ما را در آغوش می گیرند، احساس گرم و خوشآیندی به ایشان دست می دهد، در حالیکه به من احساس ناخوشآیندی دست می دهد.
«مارتین مارتی» می گوید:
برای این که وین احساس رضایت خاطر و اطمینان نماید، لازم است بگوییم اکثر انجیلی ها و پنجاهه ها و پروتستانهای سیاهپوست آمریکایی آفریقایی الاصل پروتستانهای سنتی و ارتدوکسهای شرقی و کاتولیکها با تدبیرگرایان موافق و هم رأی نیستند. اما برای نگران نمودن او باید گفت: هیچ فرقه ای به اندازه تدبیرگرایان نمی تواند بر دولت تأثیر بگذارد، آنهم زمانی که دولت بوش شروع به کشیدن نقشه راه برای دستیابی به صلح نمود.2
به نظر مارتی، دید حاکم بر کاخ سفید و بوش منعکس کننده دیدگاههای تدبیرگرایان در جنبش بنیادگرایانه است و دیدگاههای این جنبش بیش از هر طایفه و فرقه مسیحی ـ آمریکایی دیگری در کاخ سفید و نزد بوش قابل ملاحظه است. درباره مسئله اسرائیل ـ به شکل خاص و ویژه ـ آمریکا امتیازاتی با بُرد کوتاه به اسرائیل داده است، اما آینده این «اتحاد نامیمون و نامقدس» (برحسب گفته های وین) آشکار و عیان نیست.
ادامه دارد
پی نوشتها :
پانویسهای این مقاله
- ۱
1 .اشاره به منطقه آرماگدون دارد که محل وقوع نبرد آخرالزمان است.(م.)
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2 .منظور مذاکرات به اصلاح صلح اعراب و اسرائیل است.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑