صلح جهانی؛ از ادعا تا واقعیت

بورس مولکی

اشاره :

در طول تاریخ عده زیادی از حکمرانان قدرت‏طلب و زورمدار با ادعای برقراری صلح و عدالت جهانی، دنیا را به خاک و خون کشیدند و امروز نیز شاهد هستیم که استکبار جهانی به سرکردگی آمریکا با شعار مقابله با تروریسم و استقرار صلح و آرامش در خاورمیانه، فلسطین، افغانستان و عراق را به صحنه ناجوانمردانه‏ترین و خشونت‏بارترین جنگهای تاریخ بدل ساخته و در تلاش برای حفظ برتری نظامی و سیاسی خود بر دنیا به هر جنایتی دست می‏زند.

اما جالب اینجاست که واقعیت اقدامات آمریکا از چشم حق‏طلبان جهان، حتی خود آمریکاییها دور نمانده و هر روز شاهد افشای بخش دیگری از دروغ‏پردازیهای دولت جنگ‏طلب آمریکا هستیم.

آنچه در پی خواهد آمد مقاله‏ای است که در آغاز سال جدید میلادی توسط یکی از نویسندگان آمریکایی، در نقد شعار صلح‏طلبی دولت آمریکا نوشته شده است.

در آغاز سال جدید به سر می‏بریم و شاهد برگزاری جشنها، خواندن سرودها و برگزاری مراسم مذهبی هستیم و در همین ایام است که میلاد مسیح را ارج می‏نهیم.

اخیرا شنیده‏ام فردی جامعه ما را جامعه‏ای که بر پایه اصول مسیحیت بنیان نهاده شده، توصیف کرده است. شنیده‏ام که بوش، چندی پیش ابراز نموده که مسیح حکیم مورد علاقه او است، اما هنگامی که به وضعیت و جایگاه دولت کنونی آمریکا نگاه می‏کنیم، شاهد آنیم که خود بوش، این مدعی دوستداری پیامبر صلح، بخش عظیمی از منابع خود را به راهبرد مقابله پیش‏گیرانه با دشمنان فرضی خود معطوف نموده است؛ تا از این رهگذر، دشمنی هولناک و رعب‏آور برای خود

ترسیم نموده و برتری نظامی‏اش بر جهان و سرگرم نمودن خود در جنگی بی‏پایان علیه تروریسم را ادامه دهد. حال با این شرایط، به راستی می‏توانیم این‏گونه ادعا نماییم که ما حامیان اصول و باورهای عیسی مسیح هستیم؟!

می‏گویند هر فردی می‏تواند با مراجعه به دفتر حساب و کتاب خود، اولویتهای آینده‏اش را معین نماید. حال بهتر است سری به ته مانده دسته چک دفتر مدیریت و بودجه دولت آمریکا در سال 2002 بزنیم تا چشم‏اندازهای آینده به نحو مطلوب‏تری ترسیم شود:

هزینه‏های نظامی319 میلیارد دلار

آموزش و پرورش77 میلیارد دلار

حمل و نقل55 میلیارد دلار

محیط زیست27 میلیارد دلار

مقابله با ایدز7/14 میلیارد دلار

سپاه صلح277 میلیون دلار

برآوردها حکایت از آن دارد که هزینه‏های نظامی دولت آمریکا از سال 2000 تا 2008، بالغ بر 2/3 تریلیون دلار خواهد بود، بله این میزان دلار واقعی!

هر چه که بیشتر از برقراری صلح در عرصه جهانی دم می‏زنیم، عملکرد ما بیشتر پوچی این‏گونه اظهارات و ادعاها را اثبات می‏نماید. به راستی اگر خواهان برقراری صلح در این عصر هستیم، آیا نبایستی بخشی از منابع و امکانات خود را در پایان بخشیدن به جنگها و اختلافات موجود هزینه نماییم؟! اما مادامی که توجه خود را به جای برقراری صلح و آشتی، به نابودی دشمنان واقعی و یا موهوم خود معطوف می‏نماییم و تا زمانی که به جای تمجید از جوانانی که به صلح می‏اندیشند، به تجلیل از جنگ‏جویان خود می‏پردازیم، در واقع به تداوم مرگ و ویرانی، چه برای خود و چه برای دیگران، ادامه می‏دهیم.

اجازه دهید مطلب را روشن‏تر نمایم؛ ما هم اکنون سربازان و نیز تسلیحات قابل توجهی در اختیار داریم و مدعی آن هستیم که می‏خواهیم نهایتا به تروریسم خاتمه دهیم، اما حقیقت آن است، تا زمانی که چنین گزینه‏هایی را برمی‏گزینیم، در واقع به چنین بحرانهایی دامن می‏زنیم و اصلاً انتظاری غیر از این داشتن، حماقت است.

بوش و دولتمردان وی، فرصت بزرگ و بی‏نظیری را پس از حادثه 11 سپتامبر از دست دادند. بلافاصله پس از این فاجعه وحشتناک، مردم همه جهان با ما ابراز همدردی و همراهی نمودند، ما در صورتی که درکی از این دعوت جهانیان می‏داشتیم و در پی برقراری صلح با دیگر ملتها بودیم و با ابزارهای قانونی، مجرمان چنین حوادثی را به مجازات می‏رساندیم، هم‏اینک یقینا از متحدان و حامیان وفاداری سود می‏بردیم. اما برعکس، دولت بوش به رجزخوانی و رها ساختن تسلیحات انبار شده خود روی آورد؛ گو این که تسلیحات کشتار جمعی می‏توانند ارمغان آورنده صلح و پایان دهنده تروریسم باشند. هم‏اینک زنان و مردان آمریکایی در میدانهای جنگ با مرگ دست و پنجه نرم می‏کنند و عراقیها و افغانها در موطن خود در حال مثله شدن و قربانی شدن هستند.

توسل به چنین اقدامات جنگ طلبانه و وحشیانه‏ای است که خلق میلیونها دشمن غیرتمند و متعصب را در دنیای اسلام به همراه دارد و هم اینک آثار بسیج گروههایی پرشور که ضربه زدن به ما را آرمان خود می‏دانند، کاملاً مشهود است. اما با این وجود، باز هم دولت‏مردان ما براین باورند که توهین و حمله به اینها می‏تواند بر امنیت ما بیفزاید، غافل از این که توسل به چنین اقدامات کینه‏توزانه‏ای با پیامدهایی معکوس همراه خواهد بود و احتمال حملات به ما را چه در داخل و چه در خارج، به نحوی جدی افزایش می‏دهد.

مسیح می‏گفت: «آنان که به مدد شمشیر زنده‏اند با شمشیر هم از پای درخواهند آمد،» اما انگار که این قول در باور شمشیر به دستان تاریخ و نیز ما آمریکاییان امروز نگنجیده و نمی‏گنجد.

پی‏نوشت :