مسیح یهودی و فرجام جهان

(مسیحیت سیاسی و اصول‏گرا در امریکا)

قسمت چهارم

اشاره :

فصل دوم کتاب مسیح یهودی و فرجام جهان با عنوان «مسیح یهودی آمریکایی» به بررسی در موضوع مهم اختصاص دارد: 1. یهودی شدن مسیحیت آمریکایی؛ 2. مسیح یهودی امریکایی و صهیون.

نویسنده کتاب در قسمت پیشین موضوع اول را بررسی کرده و به تفصیل در این زمینه که «چگونه با ورود مهاجران پروتستان به دنیای جدید؛ یعنی آمریکا، مسیح آمریکاییها، مسیحی یهودی گردید» سخن گفت.

او در این قسمت به بررسی موضوع دوم پرداخته و رابطه مسیحیت یهودی شده آمریکایی را با جنبش صهیونیسم و آرمان تأسیس دوباره دولت یهود تشریح می‏کند.

2. مسیح یهودی آمریکایی... و صهیون

پروتستانتیسم پیورتانی، در آمریکای قرن هفده وقتی صبغه‏ای عبری ـ یهودی یافت که مسیح آمریکا را مسیح یهودی نمود. با فرا رسیدن قرن هجدهم، اعتقاد به برانگیختگی یهود در فلسطین تبدیل به جزئی اساسی و مهم از اعتقادات پروتستانهای آمریکایی شد، به‏گونه‏ای که اعتقاد به مسیح موعود و هزاره خوشبختی جایگاه بارز و مهمی را در اعتقادات ایشان اشغال کرد.

به این ترتیب و همانگونه که سلیچ آدلر می‏گوید:

از سپیده‏دم تاریخ آمریکا، تمایل بسیار زیادی جهت گرایش به این اعتقاد وجود داشت که ظهور مسیح موعود وابسته به بازگشت و تأسیس دوباره دولت یهود است. این نظر تمام روحانیون مسیحی نبود، به عبارت دیگر در این زمینه اتفاق‏نظری میان روحانیون مسیحی وجود نداشت، اما بخشی از تاریخ تفکر و اندیشه آمریکا را تشکیل می‏داد و همیشه آثاری از عصر هزاره

خوشبختی در اندیشه مسیحیان آمریکا مشاهده می‏شود.1

از جمله مهم‏ترین طوایفی که این میل در آنها یافت می‏شد، طوایف لوتری، تعمیدیها و برخی از پیروان کلیسای ماشیحایی2 بودند. بخش وسیعی از این طوایف به اصل عصمت و لغزش ناپذیری پیشگوییهای تورات در مورد یهود (یا اعتقاد به تفسیر ظاهری کتاب مقدس) اعتقاد پیدا کردند، به همین دلیل تمام پیشگوییهای به عمل آمده درباره یهود را، اشاراتی به «اسراییل طبیعی» (یا قلمرو جغرافیایی) یا «امت یهود» مقابل «اسراییل روحی و معنوی» یا «کلیسای مسیحی» تلقی کردند.

این اعتقاد وجود داشت که خداوند در طول «تاریخ» دو هدف اصلی را مدّنظر خویش داشته است: یکی مربوط به سرزمین و ملت و اهداف زمینی‏اش که یهودیت بود و دومی با آسمان و ساکنان و اهداف آسمانی که همان مسیحیت بود، ارتباط پیدا می‏کرد.

و در آخر این‏که، «سرزمین وعده» داده شده به ابراهیم، قبل از ظهور مسیح و پایان تاریخ به او بازگردانده خواهد شد.

اعتقاد به ظهور مسیح و برانگیختگی یهود، یکی از مهم‏ترین ارکان آیین یهودیت به شمار می‏آید و این اعتقاد به‏طور کامل در سفر دانیال و سفر حزقیال3 قابل ملاحظه است.

در سفر دانیال می‏خوانیم:

هفتاد هفته برای ملت تو و اورشلیم نوشته شده که معصیت و گناه را مرتکب نشوند و ارتکاب خطا و اشتباه را پایان دهند و به تکفیر گناهان بپردازند و برای همیشه راه خیر و صلاح را در پیش گیرند و به ریا و دورویی پایان دهند و وقدس الاقداس (مقدس‏ترین قدس) را تطهیر نمایند. بدان و آگاه باش، میان ادای سخنان یهوه که به مسیح، پیشوای یهود، دستور بازگشت ایشان را می‏دهد و میان ساخت دوباره اورشلیم هفت هفته طی می‏شود، پس از آن در آخرالزمان او بازمی‏گردد و بازار و بندری می‏سازد.

و در سفر حزقیال می‏خوانیم:

خداوند متعال چنین فرمود: «الآن اسیران یعقوب را بازمی‏گردانم و به تمام خانه‏های موجود در اسراییل رحم نموده و نام مقدسم را حفظ می‏کنم. آنها تمام رسواییها و خیانتهای خویش را وقتی در این سرزمین با اطمینان و طیب خاطر زندگی می‏کردند و نسبت به من مرتکب شدند، برمی‏دارند و از این سرزمین خارج می‏شوند، اما کسی به ایشان پناه نمی‏دهد.

رویای دانیال و رویای حزقیال پیرامون ظهور مسیح و برانگیختگی یهود را در عهد قدیم (یهودی) و رویای یوحنا را که عهد جدید (مسیحی) با آن پایان می‏یابد، ملاحظه می‏کنیم.

اعتقاد مسیحی ظهور دوباره مسیح و هزاره خوشبختی، بر «رویای یوحنا» کتابی که در آخر عهد جدید آمده است، سایه افکنده است.

یوحنا در زمان سرکوب و قتل و کشتار مسیحیان در امپراتوری روم که به‏دست «نرون» صورت گرفت، می‏زیست. در این دوره مسیحیان در سراسر امپراتوری روم در معرض آزار و اذیت و شکنجه قرار داشتند. بسیاری از این مسیحیان به دلیل ایمان و اعتقاد خود به مسیحیت، داوطلبانه این مجازاتها را می‏پذیرفتند و بدون هیچ گله و شکایتی پذیرای مرگ می‏شدند، اما در میان مسیحیان، افرادی نیز دیده می‏شدند که برای حفظ جان و مال و ثروت خویش حاضر بودند، دست از مسیحیت بردارند. همان‏گونه که مسیحیانی نیز بودند که از دین مسیحیت روی برگردانده و مرتد شدند. در آن سالها، این کتاب رفت تا دست به دست میان مسیحیان شهرهای یونانی آسیای صغیر بچرخد و بالطبع چون به زبان یونانی نوشته شده بود، بعدها نام یونانی «Apocalypse» به معنی رؤیا بر آن نهاده شد.

به‏نظر می‏رسد، کتاب با عبارت «اعلام یسوع مسیح که خداوند به او قدرتی بخشیده تا به بندگانش آنچه را که لازم است نشان دهد و میان او و خداوند فرشته‏ای است که برای بنده‏اش یوحنا وحی الهی را نازل می‏کند.» آغاز می‏شود. یوحنا برادران خود را به ایمان خبر می‏دهد و پاداش آن را عظیم می‏خواند: «فردوس برای کسی است که بخواند و برای کسانی است که سخنان پیامبران را گوش دهند و هر آنچه را که در کتاب نوشته شده حفظ و از آن نگهداری کنند؛ چرا که زمان موعود نزدیک است».

یوحنا ملاحظه کرد، فرجام جهان نزدیک است، پس از آن، رنج و دردها پایان خواهد یافت، اما قبل از آن حوادث عجیب و وحشتناکی به‏وقوع خواهد پیوست.

یوحنا به ما می‏گوید: «او در جزیره «بتمُس» که جزیره کوچکی در دریای «اژه» است، به سر می‏برد تا کلمه خداوند را بالا نگه دارد و یسوع مسیح را ببیند». (1:9)».

در یکی از روزهای یکشنبه، که یوحنا در «خلسه» (حالت سرمستی و شیدایی) بود، آسمان مقابلش شکافته شد و هفت منبر طلایی را مقابل

خود دید، در میان این منبرها «پسر آدم» (یسوع مسیح) را شناخت، سر و گیسوانش به‏سان پشم انباشته و مثل برف سفید بود، چشمانش به‏سان دو گوی آتشین، پاهایش شبیه مس ناب و خالصی بود که در کوره گداخته شده است، صدایش به‏سان شرشر آب کوهساران و در دست راستش هفت ستاره و شمشیر تیز دولبه بود و صورتش چون خورشید به شدت می‏درخشید (1:13ـ16)، هنگامی که یوحنا «پسر آدم» را دید، چون مردگان به پایش افتاد، اما او هیجان یوحنا را فرو نشاند: «نترس، من همان، اولین و آخرینم، من زنده هستم. مرده بودم، اما اکنون تا ابد زنده هستم و کلید مرگ و جهنم در دست من است. هر آنچه را دیدی بنویس، هر آنچه هست و هر آنچه مقرر است، بعد از این باشد» (1:17ـ19).

یوحنا در رویای خویش عرشی را در آسمان می‏بیند که خداوند برآن تکیه زده و در وسط عرش و پیرامون آن چهار نوع حیوان را می‏بیند که هم در جلو و هم در پشت سر چشم داشتند، همچنین هر یک از آنها دارای شش بال بودند و شبانه روز این ورد را می‏خواندند: «خداوند پاک و منزه است، خدایی که بر همه چیز تواناست، خدایی که بود و هست و خواهد بود.» پیرامون و گرداگرد عرش بیست و چهار مرد مسن بودند و مقابلش هفت چراغ آتشین که بیانگر هفت روح خداوند است و در دست راستش نامه‏ای که در آن مطالبی نوشته و از پشت با هفت مهر، ممهور شده بود، به چشم می‏خورد.

در آن حین، یکی از آن مردان مسن به یوحنا گفت، یکی از این چهار حیوان که شیر است و از نوادگان یهودا، سلاله داوود به شمار می‏آید، بر دیگر حیوانات غلبه کرده تا سفر را بگشاید و مهرهای هفتگانه را باز کند. در اینجا یوحنا «گوسفندی را دید که بر پا ایستاده، مثل این‏که قربانی شده است، دارای هفت شاخ و هفت چشم که نمایان‏گر هفت روح خداوند بود که به زمین فرستاده شده است». گوسفند در اینجا، تصویری از یسوع مسیح بود که نزد مسیحیان بسیار محبوب است، اما شاخ نزد عبرانیها سمبل شکوه و قدرت است. گوسفند شروع به باز کردن مهرهای هفتگانه می‏نماید، هنگامی که به گشودن مهر چهارم می‏رسد، چهار اسب ظاهر می‏شوند که منادی مصایب و بلایای بزرگی هستند که قبل از فرجام جهان به وقوع می‏پیوندد و بدان وسیله نزدیک شدن آن نهایت و فرجام را خبر می‏دهند.

هنگام باز کردن مهر پنجم، یوحنا مقابل قربانگاه، ارواح کسانی را می‏بیند که به خاطر دین مسیح دست از جان کشیدند، آنها با صدایی بلند فریاد می‏زدند، تا کی ای سرور پاکان و درستکاران، چه وقت اقتضا می‏کنی که انتقام خون ما را از ساکنان روی زمین بگیری؟ به هر یک از آنها لباس سفیدی داده و گفته شد، اندکی بیاسایند، تا دوستان دربند ایشان و برادرانشان که آماده‏اند به‏سان آنها کشته شوند به ایشان ملحق شوند. همین که مهر ششم گشوده شد، ناگهان «زلزله‏ای عظیم به‏وقوع پیوست و روی خورشید به‏سان گیسوان سیاه، تیره و تار گردید. ماه چون خون شد و ستارگان آسمان بر زمین افتادند... و آسمان شکافته شد... تمام کوهها و جزایر از جای خویش تکان خوردند و انتخاب 144 هزار نفر یا 12 هزار نفر از هر یک از سبطهای دوازده‏گانه اسراییل پایان یافت. یوحنا دید، کسانی که مرگ را به خاطر مسیح با آغوش باز پذیرفتند و از آن استقبال کردند، جلوی عرش ایستاده‏اند و حضرت مسیح اشکهای آنها را پاک می‏کند.

در آخر حضرت مسیح، مهر هفتم را باز می‏کند و یوحنا هفت فرشته را می‏بیند که هفت شیپور در دست آنهاست. در دست فرشته هشتم، مجمری پر از آتش کشنده دیده می‏شد که آن را بر روی زمین می‏ریخت، در این لحظه زلزله و رعد و برق در زمین به‏وقوع می‏پیوندد و ملائکه در شیپور خود می‏دمند و بلایا و مصایب بر دنیا باریدن می‏گیرد و ارتش بیگانه عظیمی که از طرف رود فرات می‏آید، هجوم خود را آغاز می‏کند. شهر مقدس اورشلیم به مشرکان داده می‏شود تا مدت 42 ماه دست آنها باشد، هنگامی که فرشته هفتم در شیپور خود بدمد، خبر می‏دهد، تمام سرزمینهای جهان از آن خداوند و مسیحش خواهد شد و نشانه عجیبی در آسمان ظاهر می‏شود «زنی غرق در نور، لباسی از خورشید به تن کرده است و ماه زیر پاهای او، بر سرش تاج مرصعی قرار دارد که دوازده ستاره نگینهای آن را تشکیل می‏دهند، او باردار و از درد زایمان بی‏قرار است تا فرزند خود را به دنیا آورد...» «فرزند ذکوری به دنیا می‏آورد، که آماده شده تا با عصایی آهنین تمام ملل جهان را رهبری کند»، «اژدهای قرمز و بزرگی که دارای هفت سر و ده شاخ است، ظاهر می‏شود» «می‏خواهد کودک را ببلعد، اما کودک در پس خداوند و عرشش خود را مخفی می‏کند و فرشته میکائیل در رأس ارتشی وارد جنگ با اژدها که ابلیس نام دارد، می‏شود. یوحنا صدایی می‏شنود که خبر از سقوط ابلیس و فرا رسیدن زمان نجات و رهایی و آغاز حکومت مسیح و اقتدار او می‏دهد».