در قرنی که شانه زمان، گرفتار تازیانه های زخم بی عدالتی است،
لبهای زمین، در تب خشک سالی می لرزد،
چشمه های عاطفه یخ بسته اند و درختان، سردشان شده است،
چگونه دل به تیغ ذوالفقار عدالتت نبندیم،
باران ظهورت را به استغاثه ننشینیم،
زلال مهربانی حضورت را ندبه نخوانیم،
و در انتظار آفتاب نگاهت نمانیم؟!
آقا!
کدام چشم، به راه آمدنت خیس نیست؟
کدام گوش، دل به طنین گامهایت نسپرده است؟
کدام لب، با لبهای «أمّن یجیب» خوان تو همراه نیست؟
کدام دل عاشق، برای تو نمی تپد؟!
تو در قنوت کدامین دست، جاری نیستی؟
کدام چهارشنبه، بوی جمکران تو را ندارد؟
کدام جمعه، طعم ندبه را نچشیده است؟
کدام ستم را به شکوه بنشینیم؟
با کدام لحن، درد دل کنیم؟
از اضطراب کدام صبح جمعه بگوییم؛
از حسرت کدام عصر جمعه،
از دلتنگی کدام غروب؟!
می دانم که می آیی
می آیی و بهار را با خود می آوری
لبهای غنچه ها رابه لبخند شکوفا می کنی
طراوت را به عدالت، میان درختان، تقسیم می کنی
همه دلها را در مهربانی سهیم می کنی
به آئینه ها، فرصت تماشا می دهی،
می آیی و آدینه ها دیگر ندبه نمی خوانند
قنوتها، طعم اجابت می گیرند
دیگر، دلی شکسته نمی ماند
لبی به شکوهِ باز نمی شود
زمین، از چنگال نابرابریها می گریزد
جهان، ناگزیر عدالت می شود
ریشه هیچ ستمکاری در زمین نمی ماند
شوکت متجاوزان، درهم می شکند
رشته های نیرنگ و فریب، گسسته می شود
خسته ایم؛
از چهار فصل یکنواخت
از زمستانهای پی درپی
از لحظه های بی بهار
از این روزهای گرفتار
از تکرار این همه تکرار
چشمانمان
به ضریح گامهایت، دخیل بسته اند؛
قدم بر چشم ما بگذار!