رمضان 492 ق. قاضى ابوسعد هروى، بدون عمامه و با سر تراشيده به نشانه عزادارى، فريادزنان وارد بارگاه وسيع خليفه مي‌شود. انبوهى از همراهان پير و جوان به دنبال او مي‌آيند و با هياهو گفته‌هاى او را تأييد مي‌كنند و همانند او منظره خشم آلود ريشهاى آشفته و سرهاى تراشيده را عرضه مي‌دارند. تنى چند از اهل بارگاه سعى مي‌كنند قاضى را آرام سازند، اما او با حركتى تحقيرآميز آنان را كنار مي‌زند و قاطع و مصمم به وسط تالار مي‌رود و با فصاحت واعظى پرشور از فراز منبر، حضار را بي‌توجه به شأن و مقامشان مورد خطاب قرار مي‌دهد:
چگونه روامي‌داريد كه در سايه امنيتى سعادت‌بار، مانند گلهاى باغ در زندگى سبكسرانه و زودگذر، چرت بزنيد و از دنيا غافل باشيد و برادران شامى شما جز در ميان سرگين شترها و امعاء و احشاى كركسها جايى براى زيستن نداشته باشند؟ چه خونهايى كه ريخته نشد! چه دوشيزگان زيبايى كه مجبور نشده‌اند از فرط شرم چهره‌هايشان را با دست بپوشانند! آيا اعراب غيور از اين اهانتها خشنودند؟ آيا ايرانيان دلير تن به اين بي‌آبرويي‌ها مي‌دهند؟
وقايع نگاران عرب مي‌نويسند:
اين خطابه اشك از ديدگان جارى مي‌ساخت و بر دلها چنگ مي‌زد.
همه حضار از شدت گريه تكان مي‌خوردند. اما هروي‌خواهان هق هق گريه آنان نيست و فرياد مي‌زند:
بدترين سلاح مرد اين است كه از شمشيرها آتش جنگ برخيزد و او اشك بريزد.
روز جمعه، 22 شعبان سال 492 ق. مصادف با 15 ژوئيه 1099، فرنگيان بيت المقدس را پس از محاصره‌اى چهل روزه تسخير كردند. دو روز بعد كه كشتار متوقف مي‌شود، در ميان حصارهاى شهر حتى يك مسلمان نيز نمانده بود. هزاران هزار مسلمان در گودالهايى لبريز از خون در آستانه منازل يا اطراف مساجد افتادند. در ميان آنان انبوهى از ائمه جماعت، علماى دين و صوفيان مجاور نيز ديده مي‌شوند. كشتار و تاراج بيت المقدس كه نقطه شروع دشمنى هزار ساله اسلام و جهان غرب است، هيچ گونه جهشى ناگهانى ايجاد نكرد. نيم قرن به درازا كشيد تا مشرق زمين مسلمان در برابر جهان مسيحى بسيج شود و نداى جهادى كه از سوى قاضي‌القضات دمشق (هروى) در بارگاه خليفه سر داده شد، نخستين اقدام رسمى در زمينه مقاومت بود.
اگر چه واسپس 200 سال جنگ صليبى، سرزمينهاى مسلمين با رشادت مردانى چون شيركوه و صلاح الدين ايوبى از فرنگيان مسيحى بازپس گرفته شد اما، خاطره و نتايج اين سالها و جنايات صليبيون هيچگاه از سرزمينهاى اسلامى محو نشد.
ديگر بار غرب، صليبيون تا دندان مسلح را وارد كارزار ساخته است. شهر به شهر و روستا به روستا پيش مي‌آيد. چونان گذشته از هيچ جنايتى رويگردان نيست. ترك و فارس و عرب و كرد نمي‌شناسد. از منظر او جملگى مسلمانانى هستند كه مي‌بايست كشته شوند. نام اسلام و رسم مسلمانى، چنان غرب مسيحى و يهوديت صهيونيستى را يكپارچه ساخته كه جز اضمحلال كامل آنان را نمي‌طلبد. چه ساده لوحى است اگر پنداشته شود سواره نظامهاى فرنگى بر دروازه‌هاى نجف و كربلا متوقف خواهند شد.
انهدام كامل سرزمينهاى اسلامى، لگدكوبى همه مساجد و مشاهد شريف، قتل عام مسلمين و به‌ويژه شيعيان، استراتژى قطعى مسيحيان صهيونيست در اولين دهه از هزاره جديد است.
چگونه است كه چشمها بر آن همه اخبار و اطلاعات مستند و مندرج در رسانه‌ها فرو بسته شده است.
چگونه است كه تجربه آنهمه جفا و بدعهدى و خصومت غرب ناديده انگاشته مي‌شود؟
چگونه است كه تخريب پى در پى ديوارها و حصارها و مرزها كه دشمن صليبى را به مقصود و مقصدش نزديك مي‌سازد به‌هيچ گرفته مي‌شود؟
چگونه است كه هيچ صدايى، هيچ فريادى، هيچ تهديدى، هيچ تمهيدى براى آنهمه خطر و حادثه كه كيان اسلام و مسلمين را به مخاطره انداخته از ميان سرزمينهاى اسلامى، از ميان جمع نويسندگان و انديشمندان برنمي‌خيزد؟
بلاى روشنفكرى طى دو قرن گذشته تمامى حساسيتها، تعصبها و غيرتهاى مسلمين را از بين برده است. صحت اين فرض را چه كسى تضمين مي‌كند كه سياست سكوت ما را از تعرض غرب در امان مي‌دارد؟ اين استراتژى تنها جنگ خونبار صليبى دوم را به ميان صحن و سراى ما مي‌كشد.
اگر امروز همه توان و قواى نهفته مردم مسلمان جهان را براى سردادن فريادى بلند، به بلنداى آسمان و پهناى زمين بسيج نكنيم، اگر امروز از همه توان مالى، اعتبارهاى بين المللى و سرمايه‌هاى خدادادى براى تهديد و توقف اين سيل بنيان كن كه به نام مسيح و صليب وارد ميدان شده بكار نگيريم فردا دير است. فردا يعنى تحمل بيش از هزار سال سلطه تام و تمام مسيحيت صهيونيستى بر همه مساجد و مشاهد و منابع و مقدورات و مقدرات شرق اسلامى.
تخريب بيت المقدس، تخريب مسجد كوفه و تهديد مسجدالحرام به منزله از هم پاشيدن ستونهاى عمده و نگهدارنده كيان اسلام و مسلمين بر پهنه خاك است.
تجربه بيش از 50 سال حضور يهود در فلسطين اشغالى حاكى از آنست كه هرگاه مسلمين فرياد اعتراض و تهديد سر داده‌اند آنان در لاك دفاعى فرو رفته و از حجم تهديدها كاسته‌اند. تداوم اين سكومت و انفعال تا سر حد دريغ ورزيدن از حمايت همه جانبه لفظى و يا حضور گسترده خيابانى به‌زودى و براى هميشه مسجدالاقصى و قبةالصخره را از صحن گستره بيت المقدس محو خواهد كرد.
گويى اين فرياد صلاح الدين ايوبى واسپس قرنها ديگربار طنين افكن شده است:
فرنگيان را ببينيد! ببينيد با چه سماجتى در راه دينشان مي‌جنگند، در حالى كه ما مسلمانان هيچ شور و حرارتى براى پيشبرد اين جهاد مقدس از خود نشان نمي‌دهيم. والسلام