هنرهای دستی مهدویان

«دستگیری از نیازمندان» نخستین و عام ترین هنر دوستداران حضرت مهدی(ع) است.

ایشان هر کجا نیازمندی را بیابند حتی بی آن که تقاضای او را بشنوند برای یاری رساندن به او مهیا شده، از ریختن آبروی دیگران سخت پرهیز می کنند.

مسکین و بی کس و فقیر را اطعام می نمایند، در راه ماندگان را بی نیاز می سازند و قرض وامداران را ادا می کنند.

اینان از احوال خویشان و همسایگان و دوستان و رفقای خود، آگاه اند و هرگز خود را به بی خیالی نمی زنند.

از ثروت و دارایی و علم و هنر خود به دیگران می بخشند و آنگاه که چیزی برای عطا ندارند کلام شیرین و لبخند مهربانشان، دل دردمندان را تسکین می دهد.

دستان پربرکتشان، تواناتر باد!

«گشاده دستی» نیز از دیگر هنرهای یاران حضرت قائم(ع) است. اینان به وقت دارایی از آنچه روزی شان شده به دیگران انفاق کرده و صدقه می دهند و یقین دارند هر عمل خیرشان چون بذری است که هفتصد دانه می دهد و این همه برای خداوند که بخشنده مطلق است البته گران نیست.

شایان ذکر است که آنها در این مورد نیز همچون موارد دیگر رعایت اعتدال را می نمایند و نه چندان خست و بخل به خرج می دهند که گویی دستشان به گردنشان آویخته باشد و نه آنقدر بی حساب و کتاب می بخشند که در آینده به حسرت بنشینند و انگشت ندامت به دندان گزند. ناگفته پیداست که این مخلصان هنر معنویشان را با منت و اذیت باطل نکرده و بی ریا و بی چشمداشت، به سوی نیکی شتابانند.

«دست بر سر یتیم کشیدن» یکی دیگر از هنرهای یاران امام مهدی(ع) است و پیروان ایشان بالاترین و ارزنده ترین رتبه های این رشته را از آن خود ساخته اند. اینان باور دارند که یتیمان در اموالشان حقی دارند، پس حق آنها را با مهربانی و عطوفت ادا می کنند و نه تنها از نظر اقتصادی و مالی تلاش می کنند تا یتیمان را بی نیاز سازند، بلکه از لحاظ روحی نیز پیوند عاطفی با آنها برقرار کرده و بر سرشان دست نوازش می کشند.

«دست به دعا برداشتن» از قدیمی ترین هنرهای بشری است اما یاران مهدی، (ع) وقتی دستان سبزشان به دعا بلند می شود و وجود جاریشان چون رودی پرتلاطم به دریای بیکران عظمت سبحانی متصل می گردد، زبانشان عاشقانه ترین کلمات را بر زبان می راند و فرشتگان الهی را به تحسین و ستایش وامی دارد. دعای «عرفه»شان غوغایی در سکوت برپا می کند، «مناجات خمس عشر»شان عرش را به لرزه می اندازد، «مناجات امام علی(ع) در مسجد کوفه» را که قرائت می کنند، جبرئیل امین لذتی بی حد و حصر می برد و...

از سوی دیگر وجود خالص آنها، خود دعای مجسم شده است. «کمیل»اند و «آل یس»4، «رجبیه»اند5 و «أم داود»،6 «رمضان»اند و «مجیر».7 اینان خودِ خودِ «مکارم الاخلاق»اند8.

«دست به سلاح بودن» نیز از هنرهای دستی یاران حضرت حجت (ع) است. آنان که به واقع و نه در شعار، از پیروان به حق امامند همواره از آمادگی نظامی برخوردارند و اگر در شرایطی، زر و زور و تزویر، بخواهند ایشان را به زیر سلطه خود درآورند از نثار خونشان هیچ دریغ نمی کنند و وارد معامله ای بزرگ با خداوند می شوند. جان را می دهند و بهشت را می خرند و از زمین تا ملکوت، درحالیکه فریاد «هیهات منّا الذلّة»شان به گوش می رسد، با پای سر می دوند.

پیشانی بندهای «یا زهرا»یشان همیشه دم دست است. زبانشان یکسره لبیک به «هل من ناصر ینصرنی» حسین را زمزمه می کند، مظلومیت حسن را تاب نمی آورند و پای در رکاب امام زمانشان دارند. چقدر خدا به ایشان مباهات می کند!

پی نوشتها: