وقتی بیایی

خیمه بر کوی یار خواهم زد در آن غمگسار خواهم زد اولین تازیانه ای که زنم بر سر انتظار خواهم زد

وقتی که تو بیایی؛ مردم را به فراسوی افقهای عشق و ایمان دعوت می کنی و آدمی را مهمان دشت گلگون بهشت می کنی. عشق، زیباترین گلواژه هستی است و تو می آیی که شعر این گلواژه هستی و سرود پاکدلان باغ زندگی را بسرایی.

وقتی که بیایی، تنها گوهر روی تو است که می تواند دلهای زنگ زده انسانهایی را که عشق به خدا در آنها جوانه نزده جلا دهد.

وقتی که بیایی خورشید امامت تو دوباره به دلهای پژمرده ما جانی تازه می دهد و نهال عشق، ایمان، معرفت و هزاران چیز دیگر را در وجودمان می کاری و با آمدنت زمستان شرمسار می شود و جای خودش را به بهاری همچون تو می دهد. خورشید توان درخشیدن ندارد چرا که شرم دارد در مقابل خورشیدی همانند تو بتابد.

الهام ابراهیمیان ـ ایلام ـ روستای کل کل

به نام آفریننده شکوفه هایی که در اول بهار همه با هم سرود شکفتن را نجوا می کنند.

اگر تو بیایی همه شکوفه ها به شوق دیدارت می شکفند؛ همه ستاره ها مستانه به دور معشوق خود می چرخند و باز آسمان رنگ عشق به خود می گیرد.

باز دریاها پر از موجهای محبت می شوند. اگر تو بیایی همه عاشقان و مهربانان در مقابل قدوم مبارکت سر تعظیم فرود می آورند.

آه... که چه روزی می شود آن روز؛ روزی که آسمان از شوق دیدارت گریه می کند.

ای خدا! به زیبایی همه گلها و آسمانها و دریاها قسمت می دهم که در ظهور مهدی(ع) تعجیل فرما.

بهنوش فرحبخش ـ کرمان

ای مهدی موعود وقتی که می آیی دلهای منتظرانت آرام و قرار می گیرد. وقتی که می آیی دیار عاشقان منتظر، گلستان می شود. وقتی که می آیی و با قدوم سبزت قدم بر سرزمین سبز می گذاری؛ گویی بهاری ترین بهار را با خود می آوری؛ بهاری که گلهای رنگارنگ آن عاشق اند عاشق وجود گل افشان تو. گویی تو معشوق و آن همه گل، عاشق دیدار تواند.

مهدی جان! وقتی که می آیی؛ مهر و محبت و عشق می آید.

ای آخرین ستاره آسمان نیلگون امامت! ظهورت همچو بارانی است بر شوره زاری از ستمها و پلیدیها و همچو دادگاه عدلی است برای مستضعفان جهان.

راحله زارع ـ فارس ـ مرودشت

وقتی بیایی...

آسمان می گرید؛ آبشار در دل کوهستان می خندد و گل در دامن چمن زنده می شود و دستهای نیاز، بالا می روند و آسمان چه مهربانانه دستها را نوازش می کند و قلبها به سوی یک مکان مقدس می شتابند تا زیارتت کنند و در این وقت است که صدای خوش «اناالمهدی» گوشها را نوازش می کند و شبنم چشم سرازیر می شود و سردی قلب با وجود گرم تو آن زنگار یخ زده را می زداید.

لیلا حسنی ـ گیلان

وقتی بیایی...

وقتی بیایی از افقهای دور، پا به پای سپیده و نور با آمدنت روشنی را در رگهای کهکشان جاری می کنی.

مرهم زخم بر بالهای شاپرکها می گذاری؛ خراش صورت یاسها را مداوا می کنی؛ اشک گونه های شمع را می نوازی و همه جا را پر از عطر گل محمدی می کنی!

وقتی بیایی من چراغهایی از بلور اشک در مسیرت خواهم گرفت.

وقتی بیایی همه غمها و سختیها و دلتنگیها به پایان می رسد. پس بیا ای شکوفه نرگس... بیا که جهانی در انتظار توست.

مریم سلوکی ـ زرند ساوه

وقتی که تو می آیی، یا ابا صالح المهدی (ع) خانه دلم را با اشک و مژه هایم آب و جارو می کنم و با دامنی از یاس سپید، شتابان به سوی تو می آیم و فریاد می زنم که دیگر اندوهی نیست.

سمیرا عاشوری ـ گیلان ـ ماسال

وقتی می آیی گلهای عدالت از لبخند زیبای تو فرو می ریزد و بلبلان شیفته با عشق وصال به استقبال تو می آیند. در همین هنگام چشمان منتظران به نور رخسارت منوّر می گردد.

مهتاب علیزاده ـ آذربایجان شرقی ـ عجب شیر

از انتظار چه بگویم؟ ای وسعت نور! ای موعود! ای امید ما! بیا و جادوی سکوت را بشکن. تو را به آوای باران قسم، با اولین طلوع بیا!

وقتی تو بیایی جهان از وسعت نورت چراغانی می شود. وقتی تو بیایی دلم را فرودگاه تو می کنم که از آسمان به آن فرود آیی. وقتی تو بیایی اسماعیل وجودم را ابراهیم وار به مقتل می برم. وقتی تو بیایی چشمانم سهل است، جان را قربانی آمدنت می کنم...

تهمینه درویشی ـ خوزستان ـ امیدیه

بی تو پرواز را از یاد برده ام و می ترسم از اینکه آسمان بر سرم آوار شود.

اگر بر سایه تردیدم آفتاب یقین بتابانی، می دانم که طوفان بلا هم نمی تواند مرا به هراس بیندازد.

گر چه بی توقع تر از کویرم، اما دستان خیس تو، باران را به خاطرم خواهد آورد.

وقتی که می آیی، پیراهن پاییزی ام را به دست باد می سپارم و به استقبال حضور سبزت می آیم، با اینکه جز گوهر اشکهایم، که در انتظار تو بر گونه هایم می غلتند، هدیه ای برای آمدنت ندارم...

پریا ترک ـ لرستان ـ دورود

سلام بر تو ای بقیة اللّه ! سلام بر تو ای فرزند زهرا(س)! سلام بر تو ای مرد سخاوت و پاکی! سلام بر تو ای صاحب الزمان! در کدام دیار، در کدام دشت، در کدام صحرا در کدام دریایی؟ یا اباصالح بگو کجایی؟

آقایم! دیگر طاقت دوری ندارم. هر شب پنجره غم را باز می کنم و با اشکهایم جاده ای را آبپاشی می کنم که تو از آن گذشته باشی.

مهدی جان! من به میقات تو، در محل میعاد می آیم تا شاید بتوانم چهره ماهت را به نظاره بنشینم و در دریای نگاهت موجی از محبت و مهربانی را نظاره گر باشم.

مهدی جان وقتی که می آیی آسمان نور باران می شود و تو با آمدنت فضای گیتی را پر از عطر گل نرگس خواهی کرد. تمام جاده های عشق و محبت پر از گلهای سوسن و محمدی خواهند شد و عدل و داد همه جا را دربر خواهد گرفت.

راضیه مالکی ـ اصفهان

وقتی که می آیی تنها تو منتهای آرزویم، مقصود و مطلوب حاجتم و غرض نهایی دعایم هستی.

ناهید آقایی ـ بروجرد