از قنوت عارفان

اَللّهُم اِنّا نَشکُو اِلَیکَ فَقدَ نَبِیِّنا و غَیبَةَ اِمامِنا وَ قِلَّةَ عَدَدِنا وکَثرَةَ اَعدائِنا وَ تَظاهُرَ الاَعداءِ عَلَینا و وُقُوعَ الفِتَنِ بِنا، فَفَرِّج ذلِکَ اللّهُمَّ بِعَدلٍ تُظهِرُهُ وَ اِمامِ حَقٍّ نَعرِفُهُ، اِلهَ الحَقِّ. آمینَ رَبَّ العالَمینَ.1

خدای فریادرس من!

به شکایت نزد تو آمدم امّا

نمی دانم از کدامین درد بایدم نالیدن،

از فراق محبوب تو مصطفی(ص)

یا غیبت آشکارترین حجّتت بر گستره هستی،

از کمی دوستان یکرنگ و یکدل

یا بسیاری دشمنان هرزه،

از هجوم ناپاک مردمان

یا برآمدن طوفان های بلا،

نمی دانم کدامین رنج، دست نوازش تو را بر سرم می کشاند

لیک کویر تفتیده جانم

باران عدل تو را انتظار می کشد،

تا کام خشکیده اش سیراب گردد

و دل آزرده ام ظهور عزیزی را می طلبد

تا عمیق زخم هایش التیام یابد.

به لطف و رحمتت دل بسته ام

پی نوشتها :