گلبانگ

وقتی تو می‌آیی

جمال عشق پیدا می شود وقتی تو می آیی

بساط عیش برپا می شود وقتی تو می آیی

نه تنها خاطر دلها شود آشفته از زلفت

چه غوغایی به دنیا می شود وقتی تو می آیی

در اینجا معنی بودن،معمایی است،اما خوب

معمایم چه معنا می شود وقتی تو می آیی

منم مجنون بی لیلا،در این شهر غریب ،اما

تمام شهر لیلا می شود وقتی تو می آیی

وبی تو زشت می ماند،به چشمم هر چه می آید

وزشتیها چه زیبا می شود وقتی تو می آیی

وبی تو گر چه مردابی عفن آلود می مانم

دلم همرنگ دریا می شود وقتی تو می آیی

دل من تنگ تر از غنچه ی باغ دهان توست

که با مهر رخت وا می شود وقتی تو می آیی

اگر چه تک درخت پیر پائیز گذر گاهم

بهار من شکوفا می شود وقتی تو می آیی

تمام آرزوهایم به پایت خاک شد،اما

سراپایم تمنا می شود وقتی تو می آیی

و حتی خواستم با تو نگویم راز دل، اما

دریغا مشت من وا می شود وقتی تو می آیی

ابوالفض فیروزی «نینوا»

جاءالحق

گریبان چاک کن کز شوق آن دیدار می‌آید

زمان عاشقی گل می کند، گلزار می‌آید

سوار مشرقی با یک سبد خورشید در راه است

جمال یوسف کنعان سوی بازار می‌آید

از این آتش که در دامان قدس افتاده می بینم

علی با اذن حق، با خنجر تبار می آید

اگرچه دیده خون شد از فراقش، صبر می‌یابد

زنخل صبر، شاخه ها پربار می آید

چه بیم از دشمنان، تا ذوالفقار حیدری با ماست

همین فردا، جهان بر دشمنان دشوار می‌آید

حرامی می کند نسل ستم‌‌گر در حریم ما

حرامی‌زاده در انظار مردم خوار می‌آید

بساط آفرینش را عدالت گستری یاران

چو نور مهر ناگه از شبان تار می‌آید

شنو آوای جاءالحق، طنین‌افکنده در عالم

خدیو جان نثاران، احمد مختار می‌آید

به فرزندان بو سفیان، مجال یک نفس باقی است

بدو یازو تیغ حیدر کرار می‌آید

پریشان خان دل را منور کن به نور عشق

چمن جوش بهاران زد، گل دیدار می آید

محمّد حجّتی پریشان

جمال حق

زهی جمال رخش کرده پرتو افشانی

به ماه چارده و آفتاب رخشانی

زهی ولی خدا قطب عالم امکان

جهان جود و کرم پیشوای یزدانی

ظهور قدرت دادار حجت بن حسن

که ظاهر است از او کبریای سبحانی

نجات امت مظلوم و خلق مستضعف

امید مردم محروم و فیض رحمانی

سپهر مجد و شرف شمس آسمان جلال

جمال غیب ابد شاه ملک امکانی

اگر چه پر شده عالم زفتنه و زفساد

مسلط اند به دنیا جنود شیطانی

به نام صلح و دموکراسی و وطن خواهی

زنند ضربه به شخصیت مسلمانی

گرفته است بشر راه انحراف و خطا

به هر مکان نگرم تیره است و ظلمانی

بگیرد ار همه اقطار محنت ایام

شب فراق شود هر چه بیش طولانی

بمان به جا و مشو ناامید چون آید

امام و منجی کل مقتدای پایانی

سلیل احمد مرسل همان کسی که خدا

عطا نموده به او منصب جهانبانی

جهان نجات دهد از فساد و استکبار

دوباره زنده کند راه و رسم انسانی

در آورد همگان زیر پرچم اسلام

نظام می نبود جز نظام قرآنی

ظهور می کند و می کند اساس ستم

کند زمین و زمان را زعدل نورانی

امیر معدلت آیین و معدلت گستر

دهد نجات همه خلق از پریشانی

خوش آن زمانه و آن روزگار و آن ایام

خوش آن حکومت و آن عدل و عصر روحانی

آیت الله صافی گلپایگانی