دیشب به سیل اشک ره خواب می زدم نقشی به یاد خط تو بر آب می زدم
مولای من! از گذشتگان هر که خبردار می شد که امت آخرالزمان انتظار یگانه امام و راهنمای خود را گم می کنند دلش به حالمان می سوخت؛ چرا که باورشان نمی آمد که می توان بدون خورشید هم زندگی کرد و باورشان نمی آمد که مگر می شود بدون گرمای محبوب، سرد و یخ زده، روزگار گذراند.
حبیب من! قصه پر غصه فراق و جدایی تو را هر اهل دلی که بشنید از درد جانش به خزان نشست؛ اهل دل که نه، داستان غیبت تو را برهر سنگ و گیاه و حیوانی که خواندند پژمرده گشت... .
کبوتران آسمان به حال ما بیچارگان رقت کردند؛
ماهیان آبها مدام عوض ما ظهور تو را طلب کردند،
اما
این درد را به کجا برم
ای حبیب همه جانهای پاک
ای حبیب هر سنگ و درخت!
من، من که باید مدام به انتظار تو باشم؛
من که باید چشمانم همیشه اشک آلود نیامدنت باشد؛
من که باید بغض بزرگی همواره راه نفسم را بگیرد،
آسوده و بی خیال به دور از تو به خود مشغول شدم.
آری همه ما به خود مشغول شدیم؛
رفتیم به نماز ایستادیم و نفهمیدیم که اول شرط نماز؛
یعنی قبله ما
در کجا جا مانده است؛
نفهمیدیم که او در کجا تنها مانده است؛
نفهمیدیم که نماز بدون امامِ عشق معنا ندارد؛
نفهمیدیم که نماز بدون تکبیر پیشوای محبت نماز نیست .
و از این رو همه نمازهایمان رنگ عادت به خود گرفت.
آری رفتیم به طواف حرم و نفهمیدیم که خورشید و ماه و ستاره، همه مخلوقات، طواف وجود او می کنند. به پرده کعبه چنگ زدیم و هیچ نفهمیدیم که پرده کعبه حرمت لباس او را نیز ندارد؛
نفهمیدیم که این همه حاجیان راه صفا گم کرده اند.
و اینک که این همه را می نگری، گریه ای غریب بر دلت سنگینی می کند. چه مدتها که در هنگام اشک او، ما بی خبر بوده ایم. چه ساعتها که در هنگام حزن او ما بی خیال.
مولا! آنقدر روزها و شبها آمد که ما به خود نیامدیم که چرا تو در صحراها خیمه نشین شده ای؛
چرا دور از مردمان زندگی می کنی؟!
ما به خود نیامدیم که تو هر روز امیدواری که ما به سویت برگردیم؛
تو هر روز چشم انتظاری که ما برای نیک بختی خودمان،
برای سعادت خودمان به سوی تو برگردیم.
مولای من! ای خسته سالهای طولانی غیبت؛
ای رنجور نامردی ما؛
اینک اما،
در دل تار شب در خلوت بی کسی روز
آرام برمی خیزم
دو رکعتی نماز حاجت می خوانم که مرا ببخشی؛
دو رکعتی نماز نیاز می خوانم که بدیها و غفلتهایم را نادیده بگیری.
و تو چقدر مهربان
همه گذشته هایم را،
همه بدیهایم را،
می بخشی،
نادیده می گیری و
مهربان و پر نور
مرا می پذیری.
آری صدای شکستن دلم را اول از همه تو شنیده ای؛
دل نگران من قبل از همه تو بوده ای؛
مهربان و پر نور
مرا می پذیری
و نوای گرم و صمیمی ات در بندبند وجودم
شنیده می شود که می فرمایی:
خدایا! خداوندا! از درگاهت می خواهم که از ثوابهای من مهدی بردار و در نامه اعمال شیعیانی قرار ده که اینک دل شکسته و خجلت زده برگشته اند.