فاطمه شریف نیا ـ دانشگاه پیام نور سبزوار
خسته تر از فریاد و بی روح تر از احساس در ازدحام غربت کوچه ها، سردرگم در چرخشم، نه کسی که همراهی کند و نه اشکی که همدردی کند.
بی پشتوانه، بی هدف، بی تو می چرخم و می چرخم، اما دریغ از یک انسان تا برایم بخواند.
در بیراهه زندگی در انتظار فصول آمدنت چشم به راهم، تا تو از انتهای فصل غربت با سبدی از یاس بیایی و روزهای خسته از دردها را با من آشتی دهی.
بیا...! که تنهایم. بی تو هیچ کس در شبهای بی کسی آواز نمی خواند هیچ دلی بی تو عاشق نمی شود و هیچ چشمی مرا به خود نمی خواند.
بیا و فصلهای زرد غربت را سبز کن، بهاری کن، ای تفسیر زیبای بودن...!
دلم گرفته از این هوای مه گرفته و سرد
از خنده های وحشی طوفان از حقه های مرگ
آخر من از زمینم و در بند روزگار
رحمی نما و بیا تا کی انتظار
صفحهٔ ۷۰