تقدیم به «او» که یکی از همین جمعه ها خواهد آمد

رضا اسماعیلی

1

جمعه

نور ظهور تو

ورت اتاق را نورانی کرده است

مادر سفره می انداز

با یک بشقاب اضافه

و من بیقرار

به اتنظار بشقاب نگاه می کنم

و آه...

2

ای عدالت موعود

سرآغاز هرچه بود و نبود

«یسبّح ما فی السّماوات و ما

فی الارض...»1

به خاطر خلقت نورت

و کرامات ظهورت

یا حجت بن الحسن

کی می شود چشم عدالت

به جمالت روشن شود؟

3

جمعه

زیمن دعای فرج می خوند

قاصدکها در آسمان

به دنبال ردّپای سهیل می گردند

و من در زمین

به دنبال ردّپای تو

4

وقتی بیایی

قرص ماه را به دو نیم می کنی

و به گرسنگان می بخشی

و مستضعفین را

ورثین زمین

ای امید آخرین

5

جمعه

زمین دعای فرج می خواند

بوی انتظار می پیچد

و قاصدکها

بیدار می شوند

6

جمعه

بوی ظهور می آید

و من

کنار گل نرگس نشسته ام

تا مژدگانی بگیرم

7

همه می گویند:

«دارا» انار دارد

دلم می گوید:

آن که خواهد آمد

با «دارا»

قصد مدارا ندارد

8

جمعه

چشم انتظار

به آسمان نگاه می کنم

و آه...

ستار] سهیل

عجّل علی ظهورک

9

جمعه

شعر سپیدی است

که با حنجرۀ منتظران

هر هفته آواز می شود

و در دفتر کرامت تو

با سرانگشت امید

باز

10

یکی بود، یکی نبود

زیر گنبد کبود

غیر از خدا...

امّا نور تو بود

و خوب می دانم

بی نور تو

سرنوشت زمین سیاه

داستانها ناتمام

کلاغ ها سرگردان

و ما

در فصل «یکی نبود»

نانوشته می ماندیم

ای موعود!

بی بهانۀ ظهور تو

خداوند برای همیشه

کرکرۀ هستی را پایین می کشید

11

شنبه...یکشنبه..

و ناگهان جمعه

السلام علیک یا موعود!

دلم روشن است

یکی از همین جمعه های آفتابی

می تابی

لبیک!

اللّهم کن لولیّک...

پی نوشت ها: