شادیت مبارک باد
ما در غم هجر تو، با دیده خونباریم
در عشق و وفاداری، ما شهره بازاریم
تو یوسفی و ما هم، مشتاق خریداریم
«در دایره قسمت، ما نقطه پرگاریم
لطف آنچه تو اندیشی، حکم آنچه تو فرمایی»
رسوایی و بدنامی، در کوی تو ننگی نیست
از دامن تو خالی، برآمده چنگی نیست
والاتر از عشق تو، پیمانه و سنگی نیست
«ساقی چمن گل را، بی روی تو رنگی نیست
شمشاد خرامان کن، تا باغ بیارایی»
در عشق گل زهرا، با هلهله می خوانند
چون بلبل دلداده، بر عشق تو می بالند
تا هست جهان برپا، در خیل تو می مانند
«صد باد صبا اینجا، با سلسله می رقصند
این است حریف ای دل، تا باد نپیمایی»
ای شاهد زیبارو! شب تا سحرم می ده
در محو جمال تو، از خود به درم می ده
در حلقه مستانت، من نوسفرم می ده
«زین دایره مینا، خونین جگرم می ده
تا حل کنم این مشکل، در ساغر مینایی»
مژده که «رضا» امشب، جان داروی اصل آمد
در پهنه دنیا بین، فرمانبر عدل آمد بر اهل وفاداران، جانانه و اهل آمد
«حافظ شب هجران شد، بوی خوش وصل آمد
شادیت مبارک باد، ای عاشق شیدایی»
رضا قاسم زاده ـ هادیشهر
تقدیم به 313 پرستوی عاشق که پروانه شمع وجود موعود عج اند
یاران آفتاب
ای مست شده می از سبوتان
گل بُرده حسد به رنگ و بوتان
از بس که ملیح و دلنوازید
دل بسته شده به تار موتان
بر گستره زمین نشسته
افلاک بود و به گفتگوتان
در راز و نیاز عاشقانه
روی دل ما بود به سوتان
محراب شده خم آنکه سازد
سجده به گل جمال روتان
تا روی شما دمی ببیند
آیینه نشسته روبروتان
تسنیم خورد همیشه غبطه
بر پاکی زمزم وضوتان
از چشم زمین نهان ولیکن
پر گشته جهان ز های و هوتان
حتی نشده صبا خبر داد
ز اسرار همیشه گلوتان
بر خانه چشم ما درآیید
یا راه دهیدمان به کوتان
زان باده که مست مست مستید
زان می که شده تر از گلوتان
یک جرعه از آن بما ببخشید
پر باد ز می همی سبوتان!
مائیم و امید آنکه آید
از کعبه امیر ماهروتان
تقدیم شما دلی که شد پر
از جلوه طلعت نکوتان
محمدعلی جعفریان ـ کرج
بخوان
دوباره بخوان
بخوان خطابه ای بلند،
به نام او،
که پدرش از پدرش
و پدر از پدرش
و پدر از پدرش
و او از رسول عشق،
آموخته بود که:
نامش سبز است و
سبزی، امان
کلمة لاإله إلاّاللّه حصنی
فمن دخل حصنی أمن من عذابی...
بخوان
دوباره بخوان
که بی تو،
گمشده ای در برهوت غفلتیم،
حیران و سرگشته
بی عشق و بی امان
«... بشروطها
و أنا من شروطها»
بخوان
دوباره بخوان
که دیریست خواب،
از هر راه که می رود،
باز به چشمهامان می آید
بیگاه و بی زمان
«...
...»
بخوان
دوباره بخوان
که این جماعت تشنه،
به جاری کلام تو دل بسته اند و بس
امروز و هر زمان.
یا صاحب دنیا
لحظه های زندگی را توانی نیست،
رمقی بر این تنهای پوشیده عریان فکر باقی نمانده،
روزها و شبها را غربتی دربر گرفته که گویی گذر زمان هرگز نتوانسته گرد این غربت را بزداید.
تمنای دلهای سودازده ای را که امیدی جز تو را نمی طلبند دریاب که سینه های لبریز از عشق تو را چنگ می زنند!
زبانها قاصر و دلها پر خروش، آرزوی وصال تو را دارند.
تویی که با آمدنت مژده بهار عدل و سخاوت خورشید و مهربانی زمین را به همراه داری.
تو می دانی که با آمدنت روزگار ما عطر دیگری می گیرد؛
با تو خزان برای همیشه رخت برمی کند؛
با تو زندگی جان تازه می گیرد؛
و با تو روزگار، روزگار دیگری می شود.
تو امید عمیقی هستی در این ژرفای تیره و تار دنیای وانفسا؛
تو تکیه گاه محکمی هستی در این سستی اراده آهن و فولاد؛
تو بهار دیگری هستی؛
بهاری همیشه و سبز.
یا صاحب دنیا، یا قائم آل محمد، چشمها به راهت منتظر
است
پس کی می‌آیی؟
تهران- سونیا شفیعی