بهار رویا

تو آفتاب یقینی، بهار رویایی

طراوت گل سرخی، نسیم صحرایی

تو ابر منقلب چشم های پرهیزی

تو قطره قطره ی باران ناشکیبایی

تو فصل رویش عشقی، نگاه مجنونی

تو آبشار صمیمیتی، تو لیلایی

تو نرم و سبز و لطیفی، تو موج احساسی

تو روح پاک مسیحی، تو دست موسایی

تو لحظه های خوش خاطرات شیرینی

تو باغ عاطفه هایی، امید فردایی

تو جلوه ی سحری، آبروی انسانی

تو نور روشن صبحی، تو جام صهبایی

تو گرم باده عشقی، بهار زیستنی

تو شور و شوق شقایق به دشت دلهایی

تو شعر خواجه شیراز و شمس تبریزی

تو معنی کلمات همیشه زیبایی

محمد عزیزی

غیرت آفتاب

غیرت آفتاب یعنی تو

جلوه ماهتاب یعنی تو

عطشم می کشد به دادم رس

نفس پای آب یعنی تو

فارغم با تو از خیال عذاب

سپر هر عذاب یعنی تو

بی تو در چشم ما کجا خواب است

دست پرمهر خواب یعنی تو

همچو دریا نداری آرامش

مظهر انقلاب یعنی تو

نبض خورشید زیر انگشتت

گرمی و التهاب یعنی تو

جلوه گر شو زپرده بیرون آی

غیرت آفتاب یعنی تو

اکبر بهداروند

تو را من چشم در راهم...

امین دردآگاهم، تو را من چشم در راهم

دلیل عصمت راهم، تو را من چشم در راهم

شب است و بی چراغم من، اسیر کوره راهم من

بتاب ای خضر بر راهم، تو را من چشم در راهم

شبم را نورباران کن، نگاهم را چراغان کن

که بی مهر تو گمراهم، تو را من چشم در راهم

تو خورشید جهانتابی، تو نور خالص و نابی

تو را ای خوب می خواهم، تو را من چشم در راهم

تو هستی رامش جانم، تو غایب، من پریشانم

اسیر حسرت و آهم، تو را من چشم در راهم

مگر از ما تو دلگیری، نقاب از رخ نمی گیری؟

ظهورت هست دلخواهم، تو را من چشم در راهم

پر از بوی گناهم من، شهید اشک و آهم من

اگر مغضوب درگاهم، تو را من چشم در راهم

برادر قصد من دارد، به راهم گرگ می بارد

چو یوسف مانده در چاهم، تو را من چشم در راهم

دلم از بوی شب فرسود، بتاب ای قبله موعود (عج)

تو هستی مهر و هم ماهم، تو را من چشم در راهم

نشستم تا بیایی تو، کجایی تو ؟کجایی تو ؟

امین دردآگاهم، تو را من چشم در راهم

رضا اسماعیلی

می آیی

مثل نسیم

با یک سبد ستاره و گل

چشمان تو

سلام بهار است

ژرفای بیکران تو را

دریا

با واژه

واژه

واژه ی امواج

تکرار می کند

و آفتاب

جوبار دستهای تو را

می آیی

و بیرق طراوت و باران را

در گرمسیر خانه ی ما

می کاری

تو اجتماع ساکت ما را

از عشق و عاطفه

سرشار می کنی

تو جلوه ی تمامت عشقی

چندی است آفتاب

ریشه های تو را

تکثیر می کند

یک پنجره

از سمت خانه ی ما باز است

صد پنجره برای تماشا

تنهایی زمین چقدر بزرگ است

ما از تبار صاعقه ایم

از تبار سرو د

ر غربت تکلم دریا

گریستیم

و در نهادمان

آتشفشان شگفت

اینک

آکنده از خیال توییم

آکنده از ترانه و لبخند

ای دلپذیر

بی تو

زمین تنهاست

پرواز در کنار تو

زیباست

ایرج قنبری

مثنوی عشق

بیا که با تو بهاران ز راه می آید

سوار توسن مهر و پگاه می آید

تو از عشیره آب و گیاه و خورشیدی

در آسمان خیالم چو مهر و ناهیدی

سحر ز شرم نگاهت به حیرت افتاده است

ز مهر گرم نگاهت به حیرت افتاده است

سحر به بوی تو پلکش گشوده می گردد د

رون شط سپیده غنوده می گردد

هنوز حرف دل شاعران امروزی

هنوز مثل چراغ سپیده می سوزی

نگاه آینه ها هم به حیرت افتاده است

ز حسن روی تو یوسف به غیرت افتاده است

نگاه چشم تو آشوب می کند برپا

خوشا کسی که شود بر نگاه تو شیدا

ز ایل پاک سحرزاد روزگارانی

تو از قبیله گل وز تبار بارانی

بهار بی تو عزیزم کجا صفا دارد

بیا که بی تو و چشمت دلم عزا دارد

به مهر پیک بهاران به خانه ات برگرد

که بی حضور نگاهت خموشم و دلسرد

محسن عقیلی زاده

پیدای ناپیدا

نمی گویم کجا در ناکجایی

بگو جانا، بگو جانا، کجایی

شب و روز از دل سرگشته پرسم

تو ای پیدای ناپیدا کجایی

مشفق کاشانی

قبله گل

ای رونق بازار جهان طالع مسعود

وی گوهر دردانه ز گنجینه محمود

ای سنبل بشکفته به دامان الهی

وی قبله گل، عطر سحر، زمزمه رود

بگشا در رحمت بر درمانده مسکین

آن سان که علی بهر یتیمان چو پدر بود

آب خوش زمزم که همه لطف الهی است

پیش نگه پاک و زلالت شده مردود

ای کاش تماشاگه چشمان فقیرم

دریای پر از معرفت چشم تو می بود

ای آن که ز دریا و دمن تا گل سوسن

از عشق و تمنای وصالت شده موجود

سلطان دو عالم به دل سوخته ما

از عشق دگر کاسته بر مهر تو افزود

در دفتر عالم تو زمینی تو زمانی

ای شاه جهان! فخر زمان! مهدی موعود

پرستو اختری

سبزتر از بهار

طلوع می کند آن آفتاب پنهانی

ز سمت مشرق جغرافیای عریانی

دوباره پلک دلم می پرد، نشانه چیست؟

شنیده ام که می آید کسی به مهمانی

کسی که سبزتر است از هزار بار بهار

کسی، شگفت کسی، آن چنان که می دانی

تو از حوالی اقلیم هر کجاآباد

بیا که می رود شهر ما رو به ویرانی

در انتظار تو تنها چراغ خانه ماست

که روشن است در این کوچه های ظلمانی

کنار نام تو لنگر گرفت کشتی عشق

بیا که نام تو آرامشی است توفانی

قیصر امین پور

شمشیر عدالت

صبح است تا سر از شب غیبت بر آوری

خورشیدی از مدار کرامت برآوری

با برق یک نگاه خود ای روشنای محض

از چشم های صاعقه حیرت برآوری

در خلوتم بریز که در نوبت دعا

دستی از آستین اجابت برآوری

ای ناگهان حضور زمان در طواف تو

کی در زمین شود که قیامت برآوری؟

در گیر و دار معرکه ای کاش زودتر

شمشیر از نیام عدالت برآوری

لبریز از سکوتی از این دست مانده ایم

لبهای تو کجاست به صحبت برآوری

مصطفی عابدی

موعود

تا نام دوست می‌شنوم از زبان خویش

آئینه پیش آرم و بوسم دهان خویش

بازار بوسه گر ز روانی فتاده است

غم نیست، خود خرید کنیم از دکان خویش

معنای این معامله از مایه خوردن است

مستیم و غافلیم ز سود و زیان خویش

میلاد مهدی است و تنور سرور گرم

باید که بی‌درنگ زد آتش به جان خویش

نامش چو غیر می‌برد از هوش می‌رویم

وای از دمی که خود شنویم از زبان خویش

ما عاشقیم و زود دل از دست می‌دهیم

زین پیش، کرده‌ایم بسی امتحان خویش

مدهوش می‌شویم به جامی الی ألابد

از دست می‌دهیم به آنی عنان خویش

ای آن که چشم این همه عاشق به دست توست

بشکن خمار دغدغه‌ی عاشقان خویش

من کمترم از آن‌که بگویم شتاب کن

خود صاحب زمانی و دانی زمان خویش

کیومرث عبائی قصری

شکوفه صبح

ای کاش که انتظار معنی می شد

بیتابی جویبار معنی می شد

وقتی که سحر شکوفه صبح دمید

با آمدنت بهار معنی می شد

کریم علی زاده

آفتاب مهر

ای دل عشاق ز هجرت کباب

معتکف بارگهت آفتاب

عشق که عالم همه بیتاب اوست

در بر حسن تو نیاورد تاب

مشعل خلقت شده روشن ز تو

شمع تویی عالم هستی حباب

منتقم سیلی زهرا تویی

ای خلف دادگر بوتراب

پیش وجود تو خطا شد همه

آنچه که کردند خطا و صواب

پرده بینداز و بگو عاقبت

ای مدنی برقع و مکی نقاب

سایه‌نشین چند بود آفتاب

قافلة مرگ زد این دم جرس

تا که پرد مرغ ز کنج قفس

چند دل از فرقت تو خون شود

مهلت هجران نشد این بار بس

جن و ملک خادم درگاه تو

ارض و سما پیش رهت خار و خس

تنگ شد این عرصه به مردان ره

داد ضعیفان بستان دادرس

خیز و ببین کز پس هجران تو

منتظران را به لب آمد نفس

ای ز تو فریاد به فریادرس

زهیر طیّب