یک سبد خورشید
عرشی من! وه چه دور است آسمانت از زمینم
لحظه‌ای یک چند پایین رانگر، بالا نشینم!
شاخه‌هایت دور امّا، کاش می‌شد، کاش می‌شد
یک سبدخورشید ازسرشاخه‌های تو بچینم
بر زمین می‌ریزد امّا سخت باران ستاره
شانه وقتی می‌تکانی، آسمان هفتمینم
در منِ من، میل پروازی‌است اینجا، چون غباری
می‌نشینم تاتو را یک لحظه طوفانی ببینم
عاقبت تا دوردست آسمانم می‌کشاند
گردبادی کز تو خواهد رُست طوفانی‌ترینم
کی می‌آیی؟ جاده می‌گوید که روزی خواهی آمد
من همین‌جا- تا قیامت هم که باشد- می‌نشینم
هادی محمدزاده
صاحب فردا
زبانی از بیان قاصر، برای وصف ای آقا!
دلیل روزهای روشن من، صاحب فردا!
به سمت ساحل این بی‌خیالی‌های بی‌ادراک
بگو کی می‌وزد؟ کی می‌وزد؟ کی می‌وزد دریا
تو اصلی، ریشه‌ای، ما سایه‌ای در گیرودار وهم
بیا آتشفشان، آتشفشان خورشید شو اینجا
تو مفهوم تمام عالمی خورشید بی‌حایل !
شبم بی تو که در جانم غریبی می‌کند غوغا
بگو کی می‌رسی از جاده‌های آسمان؟ موعود!
بگو کی می‌شود جشن فلک روی زمین برپا
به روی دوشمان آوازهای سرد و تکراری‌ست
بیا این شانه‌های خسته را پایان بده مولا!
مشهد – فاطمه تفقدی
منتظران
ماه پنهان!... امام منتظران!
باد برتو، سلام منتظران
نام تو، رخصت شکفتن ما
روسپید از تو، نام منتظران...؟
با تو بودن، کنار تو ماندن
آرزوی تمام منتظران
عاقبت، آفتاب دولت تو
می‌زند سر، ز بام منتظران
روح باران!... مگر نمی‌شنوی
«آب، آب» مدام منتظران...؟
یاد خون حسین (علیه السلام) و عاشورا
مونس صبح و شام منتظران
می‌رسد روز آن که تا گیرند
پیش تو، انتقام، منتظران
راه کوی تو را که می‌داند...
تا رساند پیام منتظران...؟
باغ تو پر شد از بهانة آب
باغبان!... باغ تشنه را دریاب!
سید محمد سادات اخوی
حضور ناگهان
صبح است، تا سر از شب غیبت برآوری
خورشیدی از مدار کرامت برآوری
با برق یک نگاه خود، ای روشنای محض!
از چشم‌های صاعقه حیرت برآوری
در خلوتم بریز، که در نوبت دعا
دستی از آستین اجابت برآوری
ای ناگهان حضور زمان، درطواف تو!
کی در زمین شود که قیامت برآوری؟
درگیرودار معرکه، ای کاش زودتر
شمشیر از نیام عدالت برآوری
لبریز از سکوتی از این دست مانده‌ایم
لبهای تو کجاست، به صحبت برآوری
قائمشهر – صطفی ملک عابدی
مهمانی
طلوع می‌کند آن آفتاب ئنهانی
زسمت مشرق جغرافیای عرفانی
دوباره پلک دلم می‌پرد نشانة چیست؟
شنیده‌ام که میاید کسی به مهمانی
کسی که سبزتر است از هزار بار بهار
کسی، شگفت کسی، آنچنانکه می‌دانی
کسی که نقطة آغاز هرچه پرواز است
تویی که در سفر عشق خط پایانی
تویی بهانة آن ابرها که می‌گریند
بیا که صاف شود این هوای بارانی
تو از حوالی اقلیم هرکجاآباد
بیا که می‌رود این شهر رو به ویرانی
کنار نام تو لنگر گرفت کشتی عشق
بیا که یاد تو آرامشی است طوفانی
قیصر امین پور