ای مهربان!
بگذار تا با تو از درد جانکاه درازی که همه وجودمان را فرا گرفته گفتگو کنیم.
بگذار تا بنالیم.
از درد فراق دوستی که با غیبتش همه پشت و پناهمان رفت.
ای مهربان!
پس از تو دیگر آسمان، هیچ گاه تمامیت روشنایی خورشیدش را بر ما ارزانی نداشت.
هیهات، که زمین در عسرت دوری، همه رمقش رااز دست داد. هیهات که ستارگان با همه فروزندگی فقط با کورسویی در دل آسمان ماندند.
گویی آنان نیز در فراقت سر در جیب خود کشیدند تا با خیالی دلخوش باشند.
مهربانم!
باد که می وزید، به خود می گفتم شاید از میان سبزه زاری که تو در آن سکنی گزیده ای، گذشته باشد. بی سرودستار خود را رها کردم تا شاید بوی ترا از او استشمام کنم.
وای بر من !
وای بر من باد که نیز در حسرت دیدار تو مانده بود و خورشید در انتظار هر صبح و شام آسمان را با خستگی در می نوردید.
و من در عجب از خورشید که سر دربیابان طلب، جوینده توست و از باد،
و از باد که خسته اما امیدوار همه پهنه ها را در می نوردد و در میانه شبهای تاریک، در سوسوی ستاره ای که چشم به راه تو مانده گوشه و کنارها را می کاود شاید که شمیم تو را بشنود.
مولایم! با خود گفتم: بخوابم شاید شبی، نیمه شبی در رویایم قدم بر چشمم نهی،
شاید آن چهره مهربان را در خواب بنگرم.
مرا چه می شود؟
چشم بر هم می نهم تا در خوابت ببینم اما، ترسی بر جانم چنگ می زند و مرا بر پای می دارد.
و نهیبی از درون که:
ای خفته! شاید بیاید و تو در خواب مانده باشی!
دیگر مرا نه خواب است و نه بیداری.
دلی به خواب خوش کرده ام و دلی به بیداری.
عزیزترین ! هیچ صدای حزن آلود و غمبار بیوه زنان درمانده را شنیده ای؟
هیچ تازیانه ها را که پی در پی فرود می آیند دیده ای؟
هیچ مردان ره گم کرده در برهوت زمین را می شناسی؟
هیچ ناله زنان از پرده برون افکنده را شنیده ای؟
هیچ دانه های مرده در دل خاک را که در انتظار رویش مانده اند به یاد داری؟
مهربانم! وقتی که رفتی همه چیز با تو رفت.
همه خوبی،
همه مهربانی،
همه دهش و سخاوتمندی در لاک یادی رفتند که بوی تو را در خود داشت.
گویی از آن همه خوبی تنها یادی مانده که انتظار آمدنت را می کشد.
عزیز دلم!
چه شبها که نام تو را بر زبان جاری ساختم و تازیانه ها را بر دوش تاب آوردم.
چه روزها که به یادت دل خوش داشتم و پای برهنه
بیگاری را بر خود هموار کردم.
چه نانها که از دستم ربوده شد.
و چه خنده های گوش خراشی که طنین افکند و من در دل به خود وعده آمدنت را دادم.
عزیزترینم!
وقتی که رفتی، مدینه در خود فرو رفت.
محمد، صلی الله علیه و آله، غریبانه در میانه شهر و زنجیره ای از حارسان ماند.
بقیع، غمگنانه ترا ز هر زمان، در آرزوی گامهای آرام و نوازشگرت نشست .
گلدسته ها در خیال سردادن نام زیبایت در میانه طوفان بلا ماندند.
گنبدها در زیر آسمان غم گرفته، آبی مهربانیت را چشم می داشتند.
و مسافران غریب، تنها به تماشای نامی و نشانه ای از تو بر دیوار شهر دل خوش کردند.
بگذار تا مژگانم اشکبار یادت باشند و دلم سوخته غمهای سینه ات.
بگذار تا چینهای نشسته بر گونه ها و پیشانیم در ازای راهی را که در هوای تو پیموده ام نشانت دهند.
بگذار تا پاهای بخون نشسته و انگشتان زخمیم کاویدن حریصانه زمین و زمان را در هوای تو بنمایانند.
خوب می دانم که مرا نیازی به نوشتن این نامه غمگنانه نیست.
چه تو در سینه ات روشنایی روزیست که این همه را می خواند.
ای دستگیر افتادگان در برهوت بی برگی!
ای دلیل گمگشتگان در صحرای بی کسی!
ای چراغ فروزنده شبهای نامرادی!
ای منتهای صبوری،
آنگاه که می رفتی گفته بودی که جمعه روزی خواهی آمد.
از آن روز، همه جمعه ها را پاس داشته ام.
به همان سان که همه هفته را در انتظار جمعه مانده ام.
جمعه بوی تو را می دهد.
جمعه امید را پررنگتر از هر زمان در دلم زنده می کند.
هیهات،
جمعه که می رود، غمی دیگر در دلم چنگ می اندازد.
پاهای لرزانم دیگر توان حمل بدنم را از دست می دهند.
غروب جمعه که فرا می رسد، پشت همه درختها می شکند.
ای همه خوبی!
وقتی که می رفتی رمضان و محرم را با انگشتان نشان دادی و رفتی.
شاید که رمضان بوی تو را در خود دارد به همان سان که محرم رنگ سرخ خون جوانمردی را پررنگتر از همیشه می نمایاند.
از آن روزی که رفتی، رمضان و محرم را چشم می دارم.
وقتی که می رفتی، گفتی که آسمان فرا رسیدنت را خبر خواهد داد و مکه،
جایی که تو را به من و مرا به تو می رساند.
از آن روز، هر صبح و شام رو به سوی مکه آورده ام.
شاید نگاهم به کعبه، یادآور روزی باشد که تو خواهی آمد.
مکه نام تو را و خاطره زیبایت را در دلم زنده می کند.
وه که چقدر کعبه را دوست دارم.
کعبه را که پشت تو را محکم می دارد،
روزی که خواهی آمد...