چگونه تو را بسرایم ای تک‌سوار جاده‌های سبز و آبی، که هرکه تورا در می‌یابد روحی دیگرگونه دارد و هرکه در تو گم می‌شود دیگر از کوچه‌های غم گرفته نمی‌هراسد. تو مرکز ثقل حضوری، تو معنای آفرینشی، بهار از تو سبز می‌وشد و به گمان من وقتی خدا در تو شکوفه کرد بهار متولد شد. ای معنی بودن، ای نبودنت کسوف آفتاب، ای مبداء جاده‌های همیشه سبز و ای مقصد چشمه‌های همیشه جاری! دریا در تو وضو می‌گیرد و آسمان برپهنای سینة تو به نماز می‌ایستد. از عشق سرودن تو، آبشار به تپش می‌افتد و از شوق بودن تو آسمان شب، ستاره می‌زاید.چگونه تو را بسرایم ای قصة آشنایی، ای صدای پای رهایی! ای خنجر آبدیدة عدالت بر گردن ظلمت، ای آئینة تمام نمای خدا، ای نام خدا!
آنان که بیشتر از من تو را سروده‌اند می‌گویند وقتی تو بیایی زردها همه سبز می‌شوند. آنان تو را اینکونه یافتند و هرکه به جستجویت برمی‌خیزد تو را به گونه‌ای می یابد. من تو را دربلندای کوه، در معراج زندگی، در انتهای نیاز، در سکون دشت، در غوغای جنگل، من تو را در نماز خورشید، در طواف مهتاب، من تو را در خدا یافتم. پس سرودن تو همان سرودن خداست که تو آشنای خدایی.
بگو! من چگونه تو را بسرایم که ناموزون سرودن تو کفری بالاتر از معصیت‌های من است ومرا یارای به دوش کشیدن این همه بار گناه نیست.
پرستو اختری