مریم سقلاطونی
اي ناگهان نزديك!
نامي وسيعتر از نام تو نيافتهام
تا داغ همواره اين دل كوچك را سرازير كنم در خويش
در ستيهندگي اين سالهاي دهشت
و در خمودگي اين خاكِ آلوده
هيچ صدايي روشنتر از صداي تو نايستاده بر بامهاي بلند بيحدّ
و هيچ كلمهاي رساتر از سكوت تو آواز نخوانده است بر قلههاي جهان
تمام گلهاي زمين، خواب تو را ديدهاند؛ با همان رداي سبز كه بر قامت بلندت ميتابيد و همان نگاه آبي روشن كه تاريكيها را ميشكست.
پروانهها گفته بودند كه بهار، همان طعم آوازهاي پيراهن توست
و رودخانهها، همان ادراك زلال نگاهت
هيچ دشت بنفشي، نجواي ملايم صدايت را نگريسته، نشنيده است
و هيچ درختي بيلبخند شاعرانهات بالا نرفته است
از هر نقطه خاك كه رد شدهاي، چشمهاي جوشان سربرآورده است
و به هر قطعه از زمين كه نگاه كرده باشي مسجدي بنا شده است
اين را تمام پروانهها گفتهاند؛ پروانههايي كه با عطر نگاه تو مأنوسند
پروانههايي كه روشنيات را هر صبح سجده ميكنند
پروانههايي كه آمدنت را در گوش زمين نجوا كردهاند
كجايي، اين روشن محض، تا عطش دير سال ذرات زمين را بخشكاني
و دشتستانهاي مينو را در تمام جهان تكثير كني
جهان امروز، داغي است كه تنها با شميم حضور تو فرو مينشيند
اي مهرباني بياندازه!
هواي جهان، هواي رنج است
كجايي، تا همه كوهها كمر راست كنند؟
كجايي، تا همه آبها در صبحگاه آمدنت
نماز شكر بخوانند؟
فردا كه بيايي،
روز آغاز گل است؛ روز اسفند و باران
فردا كه بيايي
تمام درختان آواز ميخوانند
تمام گلها صلوات ميفرستند
تمام رودهاي جهان، خنياگرانه، تا باغستانهاي روشن، پيادهروي ميكنند
فردا كه بيايي
بر بام خانهها، ستارهاي روشن است
پردههاي تاريك جهان، آواز تو را خواهند نواخت
آه!
اي روشن بهنگام!
هواي تازه پيراهنت را بتكان بر سرِ زمين
و در تمام آباديهاي جهان، قيامت كن
اي روز خورشيديات فرا گير!
ما را از تزاحم اين آهن و سيمان نجات بده!
در نمازهاي شبانهات دعايمان كن
فردا روز آفتاب است
فردا روز جهاني سلام است
فردا همه جا صبح است
فردا عكس تو صفحه اول روزنامههاست
فردا تريبونهاي جهان صداي توست
فردا كه بيايي
ميادين جهان تمثال توست
سري به كوچههاي غمگين ما بزن!
سراغي از دشتستانهاي ما بگير!
حالي از چشمهاي خونين ما بپرس!
دلتنگ آمدنت هستيم...
صداي تو روشن است
نگاهت بياندازه زلال است
پروانهها كه خواب تو را ديدهاند ميگويند
كي ميرسد هنگامه آوازهاي تو؟
سلام بر رودخانههايي كه در آن وضو ميگيري
سلام بر مُهري كه پيشاني بر آن ميگذاري
سلام بر درختي كه بر آن تكيه ميدهي
سلام بر خياباني كه محل گذر توست
سلام بر باراني كه به خاطر تو ميبارد
سلام بر دقايقي كه قرآن ميخواني
سلام بر سجادهات
سلام بر مهر و تسبيحت
برگرفته از نشريه اشارات (ماهنامه ادبي مركز پژوهشهاي اسلامي صدا و سيما)، شماره 63، مرداد 1383.