سهیلا صلاحی اصفهانی
«علی» را در نیافته بود و هیچ شمرده می شد؟
تا آن که پروردگار منّت نهاد بر آدمیان و گوششان را نیوشنده کلام علی گرداند و دیدگانشان را بصیرت دیدن علی داد؟
علی سبیلی است که خداوند او را به انسانها نمایاند تا شاکر و کفور آنان شناخته شوند.
آنان که در قلبهاشان محبت علی یافت نشود سهمشان «سلاسل و اغلال» است.
و نیکوکاران محب علی، «یشربون من کأس کان مزاجها کافورا».
صاحبان دلهای آسمانی، به هر کجا که بخواهند چشمه ساران بهشت را جاری می گردانند.
آخر آنان به نذرشان ـ به علی ـ وفادارند و می ترسند از روزی که شرش همه اهل محشر را می گیرد.
نشان یاران علی، اطعام «مسکینا و یتیما و أسیرا»ست آن چنان که علی خود «یطعمون الطعام» می کرد.
نشان یاران علی، باور «لا نرید منکم جزاءً ولا شکورا» است آن چنان که باور علی «نطعمکم لوجه اللّه » بود.
شعار یاران علی «إنّا نخاف من ربّنا»ست، آن هم در روزی که «عبوسا قمطریرا» تجلی می کند.
و بی شک خداوند آنان را از شر این روز محفوظ می دارد و بهره شان را «نضرة و سرورا» قرار می دهد.
پاداش بودن با علی، «جنة و حریرا»ست.
آنان که بر تختهای عرش تکیه می زنند شیفتگان علی اند، «لایرون فیها شمسا و لا زمهریرا».
درختان بهشتی بر خود می بالند که سایه شان بر سر دوستان علی ست و خاضعانه میوه شان را پیشکش آنها می کنند.
چه شکوهی است در گردش جامهای سیمین و ساغرهای بلورین.
جامها و ساغرهایی که همه چیزشان به اندازه است و «قدرّوها تقدیرا».
نوششان باد «کأسا مزاجها زنجبیلا».
و گواراشان باد چشمه ای که «تسمّی سلسبیلا».
سعادتی است چرخش نوجوانان چون مروارید به دورشان.
و نعیمی که پس از نعیم بر ایشان گشوده می گردد.
جامه هاشان لطیف و سبز است و بر دستان پربرکتشان زیورهای نقره ای است.
و این پاداش ماندن با علی است.
علی همان قرآنی است که خداوند بر محمد و بر همه عالم متجلی کرد و فرمود «نحن نزّلنا علیک القرآن تنزیلا».
و شکیبایی با علی، و پذیرای عدالت علی بودن و بر سر ولایت علی ماندن، مصداق دیگری از «فاصبر لحکم ربّک» است.
پس به شکرانه «علی» خدا را هر صبح و شام یاد کن.
و پیشانی بندگی ات را بر خاک بگذار و «سبّحه لیلا طویلا».
نشان منکران علی، حب و دوستی دنیاست و آنان که «یحبّون العاجلة» هستند البته از قیامت غافلند.
چه باک، اگر کوردلانی ولایت علی را نپذیرند، رادمردانی جایگزین آنان خواهند شد که مقاومند و استوار.
این چنین است که «علی» تذکری می شود برای هر که به سوی خدا راه جوید، «هذه تذکرة فمن شاء اتّخذ إلی ربّه سبیلا».
و آن کس که سبیل را بشناسد جز آنچه خدا بخواهد طب نمی کند.
آری، در سایه ولایت علی است که «یدخل من یشاء فی رحمته» معنا می شود و البته «والظالمین أعدّ لهم عذابا ألیما».