اي بهار قلبها
با تمام دل تو را انتظار مي‌كشم
بر خزان غصه‌ها از بهار مي‌كشم
سبز مي‌كشم تو را اي بهار قلبها
بارها و بارها، چند بار مي‌كشم
غصه‌ها زياد شد، قلبها چه زرد شد
رنجها از اين همه هجر يار مي‌كشم
هر كجا نشسته‌ام، هر كجا كه بوده‌ام
از نشانه‌ات در اين سبزه‌زار مي‌كشم
حرف اول دلم، حرف آخر دلم
با تمام دل تو را انتظار مي‌كشم
سعيد سليماني
زیارتگه عشاق
در ازل تا که خدا خشت و گل عالم زد
از علی در همه عالم به تجلّی دم زد
خانه ای ساخته شد با مدد ابراهیم
تا از آن خانه علی جلوه در این عالم زد
شد زیارتگه عشاق ولادتگه او
قبله گاهی که کنون شوکت و شأن برهم زد
بس که آن مرد دها از کرم و لطف و سخا
در جهان بشری بارقه اعظم زد
ز وفا اهل صفا خاص خدا خوانندش
از خدا نیست جدا آنکه دم از خاتم زد!
اول او بود که ایمان به محمد آورد
بوسه بر لعل لب و شانه آن محرم زد
علی اخلاص عمل عرضه به جانانه نمود
مهر خود مهر نمود و به دل عالم زد
هر که دارد سر سودایی او سرور ماست
او که بر زخم دل دلشدگان مرهم زد
تا که «پدرام» بود خاک در درگه او
خامه این سان به هواداری آن اعلم زد
پدرام تویسرکانی
بي حضور سبز تو بي‌حضور سبز تو
بهانه مي‌كند تو را
دلم براي درد خويش
براي حرفهاي تو
براي قلب سرد خويش
ز ياسها شنيده‌ام
حديث خوب بوي تو
دلم پر از جوانه شد
به يُمن خاك كوي تو
هزارمين شب است اين
دل فسرده گشته‌ام
سكوت غم گرفته‌ام
فغان و ناله مي‌زند
چه با كنايه مي‌زند:
كه بي‌حضور سبز تو
چه شنبه‌ها؛
كه جمعه شد
چه جمعه‌ها؛
كه شنبه شد
سعيد سليماني