نيمه شعبان، عطر گل نرگس فضاي خانه و شهر و روستاي اين سرزمين بزرگ را پر كرده بود. همه جا غرق نور و شعر و شيريني بود و انعكاس تمناي بزرگ همه بچه‌هاي اين ديار كه تا دوردست افق چشمشان به دنبال نشانه‌هاي يار سفر كرده مي‌گشت.
خوانده‌ام كه وقتي مي‌آيد، گروه گروه جوانان ايراني به راه مي‌افتند تا در زير پرچم افراشته‌اش ياري دهنده‌اش شوند. تصور آن روز دل را مي‌لرزاند.
شايد سر و صدا و هيبت و هيئت تو خالي تكنولوژي و غرب، بسياري را به اشتباه بيندازد و گمان كنند كه به اين زودي‌ها كسي قادر به درهم شكستن و فرو ريختن بنايي كه بنياد همه ظلم و تباهي و تبعيض است نباشد؛ امّا اگر كمي به عقب برگرديم مي‌بينيم، وقتي مردي با اتكاء به خداوند و عنايت او از جاي برخيزد هيچ چيز جلودارش نيست.
وقتي موسي، در لباس چوپاني تنها قد برافراشت، گفت‌وگو از فرو ريختن كاخ فرعون هر آدمي را به خنده وا مي‌داشت؛ امّا فرعون تا به خود آمد در لجن‌زار اعمال خود و يارانش غوطه خورده بود.
آن هنگام كه در روم و ايران دو امپراتور بزرگ لاف آقايي بر كل زمين را مي‌زدند، محمّد صلي‌الله‌عليه‌وآله، چوپاني بود تنها در درّه‌هاي مكّه، امّا همو وقتي قد راست كرد، به زودي ايران و روم و يمن و مصر و عراق را به زير نگين حاكميت اسلام آورد.
چرا راه دوري مي‌رويم؟
اگر از پدرهاي خودمان سؤال كنيم و از مادرها كه با بچّه‌هاي خردسالي به خيابان مي‌آيند بپرسيد، خواهند گفت كه كسي خواب فرو ريختن كاخ سلطنت پهلوي را هم نمي‌ديد. وقتي محمدرضا پهلوي با كبكبه و شكوه تمام فرمان مي‌راند، خميني در هواي مكاني امن ميان راه عراق و ايران و كويت در رفت و آمد بود ليكن، دستي از غيب چنان طومار حيات پهلوي را در هم پيچيد كه همه عقل‌ها حيران ماند.
ما نسلي حادثه ديده‌ايم، با توكلي تمام و قلبي به پهناي همه عالم.
ما زاده مردان و زناني هستيم كه همواره نقشي بزرگ در تاريخ داشته‌اند.
ما مي‌خواهيم رقم زننده تاريخ آينده باشيم و تابع تاريخي كه بيگانه رقم زده است.
ما در تاريخ مردي شريك خواهيم بود كه مي‌آيد.
و تسهيل كننده راهي كه موكب آن شهسوار بر آن گام بر مي‌دارد.
ای کاش بیاید
ای کاش زودتر آماده شویم.