تا کی نمی‌آیی؟
ای جنگل سبز نیایش‌های بارانی!
ای وسعت سبز پر از عطر غزل‌خوانی!
تا کی نمی‌آیی و می‌ماند دو دست من
در ارتفاع سقف‌های سرد سیمانی؟
تا کی نمی‌آیی، نمی‌آیی، نمی‌آیی
سمت من، این خاکی‌ترین رو به ویرانی
در حسرت دیدار تو ما از عطش مردیم
در کوچه‌های «حسرت» و افسوس و «حیرانی»
با یاد تو، ای انتظار سال‌های دور
طی می‌شود ابری‌ترین فصل زمستانی
*
یک شب قنوت خیس چشمم را اجابت کن
ای جنگل سبز نیایش‌های بارانی
علیرضا حکمتی
منتظران
بهار
برگ‌های سبز را
بر درخت‌ها دخیل می‌بندد، سبزتر
مشرق، عمری است
آفتابی‌ات را انتظار می‌کشد
و هر روز شمع کوچکی می‌افروزد
جای خالی‌ات را
تا حاجتش روا شود
و تو،
ستاره‌ای که هفت آسمان
جدال بر سر ظهورش دادند
در حضور تو
اقیانوس کویر خشکی‌ست
که امواج
جز عرق شرم پیشانی‌اش نیستند
پنجره‌های زانو زده به محراب دیوار
این منتظران رو به آسمان پیر می‌شوند
و فصل انتظار تابیدنت همیشه بهار می‌ماند.
راحله درفشی
باغ بلور
عاقبت او ظهور خواهد کرد
خاک را غرق نور خواهد کرد
دل ما را که خشک و پژمرده‌ست
مثل باغ بلور خواهد کرد
روزی از این کویر، این برهوت
ابر رحمت عبور خواهد کرد
دست پاکش هزار شاخه دعا خواهد کرد
نذر اهل قبور خواهد کرد
آه! می‌آید او که لبخندش
عاشقان را صبور خواهد کرد
اشتیاق رسیدنش بی‌شک
چشم‌ها را نمور خواهد کرد
آن! سوگند می‌خورم ای دل
عاقبت او ظهور خواهد کرد.
فاطمه سالاروند
با گام تو، راه عشق آغاز شود
شب، با نفس سپیده دمساز شود
با نام تو ای بهار جاری در جان
یک باغ گل محمّدی باز شود
وحید امیری
روزی زارتفاع تو پرواز می‌کنم
از قلّة نگاه تو آغاز می‌کنم
در گرمی و حرارت بال فرشته‌ها
این سال‌های یخ‌زده را باز می‌کنم
شاید برای غربت ما همه دعا کنی
از کوچه‌مان به سوی سحر راه واکنی
من گوش می‌کنم به طنین صدای تو
شاید که نام شیعة خود را صدا کنی.
سعیده محتشم
آشتی
راستی آیا کسی به تو گفته است، که من بویت را
میان گل‌های یاس پنهان کرده‌ام و هر وقت به پای
سجّاده‌ام می‌روم کمی از آن را به چادر سفیدم می‌زنم؟
و آیا کسی به تو گفته است که من نامت را از درون
ذهنم پنهان کرده‌ام تا هنگامی که تو بیایی و از آن طرف تاریکی‌ها صحبت کنی و شب را با روز آشتی دهی و آن‌وقت من در هزاران سوراخ کوچک و بزرگ، گم نخواهم شد.
مریم ضمانتی‌یار
عصر جمعه
آمده‌ام بلکه ببینم روی تو
یا کنم احساس، عطر و بوی تو
آمده‌ام تا با شما نجوا کنم
عقده‌های خویش را من وا کنم
جمعه‌ها با عشق و یک دنیا امید
ندبه خوانم، ندبه گویم با اامید
عصر جمعه می‌شود دل‌ها غمین
لیک امید ظهورت ای امین
غصه را از سینه بیرون می‌کند
آه عشقت با دلم چون می‌کند
من گنه‌کارم ای امام!
روی بخشش از تو دارم ای همام.
فرشته‌خوه (با تغییر و تلخیص)
بیا
ترحّمی کن و بیا
که همچو غنچه‌های یاس
به انتظار رجعتت شکفته‌ام
که غصّة جدایی تو را
برای شاخه‌های نازک درخت بید
گفته‌ام...
تو ای بهار زندگی، بهار قلب‌ها
ترحّمی کن و بیا
زهرا مالکی ( با تغییر و تلخیص)
اگر ای عشق، پایان تو دور است
دلم غرق تمتنّای عبور است
برای قد کشیدن در هوایت
دلم مثل صنوبرها، صبور است.
(سلمان هراتی)