وقتی بیایی
از شوق دلها می زنم تا خواهی آمد
ای یار! ما را می کشی یا خواهی آمد
هر روزما همسایه با یاد تو رفته است
هر شب به امیدی که فردا خواهی آمد
مردیم از بس تسلیت دادیم دل را
پس کی تسلای دل ما خواهی آمد؟
مولا! نمی آیم مگو، ما را مرنجان
تو مهربانی، جان مولا خواهی آمد
شادم که از خاک شهیدانت شنیدم
وقتی بیایی از همین جا خواهی آمد
بسیار می سوزانی ام ای یار، بسیار
نازت فراوان است اما خواهی آمد
عباس چشامی
عطر سیب
وردی بخوان قرار دل بی شکیب را
اشکی ببار سنگ مزار غریب را
یک نوبهار اگر بشکوفد لبان تو را
پر می شود تمام زمین، عطر سیب را
تنها به اشتیاق سلامی گذاشتم
در پشت سر هر آنچه فراز و نشیب را
آتش گرفت روح کویرانه ام، زلال
روزی بیا و آب بزن این نهیب را
این کیست؟ این که با دل من حرف می زند
نشنیده اید هیچ صدای عجیب را؟
آرام می شود دل توفانی ای عجب!
خاصیتی است آیه امن یجیب را
آرش شفاعی بجستان
خم سربسته
بتی که راز جمالش هنوز سربسته است
به غارت دل سوداییان کمر بسته است
عبیر مهر به یلدای طره پیچیده است
میان لطف به طول کرشمه بربسته است
بر آن بهشت مجسم دلی که ره برده ست
در مشاهده بر منظر دگر بسته است
زهی تموج نوری که بی غبار صدف
در امتداد زمان نطفه گهر بسته است
بیا که مردمک چشم عاشقان همه شب
میان به سلسله اشک تا سحر بسته است
به پای بوس جمالت نگاه منتظران
ز برگ برگ شقایق پل نظر بسته است
هزار سد ضلالت شکسته ایم و کنون
قوام ما به ظهور تو منتظر بسته است
امید روشن مستضعفان خاک، تویی
اگرچه گرد خودی چشم خود نگر بسته است
متاب چهره ز شبگیر جان بی تابم
که آه سوخته میثاق با اثر بسته است
به یازده خم می گرچه دست ما نرسید
بده پیاله که یک خم هنوز سربسته است
زمینه ساز ظهورند شاهدان شهید
اگرچه ماتمشان داغ بر جگر بسته است
کرامتی که ز خون شهید می جوشد
بسا که دست دعا را ز پشت سربسته است
در این رسالت خونین بخوان حدیث بلوغ
که چشم و گوش حریفان همسفر بسته است
قسم به اوج که پرواز صبح خواهم کرد
در این میانه مرا گرچه بال و پر بسته است
دل شکسته و طبع خیال بند «فرید»
به اقتدای شرف قامت هنر بسته است
«قادر طهماسبی (فرید)»
بشارت
غروب عمر شب انتظار نزدیک است
طلوع مشرقی آن سوار نزدیک است
دلم قرار نمی گیرد از تلاطم عشق
مگو «برای چه؟»، وقت قرار نزدیک است
اگر که در کف دیوارها گل و لاله است
عجیب نیست که دیدار یار نزدیک است
بیا که خانه تکانی کنیم دلها را
از انجماد کسالت، بهار نزدیک است
بیا! چو لاله تنت را به زخم آذین بند
بیا و زود بیا! روز بار نزدیک است
فریب خویش مده، تشنگیت خواهد کشت
دو گام پیش بنه، چشمه سار نزدیک است
در آسمان پگاه آن پرنده را دیدی؟
اسیر موج نگردی، کنار نزدیک است
سهیل محمودی
مرد موعود
وقتی تو بیایی
تیرهای سیمانی برق
شکوفه می‌دهند
و گل‌های کاغذی
به حراج طراوت می نشینند!
و غنچه‌ها چندان می‌خندند که از دهانشان گل می ریزد
وقتی تو بیایی
سنگفرش سرد خیابان
چراگاه آهوان می شود!
گرگها در برابر گوسفندان زانو می زنند
و شقاوت نیاکان را
به کرنشی غریب پوزش می طلبند!
وقتی تو بیایی
زمین آتشفشان خشمش را فرو می خورد
در کویر می بارد!
چندان که جویباران
عیادت شوره زاران را
فریضه بدانند
بیا!
و دستهای پینه بسته کارگران را
به بوسه ای بنواز
و حجم ترانه های دختران قالیباف را
از شادی پر کن
بیا و فانوسهای بادی را
در ساحل بیاویز
و ماهیگیران خسته را
به صدای موج
بخوان!
بیا و برای «مرتضی» دوچرخه بخر
و کفشهای کهنه «مریم» را نو کن
لباسهای زمستانی «عباس» هنوز آستین ندارد!
و هنوز سقف خانه «رحمان» چکه می کند
و «شهربانو» - زنش زیر آن می گذارد!
اگر تو بیایی دیگر «محرم»ها
«رمضان« قمه اش را بر فرقش نخواهد کوفت
و «صفر» با دست خود،
گل بر سرش نخواهد گذاشت
و شهر در عزای عدالت
سیاه نخواهد پوشید!
راستی را در کجایی؟
در «هور قلیا»؟
در «مثلث برمودا»؟
یا در قلب «غلامرضا»
وقتی غریبی جدت حسین را بر سینه می کوبد؟!!
جواد محقق
حدیث عشق
به جز ولای تو بر لوح دل نگاری نیست
به جز وصال تو در دیده انتظاری نیست
فروغ مهر تو بگرفته آسمان دلم
حدیث عشق بنازم که اختیاری نیست
دلم به باغ و گل و سرو و لاله خو نکند
که باورم شده غیر از تو گلعذاری نیست
گذشت قافله ها یک به یک از این منزل
به شاهراه ولا جز تو تکسواری نیست
فدای قلب صبور تو ای یگانه دهر
که تا ابد به جهان چون تو داغداری نیست
غریبتر ز مادر تو فاطمه(س)، نبود
شبانه دفن شد و بهر او مزاری نیست
بیا عیان بنما قبر بی نشانش را
که صبر رفته ز کف، سینه را قراری نیست
به سر ارادت «صدر» و قدوم شوکت تو
به پیش اهل نظر غیر شرمساری نیست
«صدر» سیدعباس صدرالدینی