داشتیم نزدیک می‌شدیم.
از دور گنبد و گلدسته‌ها و چراغ‌های مسجد نمایان بود. با نزدیک شدن اتوبوس به مقصد، مردم پی‌درپی صلوات می‌فرستادند. پشت سر من، آقایی با بغل‌دستی‌اش مشغول صحبت بود.
همان‌طور کهبیرون را نگاه می‌کردم، شنیدم که می‌گفتند:
محال است به «قم» بیایم و سری به مسجد مقدّس نزنم...
- خیلی چیزها درباره‌اش می‌گویند، از کرامات و معجزاتش...
- بله... قربان وجود مقدّسش!یادش بخیر، قدیما با چه مشقّتی می‌آمدیم.
من که اوّلین بار بود که به مسجد مقدّس جمکران می‌آمدم، نمی‌دانستم دقیقاً به چه‌جور جایی نزدیک می‌شویم. در کتاب «کرامات المهدی(ع)»، مطالب زیادی در مورد کرامات آقا در این مسجد خوانده بودم.
دلم می‌خواست حرکت اتوبوس تندتر می‌شد، تا زودتر به مقصد برسیم. از بغل‌دستی‌ام پرسیدم: اوّل به حرم می‌رویم یا به مسجد؟
گفت: اوّل به مسجد، بعد هم ان‌شاالله به حرم.
گفتم: شما تا به حال به این مسجد آمده‌اید؟
گفت: بار هشتم است که با کاروان از اصفهان می‌آیم. شما چطور؟
اوّلین بار است که می‌آیم.
خدا قبول کند.
ممنونم، از شما هم همین‌طور.
اتوبوس از جادة «کاشان» به سمت مسجد مقدّس پیچید. گنبد سبز و گلدسته‌های نورانی هر لحظه نمایان‌تر می‌شدند. به محوّطة خارجی مسجد رسیدیم. من محو تماشای مسجد بودم که معلوم بود به‌تازگی همارت قدیمی آن را وسعت داده‌اند. قبل از سفر دربارة تاریخ این مسجد مطالعه کرده بودم.
در حدود 1100 سال قبل، یکی از شیعیان به نام حسن‌بن مثله جمکرانی که اهل روستای جمکران در حوالی قم بود، این مکان مقدّس را به دستور آقا، امام زمان(ع) تأسیس کرد.
در زوایای ذهنم به جست‌و جو پرداختم. نمایی مبهم از مسجد کوچکی که اوّل ساخته شده بود، به خاطرم آمد و آرام آرام مسجد به مسجد بزرگ فعلی تبدیل شد. در همین فکرها بودم که با ترمز اتوبوس و صدای راننده به خود آمدم:
برادر و خواهرها! التماس دعاف بعد از مراسم قرارمون همین‌جا، به سلامت، خوش آمدید.
با فرستادن صلوات، یکی یکی از اتوبوس پیاده شدیم/ همراه با دیگر مسافران به سمت در وردی مسجد حرکت کردم. با دین مردمی که دسته دسته در حال ورود و خروج به مسجد بودند، به حضرت سلام می‌دادند، اشک می‌ریختند و درب آهنی مسجد را بوسه می‌زدند، سخت متأثّر شده بودم. عظمت این مکان حالم را دگرگون کرده بود.
وارد محوطة بزرگ شبستان مرکز مسجد شدم. افرادی را با روپوش سرمه‌ای رنگ با سنین بین 18 تا 60 سال را می‌دیدم که با عشق و محبّت و با ادب و احترام مردم را راهنمایی می‌کردند. ناگهان جمله‌ای از زبان امام زمان(ع) که بالای سر در مسجد نوشته شده بود، نظرم را جلب کرد: « هرکس در این مسجد دو رکعت نماز بخواند، مثل این است که در مسجدالحرام نماز خوانده است.»
حال عجیبی داشتم. حس می‌کردم در مسجدالحرام هستم. در گوشه‌ای از شبستان دو رکعت نماز تحیّت خواندم، پس از آگاهی از دستور نماز امام زمان(ع)، آن دو رکعت را شروع کردم. در رکعت اوّل، وقتی در حال گفتن «ایّاک نعبد و ایّاک نستعتین» بودم، به یاد امام سجّاد(ع) افتادم که این آیه را با گریه در نماز تکرار می‌کرد. پس از نماز به این فکر افتادم که
راستی چرا زائر این مسجد باید در هر رکعت صد مرتبه این آیه را تکرار کند که: « خدایا تنها تو را می‌پرستیم و تنها از تو یاری می‌جوییم» و چرا اسم این نماز، نماز امام زمان(ع) است؟ به این نتیجه رسیدم که یار واقعی آقا، کسی است که جزخ دا برای خود معبودی نگیرد و از غیر او پرهیز کند و فقط دست نیاز به سوی او دراز کند.
آوای ملکوتی اذان مغرب در همه‌جا پیچیده بود. الله اکبر، الله اکبر... آری راستی که فقط خدا بزرگتر است و هر چیز غیر او کوچک است و حقیر.
پس از اقامة نماز جماعت و دعای توسّل و گوش دادن به سخنرانی یک روحانی، با خرید چند جلد کتاب، به سوی اتوبوس حرکت کردم. وقتی که اتوبوس به سمت حرم حضرت معصومه(س)می‌رفت، به سخنان آن روحانی فکر کردم که می‌گفت: ما بادی در زمان غیبت کاری کنیم که زمینة ظهور حضرت فراهم شود. از مبارزه با خود گرفته تا مبارزه با آلودگی‌ها و نادرستی‌های جامعه. باید زمینه را آماده کرد تا ظهور منجی عالم تحقّق یابد. باید موانع را از مسیر ظهور حضرت برداشت نه اینکه خود موانعی ایجاد نموده و سنگ راه او باشیم...»
به حرم حضرت معصومه(ع)، رسیدیم. ورود به حرم از مسیر مسجد مقدّس چه صفایی دارد. زیارت کردم. احساس سبکی می‌کردم. دلم می‌خواست این حالت همیشه برایم بماند...
اتوبوس در حال بازگشت به اصفهان بود و من هنوز در حال و هوای دیشب بودم. یکی از دانشجویان گفت:
گویا این اردوی دانشجویی هر هفته برگزار می‌شود.
در حالی که به او نگاه می‌کردم، لبخندی زدم و با آرامش به صندلی تکیه دادم.
حرف‌های دل
وقتی در خود فرو می‌روی، وقتی آنقدر افکار و خیالات گوناگون احاطه‌ان می‌کند که دلت می‌خواهد فریاد بزنی. وقتی در خودت می‌شکنی و اشک سفری از دل به دیده آغاز می‌کند، وقتی حس می‌کنی مردة متحرّکی بیش نیستی، دنیا و زندگی در نظرت هیچ معنایی ندارد و اصلاً به چه عشقی زنده‌ای؟ ناگاه چیزی در درونت فرو می‌ریزد و دلت را می‌لرزاند. آن‌گاه ندایی از اعماق وجودت می‌شنوی که او را به یاد می‌آورد. با یاد او تو بیشتر در خودت فرو می‌ریزی و دوست داری از ته دل صدایش کنی. لحظه‌ای با یاد و نامش آرام می‌گیری امّا دوباره فکر می:نی و آن وقت درمی‌یابی که چه سخت است کسی را که فقط به خاطر او نفس می‌کشی، نبینی. چه جانگداز است که صدای هر کسی را بشنوی، جز آن مولایی که باعث اتّصال زمین و آسمان است و اصلاً دنیا به خاطر است که پابرجاست. پس باید تو باشی و انتظار سبز. باید بمانی که او بیاید و دردهای کهنة تو و تمام عالم را درمان کند و تو جچشم‌به راهش می‌مانی.
می‌گویند سواری است که از آفتاب، از روشنی با ردایی سبز و شمشیری از عدل.
می‌گویند قامت سبری دارد و خالی بر گونه.
می‌گویند از را سپیده می‌آید، با بارانی از نور.
می‌گویند کعبه میزبان قدوم پاک او و تکیه‌گاه او خواهد شد و نمی‌دانم شاید روزی بیاید که جز مشتی پر از این پرنده در قفس نباشد، امّا درانتظار می‌مانم تا روزی که در باغ خدا را باز کند و عطر دل‌انگیز حضورش در سارسر عالم بپیچد و دنیا زا نور جمالش روشن گردد. با جانی آمادة قربانی شدن، چشم به راهش می‌مانم تا بیاید و بی‌قراری‌هایم با یک تبسّم او، آرام گیرندو نیم‌نگاهش آبی بر آتش درد فراق باشد. آن‌وقت با او بودن چه خوش است و یک قطره از جام وصال او نوشیدن چه خوش‌گوارتر از تمامی آب‌های عالم.
اینک ای خوبی محض، فقط تو را به نام خودت می‌خوانم نه به تشبیه و استعاره و مجاز که تو تنها خودت هستی، پس تو را با نام بلندت می‌خوانم:
ای عزیز! ببخش بر من اگر با جانی نه پاک . دلی نه روشن و اعمالی نه مقبول، مشتاق توأم، امّا بارو کن که در سر سودایی جز عشق تو نیست و خیالم از نقش و نگار تو پر است.
ای مهربان! نگاه کن که امشب هوای چشمم بارانی است و از این روست که امشب جان را نذر تو می‌کنم تا بیایی که تنها تو دلم را می‌فهمی ای خوب.
فاطمه نورمندی پور- سیرجان