به همین سرعت و شتاب، نوزده سال از حیات انقلاب اسلامی گذشت. سالهایی مملو از هیجان، شتاب، انتظار و امید. بی گمان کمتر دوره ای از تاریخ گذشته این سرزمین را می توان سراغ گرفت که تا این اندازه عجین با حرکت عمومی باشد.
تکاندن گرد و غبار سیصد، چهارصد ساله، حضور یکباره این امت در صحنه ای بزرگ از حیات اجتماعی، به همراه نگاهی دیگرگون به جهان و انگیزه ای برای ساختن عالمی نو بر جای ویرانه های جهانی مملو از بیداد و تباهی. این همه رویه اول سکه رایج این عصر از زندگی مردم ایران بود و رویه دوم، پیروی بود، از تمامیت خواست و آرزوی مردانی سلحشور از قبیله ایمان و رستگاری. تمنای مردی چون «امام خمینی » که تمامیت آرزویش فضایی فراخ و بی انتها را فراروی مردم ایران قرار داد و همین بلندای آرزو و خواستش موجب بروز بزرگی و عظمتی شد که چشم همه جهانیان را متوجه خود ساخت و این بزرگترین تجربه این ملت در طول تاریخ بود. «دیگرگون دیدن، دیگرگون ساختن و دیگرگون خواستن ».
بی گمان این عبارت را تنها و تنها درباره شیعیان پیرو ولایت و امامت می توان به کار گرفت. همانان که روحشان در قفس محدود جهان نمی ماند و تیررس نگاهشان جز برافراخته شدن بیرق زیبای جوانمردان خاندان امامت را نمی بیند. این همه خود نشان از تحولی بزرگ می دهد و طلایه دار واقعه ای است که چونان شهاب ثاقب همه پهنه گیتی را درمی نوردد و رسم مسلمان بودن و شیعه بودن را در همه اقصای عالم می گسترد.
انقلاب اسلامی تنها طلایه دار این واقعه است، منزلی برای رفتن، مرحله ای که پشت سر نهاده می شود تا با ظهور و بروز آمادگی امکان نیل به منزل دیگر فراهم آید و بالاخره فرود در زیر سایه سار بیرق بزرگ «البیعة لله ».
«سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی بر همه امت ایران مبارک باد»