قبل از هر نکته و سخن سال نو، عید قربان و عید بزرگ ولایت را از جانب همه بچه های دست اندرکار موعود به تو و همه آنهایی که دوستشان داری و دوستت دارند تبریک می گوییم.
عید، پایان همه سختی هاست، وقت خوش گفتگو از سبزی و بهار که با خودش طراوت و تازگی را دارد. و بالاخره هنگام کسب اجازه از صاحب همه خوبی هاست برای واردشدن در فضای فراخ خانه دوستی و محبت.
هیچ به «ولایت »، و عید غدیر که از آن به عنوان عید ولایت یاد می کنند فکر کردی؟
ولایت به معنی مهر و دوستی است، محبتی صاف که بر دل می نشیند اما اگر فتحه روی «واو» را زیر آن بگذاری «ولایت » به معنی سرپرستی روی کاغذ نقش می بنده.
این دو کلمه یعنی «ولایت » و «ولایت » رفیق و همراه همیشگی همند. تا مهر و دوستی دل مردی را پر نکرده باشد حلقه فرمانبرداری او را به گوش نمی کنیم. اگر جز این باشد لاف دروغ و گزاف است که می زنیم و ادعایی که زود رنگ و روی خودش را می بازد.
آخر مگر می شود کسی ادعای داشتن مهر و عشق را در دل داشته باشد اما تنها و تنها ساز خودش را بزند و هرکاری دلش خواست بکند؟
مهری که خالق همه هستی به این آفریده های ریز و درشتش که همه عالم را پر کردند دارد، موجب می شود که آنها را پرورش بدهد، سرپرستی کند و از خالی به حال دیگر برگرداند.
همان مهر و محبت که باعث شده اینهمه خلق عالم را رها نکند و برای امروز و فردا و سلامت و سعادتشان ولی و سرپرستی را برایشان تعیین کند، تا مبادا گردش روزگار و شیطنت ابلیس و پیش آمدهای دوران این هم آدمیزاد را سرگردان نکند و در دست حوادث از بین نبرد.
غدیر عید دوستی است. دوستی خدا نسبت به بنده هاش، عشق پیامبر به امتش، همانطور که عید قربان وقت جشن و شادی آدم بود. و هنگامه شادمانی ابراهیم خلیل، وقتی که خالق هستی قربانی اش را قبول کرد و پسرش را به او بخشید.
«موعود» نیز قصه بلند دوستی است، مهر به کسی که سرپرست همه آفریده های خداست. همان که اگر نباشه سنگ روی سنگ نمی ماند.
لازم می دانم خبر چاپ شماره مستقل «موعود جوان » را در آینده ای نزدیک بدهم. چرا مثل خیلی از بروبچه های دیگر به همه صفایی که در دل داری به جمع «موعودیان » نمی پیوندی و با نوشتن نامه ای، فرستادن قطعه ای و یا خبری در میان خبرنگاران افتخاری وارد نمی شوی. خانه موعود، خانه ولایت و دوستی است و پذیرای صمیمانه همه عاشقان موعود. منتظر آثار خوب شما هستیم. ان شاءالله
خدا نگهدارت