خورشید
چون پردة شب روشنی روز درید
در خم غدیر خیمه زد آن خورشید
از بهر کمال دین و اتمام نعم
بر خلق ولایت علی داد نوید
مصطفی قمشه‌ای
سروش مهر
خوشه هاي نور در هفت آسمان دارد غدير باغي از آئينه در هر کهکشان دارد غدير در زلال آبشارش جاري خورشيدهاست آفتابي که کران تا بي کران دارد غدير قطره را ياقوت سرخي مي کند از يمن عشق سينه اي همچون صدف گوهرفشان دارد غدير فصل سرسبز بهار آکنده از عطر وي است در حريم خود بهار بي خزان دارد غدير رو به سمت عشق مي رويد شقايق هاي او جلوه ها از ساحت قدس جنان دارد غدير نغمه “من کنت مولا” بشنويد از مصطفي(ص) زين سروش آسماني خوش نشان دارد غدير بعد احمد، مرتضي باشد امام اهل حق در بيان اين حقيقت صد زبان دارد غدير دين تجلي يافت با برهان “اکملت لکم” در کتاب الله اين زيبا بيان دارد غدير تا نخشکد ريشه آئينه ها در باغ صبح در مسير تشنگان آب روان دارد غدير مي ترواد گوهر شيعه از آن وادي هنوز گوئيا در سينه اسرار نهان دارد غدير گر گشوده بال “ياسر” مثل توفان سمت نور روي نخل سبز دريا آشيان دارد غدير محمود تاري – ياسر
دست خدا
رستگاری جوی تا در حشر گردی رستگار
رستگاری چیست در دل مهر حیدر داشتن
همچو احمد پای تا سرگوش باید شد تو را
تا توانی امتثال حکم داور داشتن
امر حق فوری ست باید مصطفی را در غدیر
از جهاز اشتران ناچار منبر ساختن
بایدش دست خدا را فاش بگرفتن به دست
روبهان را آگه از سهم غضنفر داشتن
ذات حیدر افسر لولاک را زیبد گهر
تاج را نتوان شبه بر جای گوهر داشتن
شیر مردی چون علی را تاج سلطانی سزاست
وان زنان را یک دو گز شلوار و معجر داشتن
بر زمین نام علی از نوک ناخن بر نگار
تا توانی نقش دل بر گل مصوّر داشتن
شمع بودن سود ندهد شمس شو از مهر او
ذرّهای از مهر او روشن کند آفاق را
چند باید منّت از خورشید خاور داشتن
عطر سایی چند بر خود رمزی از خلقش بگو
رقصد از وجد و طَرَب، خورشید در وقت کسوف
زان که خواهد خویش را هم رنگ قنبر داشتن
قاآنی شیرازی
خم غدیر
امروز سروش ز امر خلاّاق قدیر
آمد به پر رسول در خم غدیر
گفتا برسان شها به برنا و به پیر
کز جانب حق علی است بر خلق امیر
طوطی همدانی
ولایت مرتضی
آن کس که ولایت تو را منکر شد
برتافت رخ از حقیقت و کافر شد
گر نور طریقتی است باشد روشن
کز پرتو ذات مرتضی ظاهر شد
علی اسفندیاری (نیما)