علی گوشه سنگر ساکت و تنها بود، علی رضا دعا می خواند، علی اصغر قرآن به سر گرفته بود، پیک گردان یا الله حزن آلودی گفت، پتوی در را کنار زد و وارد شد. شب بود . پیک گفت: قاسم از شناسایی دیگر بر نمی گردد. حسین ناله ای زد، سیل اشک صورتش را خیس کرده بود. به سجده افتاده بود و بعد با صیحه ای دیگر بیهوش شد، یادش بخیر .
امشب فکر کردم اینجا شاید دو کوهه است گرچه فرق های زیادی داشت توی دو کوهه ک راه می افتی، یاد شهدا بود و ذکر خدا و اینجا در خیابان خلوت دانشگاه؛ اعلامیه های مختلف از شیرمرغ تا جلسه سخنرانی دکتر... اما انصافا بعد از این خیابان – که حالا لغزنده بود – مسجد فضای دیگری داشت. مثل همان سنگر کوچک خط مقدم . یادش بخیر.
ساعت حدود 10 شب است. از مسجد دانشگاه امیر کبیر خیلی چیزها شنیده بودم؛ اما شنیدن کی بود مانند دیدن و حالا میدیدم با فاصله ای به اندازه یک قدم بیرون همه چیز عادی و معمولی ، زندگی جاری، مردم خواب و داخل همه بیدار، مشغول کار. کاری بزرگ، کاری برای زندگی، زندگی ئی که می گذرد بدون لحظه ای صبر.
از بین تقریبا 150 جوانی که جمعیت دویست و چند نفری معتکف را تشکیل می دهند با محمد قاسمی صحبت را آغاز می کنم . می گوید : حالا بیشتر احساس بندگی می کنم، توی جمع خوبها قرار گرفتم ، بیشتر به عیب های خودم پی بردم.
ما که اهل دو دوتا هستیم همیشه میترسیم نکند این چند روز روال زندگی را به هم بزند. اما او می گوید : اگر احساس نیاز بکنی مشکلی ایجاد نمی شود . کار بزرگی می خواهیم انجام بدهیم . مجتبی نجار دانشجوی هوافضا هم تاکید میکند. ما دو بعدی هستیم. همانطور که به مادیات احتیاج داریم در مورد اینها هم احساس نیاز می کنیم.
سومین سال است که که در این مراسم شرکت می کنم . اول نظر من هم همین بود. اما اعتکاف می خواهد انسان را از دنیای مادی دور کند و فقط این هم نیست که بیایی نمازی و دعایی و بعد هم بروی . باید راه اصلاح را از خدا طلب کرد . شاید اینجا راه هدایت نشان می دهند.
فواد صادقی، متولد سال 55 می گوید: مثل اینکه اعتکاف انسان را برای یک سال بیمه میکند. هرکس بیشتر استفاده کند، بیشتر نیرو جمع می کند.
محمد می گوید: من که دلم نمی خواهد تمام بشود.
مثل اینکه اینجا گلستان است . هرگلی رنگ شکل و بوی خاص خودش را دارد . از همه شکل و همه رنگی هم اینجا جمع شده اند . درست مثل همان زمان ها گه لباس ها یک رنگ بود . حالا هم جهاد است . جهاد اکبر. خوب که بو میکنی متوجه می شوی که همه یک بو را تداعی می کنند . آن هم بوی اصل آدمی.
نمی‌دانم آقا کجا معتکف است؟ اما با دعای اوست که ما هم توانسته‌ایم اینجا باشیم. باز هم محمد است که اینها را می‌گوید و زمزمه میکند:
آرزوی بس عجب دارم
من تو را از خدا طلب دارم
احساس می‌کنم این بهانه‌ای بوده که خدا خواسته محبّین را دور هم جمع کند
مجتبی ادامه می‌دهد: احساس می‌کنم آقا در دل تمام این معتکفان، بهترین حالات روحانی به وجود می‌آورد که ظهور خودش را طلب بکنند.
قاسمی که اصلاً دوست نداشت وارد گفت‌وگو شود، هر طور که هست صحبت را جمع میکند و جمع را بر هم می‌زند. یکی از احکام اعتکاف است که انسان نباید در این چند روز خودنمایی کند. محمّد بعد از چند دقیقه برمی گردد و زیر گوشم می‌گوید: برادر اگر خواستی چیزی بنویسی، اسم مرا ننویس.
کمی به اطراف نگاه می‌کنم. بچه‌ها تک تک سعی می‌کنند کارهای فردی را تمام کنند و دور هم جمع شوند. این بار جوان 17، 18 ساله‌ای را انتخاب می‌کنم. حسین ابوالحسینی طبری دانشجوی رشتة الکترونیک است و می‌گوید: این هفته‌های آخر دیگر دلم برای اعتکاف تنگ شده بود. اصلاً یک صفایی دارد. کاش در هر ماه سه روز را می‌توانستیم معتکف شویم.
مرتضی سعیدان تازه سال اوّل دبیرستان است. شاید کم سن و سال‌ترین معتکف این جمع باشد. مرتضی از حالات خودش می‌گوید و اینکه اعتکاف چه فضای عجیبی را برایش ساخته است. در آخر هم می‌گوید: بعد از هر نمازی ظهورش را از خدا می‌خواهم و می‌خواهم که یکی از افرادش باشم.
چراغ‌ها یکی، یکی خاموش می‌شود وبچه‌ها دور هم حلقه می‌زنند. پرویز شیرزاد دانشجوی شهرستانی دانشگاه امام صادق، علیه‌السلام، می‌گوید: شاید آقا الان در فقیرترین مسجد تهران یا قم پهلوی چند تا پیرمرد ساده معتکف باشد.
آخرین چراغ هم خاموش می‌شود. بچه‌ها مشغول گریه و مداحی و سینه‌زنی هستند. محمّد مداح و میاندار است. بیرون می‌آیم. احساس می‌کنم مرا هم دعوت کرده بودند؛ امّا برای یک ساعت. دوباره همان فضاست. خیابان خیس و لغزنده دانشگاه که با چراغ روشن شده است و اعلامیه درخواست هم‌اتاقی و تدریس خصوصی و سخنرانی کذایی دکتر... و همسایه‌ها که همه خواب هستند و هیچ‌صدایی از هیچ‌جا نمی‌آید. صدای گریه و مداحی محمّد حالا آرام شده، در گویم می‌پیچد: بیا یابن الحسن دورت بگردم.
مجید باباوند- با تشکر از خواهر وجیهه کرمانی