انتظار

ما به خانة عمو رفتیم و آنها خوشحال شدند و به ما خوشامد گفتند. من با بچه های عمو و زن‌عمو بازی کردم و به باغ رفتم. عمویم یک دام داشت. ما با آن کبوتری گرفتیم و آن را در قفس انداختیم. من خیلی انتظار کشیدم که عمویم آن کبوتر را به من بدهد؛ ولی او نمی‌داد و من به بابایم گفتم. او گفت: گناه دارد. عمویت هم می‌خواهد آن را آزاد کند. من به پدرم گفتم: چرا آن را آزاد می‌کند چرا به من نمی دهد؟ پدرم گفت: نه پسرم گناهه دارد. عمویت هم می‌خواهد که پرنده به خانه‌اش برود. من دوباره به عمویم گفتم. ولی او هر چه من می‌گفتم می‌گفت: گناه دارد. ولی من هرچه انتظار کشیدم نداد. من خیلی دوست دارم که یک کبوتر داشته باشم. به پدرم گفتم تو هم یک دام داری من هم می‌خواهم یک کبوتر داشته باشم. پدرم گفت: نه! من ندارم. من گفتم: چرا از عمو نمی‌گیری؟ پدرم گفت: اگر من از عمویت بگیرم از کجا آن را برای او بیاورم. من هر چه انتظار کشیدم ولی نشد. من دیگر بزرگ شدم و یک ماشین خریدم. من سر کار رفتم و هنوز انتظار کبوتر را می‌کشیدم. پدرم پیر شد و به من گفت: جوان کبوتر را چکار داری؟ برو زندگی بکن! از صد کبوتر قشنگتر است من انتظار کشیدم تا کبوتری داشته باشم و آن را برای تو وقتی که می‌آیی رها کنم تا او پرواز کند و با تو حرف بزند.

پیام صفوتی 9 ساله