علیرضا عسکری
گفتهاند كسي ميآيد كه نوازش آهنگ صداي مهربانش بغضهايمان را به گريه بدل كند و ما سر به دستان يتيم نواز او همه عقدههايمان را سير خواهيم گريست.
گفتهاند كه او خاطرات تلخ اارتها را ناگفته ميداند. كه او در همه اين سالهاي تنهايي و مقاومت با ما بوده است؛ كه او گرسنگي اردوگاه موصل و تكريت را چشيده است؛ كه او زخم كابلهاي خاردار دشمن را هم به تن خريده است؛ كه همه شهيدانما سر به دامان او سردار شدند؛ كه مفقودانمان در بهشت آباد او ماندگار شدند؛ كه همه اين مدت تلخ جدايي، او برايمان غصه ميخورده است؛ كه او شب حمله، كنار كرخه برايمان دعا ميكرده است؛ كه او در لباس فرزند به خواب همه مادران شهيد آمده است.
گفتهاند، كسي از طور فرود ميآيد كه زير گامهاي بلندش همه دژهاي ابليس فرو ميريزد؛ كه سجدههايش طولانيتر از همه عمر كهكشان است؛ كه خلق را سحر، سحرهاي خود ميكند.
گفتهاند كسي ميآيد كه در نگاه نخست، همه در عمق چشمان هاشمياش غرق ميشويم و به حبل المتين يك تار موي سياه او دل ميبنديم؛ كه به يك تبسمش، همه انتظارمان سر ميرود و به طوفان نشست مژگان او همه سرهايمان بر باد، كه خاك پاك مركب او مرهم همه زخمهايمان ميشود و همه غصههايمان را فراموش ميكنيم؛ كه به يك نيم نگاهش هزار شهيد ميدهيم و به يك كلامش همه دنيا را.
گفتهاند كسي ميآيد كه به اندازه همه درياها آبيست و بيشتر از همه سروهاي استوايي سبز، كسي كه طلسم پروانهها را ميشكند و راهي از دايره چرخش عشق به بيرون نشانشان ميدهد و گريه شمع را به قيمت همه اقيانوسها ميخرد و دسته گلي هديه آيينهها ميكند.
گفتهاند كسي ميآيد كه زيباتر از آسمان است و مهربانتر از ابر.
گفتهاند، كسي ميآيد كه رحمت را به عدالت ميان قطرههاي باران تقسيم ميكند و به دست هر مظلومي عصاي موسي ميسپارد تا حق خويش بستاند.
گفتهاند كه راهي ميان نيل تا سرزمين موعود ميگشايد: كه فرات را تا كنار خيمهها جاري ميكند كه همه افسانههاي پاك كودكانه را در روياي صادقه پيران جهانديده تعبير ميكند و بهشت را زير سايه ذوالفقار ميگيرد تا از شرار آتش دوزخيان پاس بدارد.
گفتهاند كسي ميآيد كه به همه بچههاي كوخ ميآموزد چگونه از ديوار كاخهاي شيشهاي بالا روند و با شمشيرهاي چوبيشان رأس متعفن تبعيض را از جثه عظيم خودكامگي جداسازند و از سرهاي شياطين كوهي بسازند كه هر سال آتشفشان مساوات و برابري كند.
گفتهاند كسي ميآيد كه به بچههاي بيت المقدس ميآموزد چگونه سنگ پارههاي بتهاي طاغوت را به سوي حصارهاي حبابي خيالشان شليك كنند و چگونه بنيان كاغذي حكومتهاي اسكناس را به آتش كشند.
گفتهاند كسي ميآيد كه در قحطي آب نينوا، تيممي بر تربت شرافت ميآموزد كه قضاي همه غسلهاي طهارت و اداري غسلهاي شهادت باشد.
گفتهاند كسي ميآيد كه برتر از همه پيامبران است.