رضا بابایی
بيا كه رايت منصور پادشاه رسيد
نويد فتح و بشارت به مهر و ماه رسيد
جمال بخت ز روي ظفر نقاب انداخت
كمال عدل به فرياد دادخواه رسيد
ز قاطعان طريق اين زمان شوند ايمن
قوافل دل و دانش، كه مرد راه رسيد
عزيز مصر به رغم برادران غيور
ز قعر چاه برآمد به اوج ماه رسيد
كجاست صوفي دجال چشم ملحد شكل
بگو بسوز كه مهدي دين پناه رسيد
صبا بگو كه چهها بر سرم در اين غم عشق
ز آتش دل سوزان و برق آه رسيد
زشوق روي تو جانا بر اين اسير فراق
همان رسيد كز آتش به برگ كاه رسيد
غبار چرخ زمان، آينه انتظار را تيره نكرد؛ ظهور هزار ستاره، از شكوه حضور تو نكاست؛كودكانهترين بهانههاي دل، تو را آرزومندند، پيران تو را ميجويند و جوانان تو را فرياد ميكشند.
امروز بهانه گريستن، تويي؛ بهاي بودن، تويي؛ سرزمين اجابت، دعاي توست؛ فوارهها، دستان دعاخيزمنند؛
گريه، دشت زلال بيقراريهاست.
آه! كه فرشته انتظار، چه پر بسته و شكسته بال است!
فرج، افسانهترين غزل مكتب وقوع شده است.
و من، تبه شده ساماني؛ افسانه رسيده به پاياني
ديروز را به خاطر سپردن نمييارم. امروز را تتمه ديروز كردهام و فردا... گفتهاند كه نيامده، فرياد مكن.
آه! اي شكوهمندترين قله رجا! انگشت مهر به لب لعلتر كن و صفحهاي چند از برابر چشمم بگذران، نميخواهم امروز را كه فردا نيست بيش از اين روي در روي نشينم.
و فردا را چه زيبا به نام تو آذين بستهاند!
من هميشه فردا را بيشتر از ديروز دوست داشتهام، و صميميتر از امروز.
فردا، قاب نقره فامي است كه عكس تو را در آغوش دارد. من ميان حضور و ظهور تو سرگردانم؛ نميدانم از تو كدام را بخواهم؟
غريبانه ميگريم، اما، آشناترين گريه اين فصلم؛
خموشانه ميمويم، اما، بلندترين آواز اين درآمد م.
مرا كه از تو يك نگاه وام دارم، وامدار هزار تيرنگاه شرم آگين مكن.
وامدار عروسكسازان خيمه شب باز مخواه!
به حرمت جمعه هايي كه شمردهام؛
به پاس شبهايي كه از روز نشناختهام.
تو را فرياد كشيدن به گوارايي نوشيدن آب است.
تو را جستن، معقولتر است از جستن پيري عصايش را، و يا جواني، دل رميده بيقرارش را.
بيا كه شاهنامه عمر، آخري بدين خوشي نخواهد داشت،
و اين شعر طويل را بيقافيه مپسند.
ديگر به نرگسهاي باغ سلام نميكند؛
هيچ ياسي را خيره نميشود؛
هيچ اقبالي را نميبوسم؛
من تمام شدهام؛ بيا!