نسيم صبحگاهي

سيد مهدي رجائي

ياد و نام وجود مقدس و مبارك امام زمان (ع) تسلي دهنده كليه دردها و آلام روحي است، و عشق ديدار آن بزرگوار؛ بزرگترين آرزوي عاشقان آن حضرت.

در طول تاريخ افراد بي‏شماري بودند كه در آرزوي ديدار آن حضرت از اين دنيا رفتند و افراد بي‏شمار ديگري به آرزوي ديرينه خود رسيدند و چشم خود را به ديدار آن سرور روشن نمودند. شرط ديدار آن حضرت خواستن است و به دنبال آن رفتن.

يكي از افرادي كه سعي فراوان نمود و به سعادت ديدار آن حضرت فايز گرديد؛ علي‏بين مهزيار اهوازي است و اينجانب تفصيل ملاقات وي را با آن حضرت در كتاب در محضر دوست در حكايت بيست و يكم آورده‏ام، و اين حكايت معروف است به داستان علي بن مهزيار، كه در اكثر كتب حديثي موجود است و اغلب علما همچون شيخ صدوق و شيخ طوسي و شيخ نعماني و شيخ طبرسي و ديگران هم، اين داستان را در كتابهاي خود نقل كرده‏اند و جريان تشرف ايشان چنين است:

علي بن مهزيار مي‏گويد: بيست حجم كردم به قصد آنكه شايد به خدمت حضرت صاحب الامر (ع) برسم و ميسر نمي‏شد، تا آنكه شبي خوابيده بودم، ناگاه صدايي شنيدم كه كسي به من گفت: يا بن مهزيار! امسال به حج برو! كه امام خود را خواهي ديد، ديوانه وار از خواب بيدار شدم و بقيه شب را به عبادت صبح كردم

چون صبح شد چند رفيق همسفري پيدا كردم و به عزم حج از خانه بيرون رفتم، تا آنكه وارد كوفه شديم، و در آنجا تفحص بسياري نموديم، و اثر و خبري نيافتيم، پس با همراهان بيرون رفتم به عزم حج و داخل شهر مدينه منوره شدم و چند روزي توقف كردم و از حال حضرت صاحب الزمان (ع) تجسس و تفحص نمودم و هيچ خبري نيافتم، و چشمم به جمال آن بزرگوار روشن نگرديد.

بسيار غمناك شدم، و ترسيد كه آرزوي ديدن آن بزرگوار به دل من بماند، پس به سوي مكه خارج شدم و در مكه جستجوي بسيار كردم و اثري نيافتم و حجم و عمره خود را به يك هفته انجام دادم و در جميع اوقات در طلب ديدن چهره نوراني ايشان بودم، پس همينطور كه در يك شبي مشغول طواف بودم؛ ناگاه در كنار خود جواني را ديدم خوش سيما و خوش بو كه با وقار راه مي‏رفت و طواف مي‏كرد، پس دل من به ديدن او آرام گرفت، نزد او رفتم. از من پرسيد: اهل كجايي؟ گفتم: از اهل عراقم. گفت: از كجاي عراق؟ گفتم: از اهواز، سپس گفت: ابن خضيب را مي‏شناسي؟ گفتم: بله خدا رحمت كند او را دعوت حق را لبيك گفته، گفت: خدا رحمت كند او را، چه بسيار طولاني بود شب زنده داري او و زياد بود راز و نياز او به درگاه خداوند و چه زياد بود اشك ريختن او.

سپس گفت: آيا علي بن ابراهيم بن مهزيار را مي‏شناسي؟ گفتم: من خود علي بن ابراهيم مهزيارم، گفت: خدا زنده بدار تو را اي ابوالحسن! بعد از آن با من مصافحه و معانقه نمود و گفت: چه كردي علامتي را كه بين تو و بين امامت امام حسن عسگري (ع) بود؟ گفتم: نزد من موجود است، گفت: آن را به من نشان بده، پس داخل كردم دست خود را در جيب خود و آن را خارج نمودم و به ايشان دادم، چون آن را ديد بي اختيار از ديده او اشك سرازير شد و بلند بلند گريه نمود تا آنكه لباس اوتر شد.

سپس به من گفت: به تو اذن داده شده كه خدمت مولاي خود برسي، برخيز برو به خانه ات و آماده سفر شو و چون هوا تاريك شد و ديده مردم را خواب گرفت برو به سوي شعب بني عامر و وعده ما آنجا باشد و در آنجا تو را خواهم ديد.

پس به سوي خانه‏ام رفتم و چون وقت موعود رسيد، مركب خود را آماده نمودم و سوار بر مركب شدم و با سرعت تمام خود را به محل وعده كه شعب بني عامر بود رساندم، و آن جوان را در آنجا ديدم، او مرا به سوي خود خواند، به نزد او رفتم، همينكه نزديك شدم؛ اول او به من سلام كرد و گفت: برويم اي برادر

با هم حركت كرديم و در بين راه با همديگر مرتب

صحبت مي‏كردم، تا آنكه از كوههاي عرفات رد شديم، و به سوي كوههاي مني حركت كرديم، و در آن حال فجر اول طالع شد و ما در وسط كوههاي طائف بوديم، وقتي بدانجا رسديمي به من گفت: پياده شو و نماز شب را بخوان كه الآن وقت فضيلت آن است.

پس من پياده شدم و نماز شب را خواندم و گفت: نماز وتر را هم بخوان. آن را نيز خواند. سپس مرا امر كرد به سجود و تعقيب، آنها را هم انجام دادم، سپس خودش از نمازها فارغ شد و سوار بر مركب شد و من نيز به دستور او سوار بر مركب شدم و به راه خود ادامه داديم تا آنكه از كوههاي طائف بالا رفتن به من گفت: به مقابل خود نگاه كن ببين چه مي‏بيني؟ گفتم: شنزاري مي‏بينم و بر روي آن خيمه‏اي از مو و از آن خيمه نور بلند مي‏شود، چون آن خيمه را ديدم دلم ارام گرفت، سپس به من گفت: در آن خيمه است؛ آن كسي كه محل آرزوها و اميدهاست.

سپس گفت: اي برادر به راه خود ادامه بده، پس با هم حركت نموديم تا آنكه از سينه آن كوه پايين آمديم و در پايين كوه به راه خود ادامه داديم، تا آنكه به من گفت: از مركب پايين بيا، بدرستي كه اينجاست كه آسان مي‏شود هرمشكلي و خاضع و خاشع مي‏شود هر جباري.

سپس به من گفت: زمان مركب را رها كن و او را به حال خود بگذار، گفتم: به كه بسپارم او را؟ گفت: اينجا حرم قائم (ع) است. در اين حرم داخل نمي‏شود مگر مؤمن و خارج نمي‏شود از آن مگر مؤمن، پس زمام مركب را رها كردم و با هم پياده راه رفتيم تا به در خيمه رسيديم. به من گفت: اينجا بايست تا من بروم و اذن دخول براي تو بگيرم.

رفت و آمد و گفت: داخل شو با سلام و تحيت. پس داخل خيمه شدم، جمال مبارك آن حضرت را زيارت كردم و آن حضرت داخل خيمه نشسته بودند در حالي كه لباس احرام پوشيده و چهره مبارك آن حضرت همچون گل سرخ بود و جسم مبارك آن حضرت همچون سرو، نه خيلي قدّ مبارك آن حضرت بلند و نه قد كوتاه بودند، بلكه در حد وسط با شانه پهن و پيشاني باز و ابروهاي كشيده و بيني كشيده، و لبهاي كم گوشت و بر لب راست ايشان، خالي بود همچون نقطه مشك بر روي ميوه عنبر.

پس چون آن حضرت را ديدم سلام كردم و آن حضرت جواب سلام مرا بهتر از سلام من جواب داد، پس با من صحبت نمودند و از اهل عراق سؤال كردند. عرض كردم: اي سيد من بدرستي كه اهل عراق و شيعيان لباس ذلت در بر نموده‏اند و در ميان مردم ذليل شده‏اند.

پس حضرت فرمودند: هر آينه شما مالك آنها مي‏شويد؛ همانگونه كه آنها مالك شما شدند. در حالي كه آنها ذيل خواهند شد. عرض كردم: اي سيد من وطن ما دور است و مطلب ما زياد است. حضرت فرمودند: اي پسر مهزيار پدرم با من عهد بسته است كه زندگي نكنم در شهري كه خداوند غضب كرده بر اهل آن، و براي آنهاست خواري در دنيا و آخرت و براي آنهاست عذاب دردناك و امر كرده كه ساكن نشوم از كوهها مگر پايين آن و از شهرها مگر پست آن را، قسم به خدا مولاي شما اظهار نموده تقيه را و اين تقيه را به من واگذاشت و من الآن در تقيه زندگي مي‏كنم تا روزي كه خداوند اذن در خروج من بدهد. عرض كردم چه زماني مي‏باشد ظهور شما؟ فرمودند: هر وقت كه شما را از رسيدن به حج منع نمايند. و خورشيد و ماه جمع شوند و كليه كواكب و ستاره‏ها دور آنها جمع شوند. عرض كردم: چه وقت مي‏باشد اين امور؟

فرمودند: در فلان سال دابّة الارض خارج مي‏شود از مابين صفا و مروه و با اوست عصاي حضرت موسي، و انگشتر حضرت سليمان كه سوق مي‏دهد مردم را به سوي محشر.

علي بن مهزيار گفت: چند روزي در خدمت حضرت بودم، سپس به من اجازه مراجعت به وطن دادند، بعد از آنكه كمال لذّت را از ديدن آن حضرت بردم، به وطن خود برگشتم. قسم به خدا سير نمودم از مكه تا كوفه و با من غلامي بود كه خدمات مرا انجام مي‏داد و نديدم مگر خير و خوبي1.

پي‏نوشتها: