معرفي كتاب

صفحات چاپی ۷۸ تا ۸۴

مطالعه در کتاب‌خوان

در آستانه خورشيد

به اهتمام امور فرهنگي و تبليغات ستاد بزرگداشت نيمه شعبان

چاپ اول: 1376

قيمت: 290 تومان

تعداد صفحات: 148 صفحه

ناشر: نور ولايت

اين كتاب مجموعه شعري است از شاعران معاصر در مدح و منقبت صاحب عصر، عجل اللَّه تعالي فرجه الشريف، كه در قالبهاي متنوع شعري سروده شده‏اند.

غيبت، ظهور، امامت

مؤلف: واحد تحقيقات مسجد مقدس جمكران

چاپ اول: 1375

قيمت: 250 تومان

تعداد صفحات: 136 صفحه

ناشر: انتشارات مسجد مقدس جمكران

كتاب مذكور تلاشي است مختصر پيرامون مباحث غيبت، انتظار و ظهور حضرت مهدي، عليه السلام، كه به منتظران راستين ولي عصر، عجل اللَّه تعالي فرجه الشريف، تقديم شده است.

نگارنده در اين كتاب اطلاعاتي در زمينه چگونگي غيبت حضرت، راه شناخت مهدي، عليه السلام، كيفيت بهره‏برداري از امام غائب، سنت انتظار و... در اختيار خواننده مي‏گذارد.

مؤلف معتقد است كه شيعه بودن، با جمود و سكون سازگاري ندارد؛ شيعه مهدي بودن با گمراهي و بي‏تفاوتي در برابر انحرافات همخوان نيست و نيز انتظار ظهور با يأس و حرمان و تسليم در برابر وضع موجود قابل جمع نيست؛ لذا بخشي از كتاب را به وظيفه شيعيان در دوران غيبت اختصاص مي‏دهد، ضمن اينكه از سخنان و كلام معصومين، سلام‏اللّه‏عليهم، براي استواري سخن استفاده مي‏نمايد.

خوشه‏هاي طلايي

به اهتمام محمد علي مجاهدي (پروانه)

چاپ دوم

تعداد صفحات: 512 صفحه

انتشارات مسجد مقدس جمكران قم

اين كتاب، مجموعه شعري است از شاعران معاصر. اين مجموعه حاصل طبع دلسوختگان و دل افروختگاني است كه در كمند جذبه گرفتار آمده و با شور و حال مراتب ارادت و اخلاص خود را نسبت به ساحت مقدس حضرت ولي عصر، ارواح العالمين له الفداء، ابراز داشته‏اند.

ذوق و قريحه اين شاعران خوش عهد در قالبهاي مثنوي، قصيده و غزل شعري نمايان شده است.

صفحهٔ ۷۹

ظهور نور

مؤلف: شيخ علي سعادت پرور

مترجم: سيد جواد وزيري فرد

چاپ اول: پاييز 1376

قيمت: 750 تومان

تعداد صفحات: 296 صفحه

انتشارات تشيع

تيراژ: 2000 نسخه

اين كتاب برگرداني است از كتاب شريف الشموس الضمئيه في الغيبة و الظهور الرجعه به فارسي كه در چهار باب تنظيم شده است:

الف: مسائل مربوط به قبل از غيبت،

ب: مسائل مربوط به غيبت صغري و كبري تا زمان ظهور،

ج: اتفاقات زمان ظهور،

د: رجعت.

كه هر كدام از اين بابها داراي فصلهاي متعددي است درباره آنچه كه لازم است يك انسان معتقد به حضرت مهدي، عليه‏السلام، بداند. از خصوصيات بارز و اساسي اين كتاب اعتقاد مؤلف به نورانيت كلام امامان معصوم، عليهم‏السلام، است و همين امر باعث شده كه وي به دور از اظهار نظر شخصي مجموعه‏اي از آيات و روايات را گرد آورده و فصول مربوط به هر باب را دسته‏بندي نمايد و با اين كار، مشكل بزرگ مراجعه به انبوه روايات متفرق آسان شود.

از سوي ديگر مطالب فصلهاي متعدد اين كتاب به طور غير مستقيم توجه خواننده را به نيازها و وظايف فكري و عملي انسان در رابطه با امام زمان، عليه‏السلام، و بهره‏برداري بهتر از اين اعتقاد جلب مي‏كند.

حضرت مهدي، عليه‏السلام، فروغ تابان ولايت

نوشته: محمد محمدي اشتهاردي

چاپ دوم: 1376

قيمت: 690 تومان

تعداد صفحات: 349 صفحه

انتشارات مسجد مقدس جمكران

اين كتاب كه در هشت فصل تنظيم شده است پيرامون موضوعات مختلفي چون: ويژگيهاي ياران و ديداركنندگان امام مهدي، عليه‏السلام، خودسازي و پاكسازي در عصر غيبت و... به بحث مي‏پردازد.

فصلي از اين كتاب به پاسخگويي سؤالات پيرامون حضرت اختصاص دارد. سؤالاتي همچون: آيا عقيده به ظهور مصلح جهاني، عمومي است؟ فايده غيبت طولاني چيست؟ اقامتگاه حضرت مهدي، عليه‏السلام، كجاست؟ و سؤالاتي از اين قبيل.

يكصد پرسش و پاسخ پيرامون امام زمان، عليه‏السلام

نويسنده: عليرضا رجالي تهراني

چاپ دوم: پاييز 1376

قيمت: 550 تومان

تعداد صفحات: 283 صفحه

انتشارات نبوغ

كتاب ياد شده به يكصد پرسش درباره حضرت پاسخ داده است. سؤالات گوناگون و متعددي كه نويسنده آنها را زير مجموعه عناوين كلي همچون: امام مهدي، عليه السلام، از تولد تا غيبت، مهدي، عليه السلام، در عصر غيبت، شرايط و علايم ظهور، مسأله رجعت با استفاده از احاديث و روايات و قولهاي معتبر پاسخ مي‏دهد. اين كتاب شامل هشت فصل است كه نگارنده در فصل هشتم كتاب اطلاعاتي در زمينه تاريخچه مسجد جمكران و كراماتي كه از مسجد جمكران ديده شده است به خواننده منتقل مي‏كند.

از ويژگيهاي بارز اين كتاب اين است كه سعي شده مطالب در قالبي نو و تازه و در خور فهم عموم بخصوص جوانان مشتاق تحرير شود.

صفحهٔ ۸۰

ادامه از ص 21:

مردي از بين جمعيت كه خيلي خسته به نظر مي‏رسيد صدايش را بلند كرد و گفت: دوستان بياييد به قم برگرديم و اين اموال را هم به صاحبانشان بدهيم تا هر طور كه خودشان مي‏دانند تصميم بگيرند.

اما ابوالعباس راضي به برگشتن نشد:

- صبر كنيد ... اين همه راه آمده‏ايم بدون اطمينان به وجود جانشين امام اگر برگرديم حيف است. منتظر مي‏مانيم تا اين مرد از دجله برگردد و درباره او تحقيق كنيم.

همه به احترام ابوالعباس كه پيرو سرپرست گروه بود پذيرفتند و منتظر آمدن جعفر بن علي شدند. به جعفر خبر رسيد كه گروهي با اموال بسيار از قم آمده‏اند. با شتاب خودش را به آنها رساند و گروه مسافر را جلوي در خانه امام ديد. همه سلام كردند و ابوالعباس گفت: ما از قم آمده‏ايم. جمعي از شيعه و غير شيعه هم با ما هستند. اموالي را براي امام عسكري آورده‏ايم.

جعفر قدمي به جلوگذاشت و پرسيد: آنها كجا هستند؟

- جايشان محفوظ است!

- آنها را به من بدهيد!

- اما اين اموال داستاني دارند.

جعفر كم حوصله گفت: داستان؟

- بله ... اين اموال از بين شيعيان قم جمع‏آوري شده و هر دو يا سه دينار آن مال يك نفر است كه همه را جمع كرده و در كيسه‏اي گذاشته‏اند و سر آن را مهر و موم كرده‏اند. ما رسممان بر اين بوده كه هر وقت مالي را خدمت امام عسكري مي‏آورديم، مقدار آن مال را دقيقاً بيان مي‏كرد و اينكه هر اندازه مال متعلق به چه كسي بوده، نام افراد را هم مي‏گفت و حتي نقش سكه‏ها را بيان مي‏فرمود.

جعفر درمانده گفت: شما دروغ مي‏گوييد. چيزي كه شما به برادرم نسبت مي‏دهيد علم غيب است كه در او نبود. همه به هم نگاه كردند. جعفر نگاه متعجب جمع را كه ديد گفت: اموال را به من بدهيد!

ابوالعباس گفت: ما وكيل صاحبان اين اموال هستيم. ما را اجير كرده‏اند تا اين اموال را فقط به وسيله همان نشانه‏اي كه گفتيم تحويل دهيم. اگر تو جانشين امام هستي، آن نشانه‏ها را بگو تا به تو بدهيم و گر نه ما به قم برمي‏گرديم و اموال را پس مي‏دهيم تا هر طور كه خودشان صلاح مي‏دانند عمل كنند.

چهره جعفر از خشم برافروخته شد. در برابر حرف آن پيرمرد قمي درماند. آنها چيزي از او مي‏خواستند كه اصلاً از عهده‏اش ساخته نبود. غضب‏آلود به جمع مسافران پشت كرد و از آنها دور شد.

ابوالعباس سر اسب را برگرداند: بياييد برگرديم. اين مرد جانشين امام نيست.

هنوز جمع سواران از كوچه‏هاي سامرا به طرف دروازه شهر نرفته بودند كه سواري بسرعت به سويشان آمد.

همه با نگراني و تعجب دهانه اسبها را كشيدند. سوار با شتاب خودش را به آنها رساند: خدا را شكر... فكر كردم از شهر خارج شده‏ايد.

ابوالعباس رو به سوار پرسيد: چه اتفاقي افتاده؟

سوار همانطور كه نفس نفس مي‏زد گفت: خليفه شما را احضار كرده است!

همه با وحشت به هم نگاه كرند: احضار؟ چرا؟

- جعفر بن علي از شما شكايت كرده...

- شكايت براي چه؟

- او گفته در صورتي‏كه از امام عسكري هيچ كس باقي نمانده و تنها بازمانده او من هستم، باز هم مرا قبول ندارند. خليفه هم شما را احضار كرده تا به شكايت جعفر رسيدگي كند.

ابوالعباس رو به جمع كرد و گفت: مثل اينكه چاره‏اي نداريم. ظاهراً او به دنبال اين اموال است.

همه راهشان را به سمت دارالاماره كج كردند. سوار پيشاپيش به راه افتاد و آنها به دنبالش رفتند.

در تالار بزرگ قصر حكومتي، خليفه و جعفر منتظر بودند؛ همه سواران را بيرون قصر نگه داشتند و فقط به ابوالعباس اجازه ورود دادند. خليفه با ديدن او بدون مقدمه

صفحهٔ ۸۱

گفت: هر چه با خودتان آورده‏ايد به جعفر بدهيد!

ابوالعباس خونسرد و آرام گفت: ما فرستاده و اجير هستيم و خودمان صاحب اين اموال نيستيم كه بتوانيم تصميم بگيريم. به ما دستور داده‏اند آنها را فقط به كسي بدهيم كه با نشانه و دليل ثابت كند كه استحقاق گرفتن آنها را دارد؛ همانطور كه با امام حسن عسكري رفتار مي‏كرديم.

خليفه پرسيد: چه علامتي در امام عسكري بود؟

امام دينارها و صاحبان آن و نوع و مقدار تمام اموال را قبل از آنكه ببيند به ما مي‏گفت. حتي نقش روي ...

جعفر ديگر نتوانست تحمل كند. با خشم رو به خليفه كرد و گفت: اينها دروغ مي‏گويند به برادرم دروغ مي‏بندند. آنچه اينها به آن اعتقاد دارند علم غيب است.

خليفه گفت: اينها را مردم قم فرستاده‏اند و فرستاده هم مأمور است و نمي‏تواند خودش تصميم بگيرد. جعفر اصلاً انتظار چنين حرفي را از خليفه نداشت. مات و مبهوت به او نگاه كرد. اميدوار بود قدرت او باعث شود آنها اموال به او تحويل دهند. اما خليفه او را نااميد كرد.

ابوالعباس سكوت و رضايت خليفه را كه ديد گفت: اگر اجازه مي‏دهيد ما برويم؟

در برابر نگاه متعجب جعفر خليفه اجازه داد كه آنها برگردند.

جعفر خشمگين از تالار قصر خارج شد.

در راه هر كدام با خودشان فكر مي‏كردند چطور به قم برگردند و بگويند نتوانستند جانشين امام معصوم را پيدا كنند. هنوز چندان از شهر دور نشده بودند كه ناگهان جواني زيبا و خوشرو به آنها رسيد كه به نظر مي‏آمد خدمتكار است.

آنها را به نام صدا كرد و گفت: دعوت مولاي خودتان را بپذيريد.

همه مات و متحير دهانه اسبها را كشيدند و ايستادند: اين جوان اهل سامرا چطور نام تك تك ما را كه از قم آمده‏ايم مي‏داند؟

جوان دوباره تكرار كرد: دعوت مولايتان را مي‏پذيريد؟

ابوالعباس پرسيد: آقا و مولاي ما تو هستي؟

جوان خنديد و گفت: نه من خادم مولاي شما هستم. با من بياييد تا به حضور و خدمت او برويم.

دل آنها از شادي لرزيد. نور اميدي به دلهايشان تابيد. اين مولا كه نام تك تك آنها را به اين جوان گفته بايد امام باشد. راهي كه جوان به آنها نشان داد؛ راه آشنايي بود. خيلي زود آنها خودشان را جلوي خانه امام حسن عسكري ديدند. دري كه به رويشان بسته بود حالا به محبت گشوده شده بود. خدمتكار جوان و خوش‏سيما آنها را به خانه دعوت كرد. دلهاي همه لبريز از شوق شده بود. چشمانشان به اشك نشسته بود. پا به اتاق كه گذاشتند بوي خوشي به مشامشان رسيد و جواني زيبا را ديدند كه چهره‏اش مثل پاره ماه مي‏درخشيد. لباس سبزي پوشيده بود و روي تختي نشسته بود. نگاه نافذي داشت كه تا عمق وجود آنها را مي‏لرزاند. همه سلام كردند حضرت با كلامي گرم و صدايي دلنشين جواب سلام آنها را داد و فرمود: خوش آمديد! و نشاني تك تك افرادي كه اين اموال را داده بودند دقيقاً فرمود و بعد نشاني لباسها و توشه راه و حتي نشاني چهارپاياني كه همراهشان بود همه را فرمود.

چشمان همه باراني شد. اشك صورتشان را پوشاند. همه خدا را شكر كردند و زمين پيش روي امام را بوسيدند. آنچه آورده بودند تسليم امام كردند. امام با دست مهربان خويش همه را تحويل گرفت و فرمود: بعد از اين اموالتان را به سامرا نياوريد. شخصي را در بغداد وكيل مي كنم كه اموالتان را به او بدهيد و گرفتاريهايتان را به او بگوييد و نامه‏هايتان را به او بسپاريد و به وسيله او با من تماس بگيريد.

همه دوباره صورت بر زمين گذاشتند و خدا را شكر كردند.وكيلي كه امام اشاره فرموده بود عثمان بود كه به خاطر خانواده امام در بغداد مانده بود.

× × ×

عثمان در خانه مشغول رسيدگي به نامه‏هايي بود كه به

صفحهٔ ۸۲

دستش رسيده بود تا آنها را آماده ارسال خدمت امام كند. اما دل خودش براي نامه‏اي از امام تنگ شده بود. صداي در خانه كه بلند شد حس شيريني دلش را لرزاند. با عجله به طرف در رفت و آن را گشود. فرستاده‏اي از امام نامه‏اي برايش آورده بود. نامه را بوسيد و بر چشم گذاشت و زير لب زمزمه كرد: فداي تو مولايي كه از دل دوستانت باخبري و نيازشان را مي‏داني...

نامه را با شوق گشود:

بسم الله الرحمن الرحيم خداوند شما دو نفر، تو و پسرت محمد را در راه بندگي خود موفق و بر دين مقدسش ثابت بدارد... به ما رسيده است كه جماعتي در دين خود دچار ترديد شده‏اند و در مورد صاحبان امر خود به شك و ترديد افتاده‏اند، اين خبر ما را به غصه و اندوه واداشته است. اين غم و اندوه ما به جهت شماست نه براي خود ما، و تأسف و تأثر ما صرفاً به خاطر شماست نه ما، زيرا خداوند با ماست، ديگر نيازي به غير او نداريم. حق با ماست و هر كس از ما دوري كند ما را به وحشت نمي‏اندازد. ما اثر صنع خداييم و مردم به خاطر ما به وجود آمده‏اند...

پس هنگامي كه پدرم درگذشت خيال كرديد كه خداوند دين خود را باطل خواهد ساخت و رابطه خود را با بندگانش قطع خواهد كرد؟ هرگز چنين نيست و تا روز رستاخيز هم چنين چيزي نخواهد بود...

عثمان دوباره نامه را بوسيد و بر چشم گذاشت. احساس امنيت و آرامش شيريني تمام وجودش را در برگرفت.

متن توقيع امام را براي دوستان مورد اعتمادش فرستاد تا دل آنها همه، به اين مژده امام گرم و مطمئن باشد و يقين كنند كه امام از حال آنها با خبر است و خوب مي‏داند در بين آنها چه مي‏گذرد.

عثمان بيش از هميشه تلاش مي‏كرد تا ارتباط دلها را با امام حفظ كند و با دادن نامه‏ها و رساندن پيامهاي امام، باعث قوت قلبشان بشود. دلها بايد آرام آرام براي آينده‏اي نه چندان دور، براي دوران غيبت كبري آماده مي‏شد.

در حجره كوچكش سخت مشغول كار بود كه محمد بن علي اسود وارد شد. خسته بود و تشنه. عثمان كاسه‏اي آب خنك به او داد و گفت: خوش آمدي! چه خبر؟

محمد آب را خورد و گفت: از سامرا مي‏آيم. برايت مقدار ي پارچه آورده‏ام.

عثمان كاسه خالي را از محمد گرفت و گفت: زحمت كشيده‏اي، ولي بايد آنها را به محمدبن عباس قمي برساني. حالا خستگي در كن و بعد برو.

محمد بلند شد: نه .... مي‏روم. همراه داشتن اين همه پارچه كار درستي نيست.

- وقتي خواستي به سامرا برگردي سري به من بزن.

- حتماً ...

محمد كه از حجره بيرون رفت عثمان دوباره سرگرم كار شد. آنقدر مشغول بود كه متوجه گذشت زمان نشد.

وقتي محمد را در آستانه در حجره ديد تعجب كرد: چه زود برگشتي؟

- چندان هم زود برنگشتم تو مشغول بودي زمان را فراموش كردي.

- پارچه‏ها را به محمدبن عباس تحويل دادي؟

- آري، هرچه بود تحويل دادم.

- هر چه بود؟

- منظورت چيست؟ خب بله هر چه بود.

- تو پارچه‏اي را كه پيرزني از اهل سامرا داده بود كه به امام برساني، فراموش كردي.

- محمد جا خورد. آشفته شد: كدام پيرزن؟ كدام پارچه؟

- پارچه‏اي كه پيرزني در سامرا به تو داد.

محمد ناگهان به خاطر آورد و شرمنده شد: چرا... چرا... يادم آمد ولي... آن پارچه بين پارچه ها نبود، اگر بود يادم مي‏آمد.

... در هر حال به من آقا پيغام داد كه پارچه آن پيرزن چه شد... نگران نباش حتماً پيدا مي‏شود.

محمد خستگي و تشنگي اش را فراموش كرد و با عجله از حجره بيرون رفت.

عثمان سرگرم وزن كردن روغن زيتون بود كه محمد

صفحهٔ ۸۳

به حجره آمد. صبر كرد تا كار عثمان تمام شود. عثمان روغن را در ظرف مشتري ريخت و پول گرفت. مشتري كه رفت محمد بي‏طاقت دست او را گرفت. عثمان!... پارچه را پيدا كردم و به محمدبن عباس قمي دادم... اما... از آن پارچه جز خدا و من كسي خبر نداشت. آنجا كه پيرزن پارچه را به من داد هيچ‏كس نبود و بعد هم من درباره آن پارچه به هيچ كس حرف نزدم.

عثمان لبخند شيريني زد و گفت: من هم چيزي از خودم ندارم. من مولايي دارم كه به اذن خدا از همه جا خبر دارد. چشمان محمد به اشك نشست: فداي مولايي كه از دلها خبر دارد...

* * *

محمد به بغداد كه مي‏آمد دلش يك راست او را راهي حجره عثمان روغن فروش مي‏كرد. به حجره كه رسيد عثمان نبود. به جاي او محمد پسرش نشسته بود با جامه‏اي سياه و چهره‏اي اندوهناك. دل محمد فرو ريخت.

- عثمان... عثمان كجاست؟

چشمان محمد بن عثمان پر از اشك شد: پدرم از دنيا رفته... چند روزي است...

زانوهاي محمد لرزيد. روي سكوي جلوي حجره نشست: عثمان از دنيا رفته؟... باور نمي‏كنم...

- من هم هنوز باور نمي‏كنم. او را به دست خودم در قبر گذاشته‏ام اما هنوز صدايش در گوشم هست.

- آخ... محمد... پدرت...

- تنها چيزي كه تسلي‏ام مي‏دهد دعاي خير امام است.

- چشمان محمد درخشيد: نامه‏اي داري؟

- آري!

بلند شد و از صندوقچه‏اش نامه‏اي بيرون آورد. با همان خطي كه نامه‏هاي امام به دست عثمان مي‏رسيد، محمد نامه را گرفت و بوسيد و خواند:

... محمد بن عثمان پدرت سعادتمندانه زندگي كرد و نيكو از جهان رفت. خدا رحمتش كند و او را به اوليا و دوستدارانش محلق سازد. خداوند رويش را سفيد و درخشنده گرداند و لغزشهايش را ببخشد. ما و شما در اين حادثه دچار غم و اندوه شديم. از كمال سعادت او اين بود كه خداوند فرزندي چون تو به او عنايت فرموده است كه در جايش بنشيني و منصب او را به عهده بگيري و از خدا برايش طلب رحمت كني...

محمدبن علي نامه را دوباره بوسيد و به پسر عثمان داد و آرام زمزمه كرد: خوشا به سعادتتان...

صفحهٔ ۸۴