در آستانه خورشيد
به اهتمام امور فرهنگي و تبليغات ستاد بزرگداشت نيمه شعبان
چاپ اول: 1376
قيمت: 290 تومان
تعداد صفحات: 148 صفحه
ناشر: نور ولايت
اين كتاب مجموعه شعري است از شاعران معاصر در مدح و منقبت صاحب عصر، عجل اللَّه تعالي فرجه الشريف، كه در قالبهاي متنوع شعري سروده شدهاند.
غيبت، ظهور، امامت
مؤلف: واحد تحقيقات مسجد مقدس جمكران
چاپ اول: 1375
قيمت: 250 تومان
تعداد صفحات: 136 صفحه
ناشر: انتشارات مسجد مقدس جمكران
كتاب مذكور تلاشي است مختصر پيرامون مباحث غيبت، انتظار و ظهور حضرت مهدي، عليه السلام، كه به منتظران راستين ولي عصر، عجل اللَّه تعالي فرجه الشريف، تقديم شده است.
نگارنده در اين كتاب اطلاعاتي در زمينه چگونگي غيبت حضرت، راه شناخت مهدي، عليه السلام، كيفيت بهرهبرداري از امام غائب، سنت انتظار و... در اختيار خواننده ميگذارد.
مؤلف معتقد است كه شيعه بودن، با جمود و سكون سازگاري ندارد؛ شيعه مهدي بودن با گمراهي و بيتفاوتي در برابر انحرافات همخوان نيست و نيز انتظار ظهور با يأس و حرمان و تسليم در برابر وضع موجود قابل جمع نيست؛ لذا بخشي از كتاب را به وظيفه شيعيان در دوران غيبت اختصاص ميدهد، ضمن اينكه از سخنان و كلام معصومين، سلاماللّهعليهم، براي استواري سخن استفاده مينمايد.
خوشههاي طلايي
به اهتمام محمد علي مجاهدي (پروانه)
چاپ دوم
تعداد صفحات: 512 صفحه
انتشارات مسجد مقدس جمكران قم
اين كتاب، مجموعه شعري است از شاعران معاصر. اين مجموعه حاصل طبع دلسوختگان و دل افروختگاني است كه در كمند جذبه گرفتار آمده و با شور و حال مراتب ارادت و اخلاص خود را نسبت به ساحت مقدس حضرت ولي عصر، ارواح العالمين له الفداء، ابراز داشتهاند.
ذوق و قريحه اين شاعران خوش عهد در قالبهاي مثنوي، قصيده و غزل شعري نمايان شده است.
ظهور نور
مؤلف: شيخ علي سعادت پرور
مترجم: سيد جواد وزيري فرد
چاپ اول: پاييز 1376
قيمت: 750 تومان
تعداد صفحات: 296 صفحه
انتشارات تشيع
تيراژ: 2000 نسخه
اين كتاب برگرداني است از كتاب شريف الشموس الضمئيه في الغيبة و الظهور الرجعه به فارسي كه در چهار باب تنظيم شده است:
الف: مسائل مربوط به قبل از غيبت،
ب: مسائل مربوط به غيبت صغري و كبري تا زمان ظهور،
ج: اتفاقات زمان ظهور،
د: رجعت.
كه هر كدام از اين بابها داراي فصلهاي متعددي است درباره آنچه كه لازم است يك انسان معتقد به حضرت مهدي، عليهالسلام، بداند. از خصوصيات بارز و اساسي اين كتاب اعتقاد مؤلف به نورانيت كلام امامان معصوم، عليهمالسلام، است و همين امر باعث شده كه وي به دور از اظهار نظر شخصي مجموعهاي از آيات و روايات را گرد آورده و فصول مربوط به هر باب را دستهبندي نمايد و با اين كار، مشكل بزرگ مراجعه به انبوه روايات متفرق آسان شود.
از سوي ديگر مطالب فصلهاي متعدد اين كتاب به طور غير مستقيم توجه خواننده را به نيازها و وظايف فكري و عملي انسان در رابطه با امام زمان، عليهالسلام، و بهرهبرداري بهتر از اين اعتقاد جلب ميكند.
حضرت مهدي، عليهالسلام، فروغ تابان ولايت
نوشته: محمد محمدي اشتهاردي
چاپ دوم: 1376
قيمت: 690 تومان
تعداد صفحات: 349 صفحه
انتشارات مسجد مقدس جمكران
اين كتاب كه در هشت فصل تنظيم شده است پيرامون موضوعات مختلفي چون: ويژگيهاي ياران و ديداركنندگان امام مهدي، عليهالسلام، خودسازي و پاكسازي در عصر غيبت و... به بحث ميپردازد.
فصلي از اين كتاب به پاسخگويي سؤالات پيرامون حضرت اختصاص دارد. سؤالاتي همچون: آيا عقيده به ظهور مصلح جهاني، عمومي است؟ فايده غيبت طولاني چيست؟ اقامتگاه حضرت مهدي، عليهالسلام، كجاست؟ و سؤالاتي از اين قبيل.
يكصد پرسش و پاسخ پيرامون امام زمان، عليهالسلام
نويسنده: عليرضا رجالي تهراني
چاپ دوم: پاييز 1376
قيمت: 550 تومان
تعداد صفحات: 283 صفحه
انتشارات نبوغ
كتاب ياد شده به يكصد پرسش درباره حضرت پاسخ داده است. سؤالات گوناگون و متعددي كه نويسنده آنها را زير مجموعه عناوين كلي همچون: امام مهدي، عليه السلام، از تولد تا غيبت، مهدي، عليه السلام، در عصر غيبت، شرايط و علايم ظهور، مسأله رجعت با استفاده از احاديث و روايات و قولهاي معتبر پاسخ ميدهد. اين كتاب شامل هشت فصل است كه نگارنده در فصل هشتم كتاب اطلاعاتي در زمينه تاريخچه مسجد جمكران و كراماتي كه از مسجد جمكران ديده شده است به خواننده منتقل ميكند.
از ويژگيهاي بارز اين كتاب اين است كه سعي شده مطالب در قالبي نو و تازه و در خور فهم عموم بخصوص جوانان مشتاق تحرير شود.
ادامه از ص 21:
مردي از بين جمعيت كه خيلي خسته به نظر ميرسيد صدايش را بلند كرد و گفت: دوستان بياييد به قم برگرديم و اين اموال را هم به صاحبانشان بدهيم تا هر طور كه خودشان ميدانند تصميم بگيرند.
اما ابوالعباس راضي به برگشتن نشد:
- صبر كنيد ... اين همه راه آمدهايم بدون اطمينان به وجود جانشين امام اگر برگرديم حيف است. منتظر ميمانيم تا اين مرد از دجله برگردد و درباره او تحقيق كنيم.
همه به احترام ابوالعباس كه پيرو سرپرست گروه بود پذيرفتند و منتظر آمدن جعفر بن علي شدند. به جعفر خبر رسيد كه گروهي با اموال بسيار از قم آمدهاند. با شتاب خودش را به آنها رساند و گروه مسافر را جلوي در خانه امام ديد. همه سلام كردند و ابوالعباس گفت: ما از قم آمدهايم. جمعي از شيعه و غير شيعه هم با ما هستند. اموالي را براي امام عسكري آوردهايم.
جعفر قدمي به جلوگذاشت و پرسيد: آنها كجا هستند؟
- جايشان محفوظ است!
- آنها را به من بدهيد!
- اما اين اموال داستاني دارند.
جعفر كم حوصله گفت: داستان؟
- بله ... اين اموال از بين شيعيان قم جمعآوري شده و هر دو يا سه دينار آن مال يك نفر است كه همه را جمع كرده و در كيسهاي گذاشتهاند و سر آن را مهر و موم كردهاند. ما رسممان بر اين بوده كه هر وقت مالي را خدمت امام عسكري ميآورديم، مقدار آن مال را دقيقاً بيان ميكرد و اينكه هر اندازه مال متعلق به چه كسي بوده، نام افراد را هم ميگفت و حتي نقش سكهها را بيان ميفرمود.
جعفر درمانده گفت: شما دروغ ميگوييد. چيزي كه شما به برادرم نسبت ميدهيد علم غيب است كه در او نبود. همه به هم نگاه كردند. جعفر نگاه متعجب جمع را كه ديد گفت: اموال را به من بدهيد!
ابوالعباس گفت: ما وكيل صاحبان اين اموال هستيم. ما را اجير كردهاند تا اين اموال را فقط به وسيله همان نشانهاي كه گفتيم تحويل دهيم. اگر تو جانشين امام هستي، آن نشانهها را بگو تا به تو بدهيم و گر نه ما به قم برميگرديم و اموال را پس ميدهيم تا هر طور كه خودشان صلاح ميدانند عمل كنند.
چهره جعفر از خشم برافروخته شد. در برابر حرف آن پيرمرد قمي درماند. آنها چيزي از او ميخواستند كه اصلاً از عهدهاش ساخته نبود. غضبآلود به جمع مسافران پشت كرد و از آنها دور شد.
ابوالعباس سر اسب را برگرداند: بياييد برگرديم. اين مرد جانشين امام نيست.
هنوز جمع سواران از كوچههاي سامرا به طرف دروازه شهر نرفته بودند كه سواري بسرعت به سويشان آمد.
همه با نگراني و تعجب دهانه اسبها را كشيدند. سوار با شتاب خودش را به آنها رساند: خدا را شكر... فكر كردم از شهر خارج شدهايد.
ابوالعباس رو به سوار پرسيد: چه اتفاقي افتاده؟
سوار همانطور كه نفس نفس ميزد گفت: خليفه شما را احضار كرده است!
همه با وحشت به هم نگاه كرند: احضار؟ چرا؟
- جعفر بن علي از شما شكايت كرده...
- شكايت براي چه؟
- او گفته در صورتيكه از امام عسكري هيچ كس باقي نمانده و تنها بازمانده او من هستم، باز هم مرا قبول ندارند. خليفه هم شما را احضار كرده تا به شكايت جعفر رسيدگي كند.
ابوالعباس رو به جمع كرد و گفت: مثل اينكه چارهاي نداريم. ظاهراً او به دنبال اين اموال است.
همه راهشان را به سمت دارالاماره كج كردند. سوار پيشاپيش به راه افتاد و آنها به دنبالش رفتند.
در تالار بزرگ قصر حكومتي، خليفه و جعفر منتظر بودند؛ همه سواران را بيرون قصر نگه داشتند و فقط به ابوالعباس اجازه ورود دادند. خليفه با ديدن او بدون مقدمه
گفت: هر چه با خودتان آوردهايد به جعفر بدهيد!
ابوالعباس خونسرد و آرام گفت: ما فرستاده و اجير هستيم و خودمان صاحب اين اموال نيستيم كه بتوانيم تصميم بگيريم. به ما دستور دادهاند آنها را فقط به كسي بدهيم كه با نشانه و دليل ثابت كند كه استحقاق گرفتن آنها را دارد؛ همانطور كه با امام حسن عسكري رفتار ميكرديم.
خليفه پرسيد: چه علامتي در امام عسكري بود؟
امام دينارها و صاحبان آن و نوع و مقدار تمام اموال را قبل از آنكه ببيند به ما ميگفت. حتي نقش روي ...
جعفر ديگر نتوانست تحمل كند. با خشم رو به خليفه كرد و گفت: اينها دروغ ميگويند به برادرم دروغ ميبندند. آنچه اينها به آن اعتقاد دارند علم غيب است.
خليفه گفت: اينها را مردم قم فرستادهاند و فرستاده هم مأمور است و نميتواند خودش تصميم بگيرد. جعفر اصلاً انتظار چنين حرفي را از خليفه نداشت. مات و مبهوت به او نگاه كرد. اميدوار بود قدرت او باعث شود آنها اموال به او تحويل دهند. اما خليفه او را نااميد كرد.
ابوالعباس سكوت و رضايت خليفه را كه ديد گفت: اگر اجازه ميدهيد ما برويم؟
در برابر نگاه متعجب جعفر خليفه اجازه داد كه آنها برگردند.
جعفر خشمگين از تالار قصر خارج شد.
در راه هر كدام با خودشان فكر ميكردند چطور به قم برگردند و بگويند نتوانستند جانشين امام معصوم را پيدا كنند. هنوز چندان از شهر دور نشده بودند كه ناگهان جواني زيبا و خوشرو به آنها رسيد كه به نظر ميآمد خدمتكار است.
آنها را به نام صدا كرد و گفت: دعوت مولاي خودتان را بپذيريد.
همه مات و متحير دهانه اسبها را كشيدند و ايستادند: اين جوان اهل سامرا چطور نام تك تك ما را كه از قم آمدهايم ميداند؟
جوان دوباره تكرار كرد: دعوت مولايتان را ميپذيريد؟
ابوالعباس پرسيد: آقا و مولاي ما تو هستي؟
جوان خنديد و گفت: نه من خادم مولاي شما هستم. با من بياييد تا به حضور و خدمت او برويم.
دل آنها از شادي لرزيد. نور اميدي به دلهايشان تابيد. اين مولا كه نام تك تك آنها را به اين جوان گفته بايد امام باشد. راهي كه جوان به آنها نشان داد؛ راه آشنايي بود. خيلي زود آنها خودشان را جلوي خانه امام حسن عسكري ديدند. دري كه به رويشان بسته بود حالا به محبت گشوده شده بود. خدمتكار جوان و خوشسيما آنها را به خانه دعوت كرد. دلهاي همه لبريز از شوق شده بود. چشمانشان به اشك نشسته بود. پا به اتاق كه گذاشتند بوي خوشي به مشامشان رسيد و جواني زيبا را ديدند كه چهرهاش مثل پاره ماه ميدرخشيد. لباس سبزي پوشيده بود و روي تختي نشسته بود. نگاه نافذي داشت كه تا عمق وجود آنها را ميلرزاند. همه سلام كردند حضرت با كلامي گرم و صدايي دلنشين جواب سلام آنها را داد و فرمود: خوش آمديد! و نشاني تك تك افرادي كه اين اموال را داده بودند دقيقاً فرمود و بعد نشاني لباسها و توشه راه و حتي نشاني چهارپاياني كه همراهشان بود همه را فرمود.
چشمان همه باراني شد. اشك صورتشان را پوشاند. همه خدا را شكر كردند و زمين پيش روي امام را بوسيدند. آنچه آورده بودند تسليم امام كردند. امام با دست مهربان خويش همه را تحويل گرفت و فرمود: بعد از اين اموالتان را به سامرا نياوريد. شخصي را در بغداد وكيل مي كنم كه اموالتان را به او بدهيد و گرفتاريهايتان را به او بگوييد و نامههايتان را به او بسپاريد و به وسيله او با من تماس بگيريد.
همه دوباره صورت بر زمين گذاشتند و خدا را شكر كردند.وكيلي كه امام اشاره فرموده بود عثمان بود كه به خاطر خانواده امام در بغداد مانده بود.
× × ×
عثمان در خانه مشغول رسيدگي به نامههايي بود كه به
دستش رسيده بود تا آنها را آماده ارسال خدمت امام كند. اما دل خودش براي نامهاي از امام تنگ شده بود. صداي در خانه كه بلند شد حس شيريني دلش را لرزاند. با عجله به طرف در رفت و آن را گشود. فرستادهاي از امام نامهاي برايش آورده بود. نامه را بوسيد و بر چشم گذاشت و زير لب زمزمه كرد: فداي تو مولايي كه از دل دوستانت باخبري و نيازشان را ميداني...
نامه را با شوق گشود:
بسم الله الرحمن الرحيم خداوند شما دو نفر، تو و پسرت محمد را در راه بندگي خود موفق و بر دين مقدسش ثابت بدارد... به ما رسيده است كه جماعتي در دين خود دچار ترديد شدهاند و در مورد صاحبان امر خود به شك و ترديد افتادهاند، اين خبر ما را به غصه و اندوه واداشته است. اين غم و اندوه ما به جهت شماست نه براي خود ما، و تأسف و تأثر ما صرفاً به خاطر شماست نه ما، زيرا خداوند با ماست، ديگر نيازي به غير او نداريم. حق با ماست و هر كس از ما دوري كند ما را به وحشت نمياندازد. ما اثر صنع خداييم و مردم به خاطر ما به وجود آمدهاند...
پس هنگامي كه پدرم درگذشت خيال كرديد كه خداوند دين خود را باطل خواهد ساخت و رابطه خود را با بندگانش قطع خواهد كرد؟ هرگز چنين نيست و تا روز رستاخيز هم چنين چيزي نخواهد بود...
عثمان دوباره نامه را بوسيد و بر چشم گذاشت. احساس امنيت و آرامش شيريني تمام وجودش را در برگرفت.
متن توقيع امام را براي دوستان مورد اعتمادش فرستاد تا دل آنها همه، به اين مژده امام گرم و مطمئن باشد و يقين كنند كه امام از حال آنها با خبر است و خوب ميداند در بين آنها چه ميگذرد.
عثمان بيش از هميشه تلاش ميكرد تا ارتباط دلها را با امام حفظ كند و با دادن نامهها و رساندن پيامهاي امام، باعث قوت قلبشان بشود. دلها بايد آرام آرام براي آيندهاي نه چندان دور، براي دوران غيبت كبري آماده ميشد.
در حجره كوچكش سخت مشغول كار بود كه محمد بن علي اسود وارد شد. خسته بود و تشنه. عثمان كاسهاي آب خنك به او داد و گفت: خوش آمدي! چه خبر؟
محمد آب را خورد و گفت: از سامرا ميآيم. برايت مقدار ي پارچه آوردهام.
عثمان كاسه خالي را از محمد گرفت و گفت: زحمت كشيدهاي، ولي بايد آنها را به محمدبن عباس قمي برساني. حالا خستگي در كن و بعد برو.
محمد بلند شد: نه .... ميروم. همراه داشتن اين همه پارچه كار درستي نيست.
- وقتي خواستي به سامرا برگردي سري به من بزن.
- حتماً ...
محمد كه از حجره بيرون رفت عثمان دوباره سرگرم كار شد. آنقدر مشغول بود كه متوجه گذشت زمان نشد.
وقتي محمد را در آستانه در حجره ديد تعجب كرد: چه زود برگشتي؟
- چندان هم زود برنگشتم تو مشغول بودي زمان را فراموش كردي.
- پارچهها را به محمدبن عباس تحويل دادي؟
- آري، هرچه بود تحويل دادم.
- هر چه بود؟
- منظورت چيست؟ خب بله هر چه بود.
- تو پارچهاي را كه پيرزني از اهل سامرا داده بود كه به امام برساني، فراموش كردي.
- محمد جا خورد. آشفته شد: كدام پيرزن؟ كدام پارچه؟
- پارچهاي كه پيرزني در سامرا به تو داد.
محمد ناگهان به خاطر آورد و شرمنده شد: چرا... چرا... يادم آمد ولي... آن پارچه بين پارچه ها نبود، اگر بود يادم ميآمد.
... در هر حال به من آقا پيغام داد كه پارچه آن پيرزن چه شد... نگران نباش حتماً پيدا ميشود.
محمد خستگي و تشنگي اش را فراموش كرد و با عجله از حجره بيرون رفت.
عثمان سرگرم وزن كردن روغن زيتون بود كه محمد
به حجره آمد. صبر كرد تا كار عثمان تمام شود. عثمان روغن را در ظرف مشتري ريخت و پول گرفت. مشتري كه رفت محمد بيطاقت دست او را گرفت. عثمان!... پارچه را پيدا كردم و به محمدبن عباس قمي دادم... اما... از آن پارچه جز خدا و من كسي خبر نداشت. آنجا كه پيرزن پارچه را به من داد هيچكس نبود و بعد هم من درباره آن پارچه به هيچ كس حرف نزدم.
عثمان لبخند شيريني زد و گفت: من هم چيزي از خودم ندارم. من مولايي دارم كه به اذن خدا از همه جا خبر دارد. چشمان محمد به اشك نشست: فداي مولايي كه از دلها خبر دارد...
* * *
محمد به بغداد كه ميآمد دلش يك راست او را راهي حجره عثمان روغن فروش ميكرد. به حجره كه رسيد عثمان نبود. به جاي او محمد پسرش نشسته بود با جامهاي سياه و چهرهاي اندوهناك. دل محمد فرو ريخت.
- عثمان... عثمان كجاست؟
چشمان محمد بن عثمان پر از اشك شد: پدرم از دنيا رفته... چند روزي است...
زانوهاي محمد لرزيد. روي سكوي جلوي حجره نشست: عثمان از دنيا رفته؟... باور نميكنم...
- من هم هنوز باور نميكنم. او را به دست خودم در قبر گذاشتهام اما هنوز صدايش در گوشم هست.
- آخ... محمد... پدرت...
- تنها چيزي كه تسليام ميدهد دعاي خير امام است.
- چشمان محمد درخشيد: نامهاي داري؟
- آري!
بلند شد و از صندوقچهاش نامهاي بيرون آورد. با همان خطي كه نامههاي امام به دست عثمان ميرسيد، محمد نامه را گرفت و بوسيد و خواند:
... محمد بن عثمان پدرت سعادتمندانه زندگي كرد و نيكو از جهان رفت. خدا رحمتش كند و او را به اوليا و دوستدارانش محلق سازد. خداوند رويش را سفيد و درخشنده گرداند و لغزشهايش را ببخشد. ما و شما در اين حادثه دچار غم و اندوه شديم. از كمال سعادت او اين بود كه خداوند فرزندي چون تو به او عنايت فرموده است كه در جايش بنشيني و منصب او را به عهده بگيري و از خدا برايش طلب رحمت كني...
محمدبن علي نامه را دوباره بوسيد و به پسر عثمان داد و آرام زمزمه كرد: خوشا به سعادتتان...