زینب ای جاری‌تر از آئینه‌ها
صبح، جاری می‌شود از روی تو
می‌وزد از کهکشان‌ها بوی تو
زینب ای جاری‌تر از آئینه‌ها
ای صفای صحبت سبزینه‌ها
روح ریحان، صبح گل افشان تویی
در دلم موسیقی باران تویی
محفل آئینه را زینب تویی
عشق را سرچشمة عبرت تویی
خون مولا بود در رگ‌های تو
جان به قربان تو و زهرای تو
ای پرستار شقایق های عشق
اختر شب های خاموش دمشق
چشم خورشید از نگاه تو خجل
زخم هفتاد و دو گل داری به دل
بانوی آیینه و آب و بهار
دختر صحرا و اشک و کارزار
از تو باید زخم را آموختن
خرمن نامردمی ها سوختن
بانوی نور و نجابت، روح درد
بردباری را زتو آموخت مرد!
باز تکبیر تو می آید به گوش
باز می لرزد تن خصم چموش
یادگار غربت مولا تویی
چشم خون پالای عاشورا تویی
خلق را زیبنده ی دیوان عشق
ای که برپا کرده ای توفان عشق
زخم، تفسیر کتاب داد توست
کربلا یک سرچشمه از فریاد توست
حمید هنرجو
خورشید را برای ظهور آفریده‌اند
روی تو را ز چشمه ی نور آفریده‌اند
لعل تو، از شراب طهور آفریده‌اند
خورشید هم به روشنی طلعت تو نیست
آئینة تو را ز بلور آفریده‌اند
پنهان مکن جمال خود از عاشقان خویش
خورشید را برای ظهور آفریده‌اند
منعم مکن ز مهر خود ای مه که ذره را
مفتون مهر و عاشق نور آفریده‌اند
خیل ملک ز خاک در آستان تو
مشتی گرفته، پیکر حور آفریده‌اند
عیسی وظیفه خوار لب روح‌بخش توست
کز یک دم تو نغمة‌صور آفریده‌اند
از پرتوی جمال تو در کوه و بر و بحر
سینای عشق و نخلة طور آفریده‌اند
سرمایة سرور دل ما ز درد توست
درد تو را برای سرور آفریده‌اند
عمری اسیر هجر تو بود و فغان نکرد
بنگر دل مرا چه صبور آفریده‌اند
عشّآق را به کوی وصال تو ره نبود
این راه دور را به‌مرور آفریده‌اند
[پروانه] را در آتش هجران خود مسوز
کو را برای درک حضور آفریده اند
محمّدعلی مجاهدی- (پروانه)
نسبت ما و مهدي، عليهالسلام، در عصر حاضر