صبح‌ترین خواب یوسفان

رضا بابایی

سلام بر تو؛ سلام بر تو كه عشق را مي‏شناسي و راه خانه دوست را مي‏داني . سلام بر سلام‏هاي تو؛ سلام بر گريه‏هاي تو در دشتهاي زرد غيبت. سلام بر تو كه وعده خدايي، موعود زماني، شكوه زميني و ادامه اللّه.

ديري است كه با ما سخن نمي‏گويي؛ نرگس باغ جمالت را در هزارتوي جلالِ كبريايي پنهان كرده‏اي.

ستارگان تمام شده‏اند، ديگر ستاره‏اي براي شمردن نمانده است. شب را سرِ بيداري نيست، و روز بهانه آمدن ندارد. فوج پرندگان، سينه آسمان را نمي‏خواهند. ديگر دلمردگان نيز به ما طعنه نمي‏زنند.

آيا ما را كه روي مه‏پيكر تو سير نديديم از اين بيشتر از نظر مي‏اندازي؟

آيا گوسفندان معصوم دشت انتظار را با گرگ فراق، تنها مي‏گذاري؟

جمعه‏ها؛ چه دلگير روزهايي!

هفته‏ها؛ چه انباشته ايامِ خالي از لطفي!

سالشمارِ عمر ما، به دست باد ورق مي‏خورد.برگ از گل مي‏هراسد و باد از ابر. ستارگان، نور مادون سياهِ مي‏فرستند و با هر چشمك هزار رگ خون مي‏خورند.

سخن گفتن با تو را از عندليبان باغ آموختم؛ همان مرغاني كه هميشه گل را ميان جنگل شاخه‏ها گم مي‏كنند.

اين چه بختِ تيره‏روزي است كه خرما را بر نخيل نشانده و مقصد را بس دراز كرده‏است.

يا رب اين آتش كه در جان من است

سرد كن، آنسان كه كردي بر خليل

پاي ما لنگ است و مقصد بس دراز

دستِ ما كوتاه و خرما بر نخيل

سيبِ درخت قامتت، با دستهاي ما قهر است، و ما از اين پس هميشه قهر را با مهر قافيه مي‏كنيم.

گريه از قهرش شكايت مي‏كند

خنده از مهرش حكايت مي‏كند

اي صبح‏ترين خوابِ يوسفيان! با اين همه يعقوب چه خواهي كرد؟ اي آتش خرّم! تبار ابراهيم در گذر از آتش انتظارند.

با ابرها از تو مي‏گفتم؛ باريدند.

فرجنامه ظهور مي‏خواندم؛ بادها شوريدند.

آسمان آبي، معشوقه گلي مي‏خواست، تو را وعده كردم.

و من چون دمساز عاشقانت شدم، شنيدم كه:

آسمان مي‏گفت آن‏دم با زمين

گر قيامت را نديدستي ببين

در روزگار ما، سامان يعني دامانِ كوه را گرفتن و در ابرها زيستن.

پس بيراه نيست كه بي‏ساماني سرها، سامانكده فرج را فرا ياد آورد. و تو كه آسماني‏ترين پنجره رو به شرقِ كلبه مايي، ببين كه چه سان هر دري را به سوداي تو بسته‏ايم.

غفلت ما، از غيبت تو، تلخ‏تر است. و من كه جامنوشِ آن همه تلخي بوده‏ام، اينك همه آشفتگانِ غيبتت را مباركباد مي‏گويم! مبارك باد بر شما نهيبِ غيبت، كه خوابتان را چون دريا برآشفت و بي سر و ساماني را در نگاهتان آراست!

آخري نيست تمناي سر و سامان را

سر و سامان بِه از اين بي‏سر وساماني‏نيست

من همه مدادهاي گلي را دوست دارم. چون نام تو را در سينه آسمانِ آبي مي‏درخشانند، و چشمانِ خيره‏گرد من چقدر به اين درخشش نيازمندند.

آن خضرِ مباركْ پي كه تواند اين تنها بدان تنها رساند؛ همان وفاي خداي تو به وعده‏هاي لا يخلف است؛

مگر خضرِ مباركْ‏پي تواند

كه اين تنها بدان تنها رساند