تکليف عاشقان

از جمله تكاليف بندگان خدا، در عصر غيبت امام عصر، عليه الصلوة و السّلام، تجديد عهد همه روزه است به وحدت خداي رحمان و نبوت خاتم انبيا و ولايت ائمه هدي، سلام‏اللّه عليهم، تجديد عهد، تازه نمودن بيعت و عرض عقايد حقه به پيشگاه خدا و رسول و ائمه، سلام‏اللّه عليهم، و ايشان را به پاكي و طهارت ستودن و با كمال خضوع پايداري و دوام و عقايد را از خداوند تعالي درخواست كردن. مسأله تجديد عهد و عرض عقايد هر روزه، علاوه بر استجابت آن محسناتي آشكار و پنهان دارد.

به اميد آنكه بدين وسيله و ساير راههاي مقرر شده، اسباب تقرب و نزديكي به ايشان حاصل شود و با مركوب صدق و اخلاص و توشه عمل امكان نيل به منزل حقيقي فراهم آيد. پس از آنكه بنده درگاه خداوند و دوستدار اهل بيت نبي اكرم، صلواة الله عليه، دانست كه همواره در محضر امام خود، ارواحنا فداه، است، در مي‏يابد كه اگرچه در ظاهر حضور ندارد و امام خود را نمي‏بيند و از حال او اطلاع ندارد امّا، او، عجل الله تعالي فرجه الشريف، هميشه آن بنده را مي‏بيند و امورات ظاهره و باطنه او را مشاهده مي‏كند. پس بر بنده مؤمن تكليف است كه پس از معرفت چنين مولا و آقايي هر روز و هر شب محاسن خدمتگزاري و مراتب جان نثاري خود را در پيشگاه حضرت او، ارواحنا فداه، معروض دارد و به وسايل و وسايط مختلفه حُسن خدمت و اظهار عبوديت و جان نثاري خود را قلباً و لساناً و جاناً و مالاً اعلام نمايد. و اين تجديد عهد به چندين صورت حاصل مي‏شود:

يكي از اين طريق، آن است كه غلام و بنده صادقي كه از مولا و آقاي خود در ظاهر دور است، به مثابه مأمور و مسافري است كه مولايش دستورالعملها و تكاليف لازم را بدو اعلام نموده است. چنانكه هر روزه در هر منزل كه فرود مي‏آيد، دستورالعمل را باز مي‏كند و از قراري كه مرقوم و مزبور است عمل مي‏نمايد.

چنانچه بخواهد به خيالات خود و رأي خود عمل كند، به خطرات بزرگ گرفتار مي‏شود و بيم از دست رفتن جان و مالش مي‏رود و حتي دنيا و آخرتش بر باد خواهد رفت. از اينرو، چنين مأمور و بنده‏اي، در اين طريق پربلا، و زمان غيبت مولا، تابع هواي خود نمي‏شود و دستورهاي مولاي خود را فراموش نمي‏نمايد و يا با بي اعتنايي و بي مبالاتي از كنار آن نمي‏گذرد زيرا، اين غرور نابجا و خودرايي اسباب ندامت و خسارت دو دنيا را برايش مهيا مي‏سازد.

پس، تكليف چنين عبدي آن است كه با گذر از رأي و سليقه و استنباط شخصي خود از وادي پر خطر با دستورالعمل مولاي خود بگذرد. تا با اين تبعيت تمام به مقصد رسد و رستگاري را به چنگ آورد.